මේක මගේ ඔරිජිනල් ස්ටෝරි එකක්. අදහස් කියාගෙන යන්න...
රොහාන් ගෝමස්ගේ වික්‍රමාන්විත පරීක්ෂණ
ඉටි බිඳු තුනේ අභිරහස - I කොටස
යුද හමුදා වෛද්‍ය බලකායට මම බැඳුණේ වෛද්‍ය විද්‍යාලයෙන් පිටවුණු අලුතමය. අවුරුදු හතක් පුරා උතුරේත් නැගෙනහිරත් කඳවුරුවල ගත කළ ඒ ජීවිතය අවසන් වුණේ හදිසි මෙහෙයුමකදී මගේ වම් උරහිස පසාරු කරගෙන ගිය ලෝහ කැබැල්ලක් නිසයි. මාස තුනක් යුද හමුදා රෝහලේ ප්‍රතිකාර ලබා සේවයෙන් විශ්‍රාම ගන්නා විට මට ඉතිරි වී තිබුණේ වැහි දවසට රිදුම් දෙන වම් උරහිසකුත්, හමුදාවෙන් ලැබුණු ප්‍රසාද දීමනා මුදලත් පමණි.
සිවිල් ජීවිතයට හුරුවීම හිතූ තරම් පහසු වුණේ නැත. කිරුළපන හන්දියට නුදුරින් කුඩා කාමරයක් බද්දට ගෙන පෞද්ගලික බෙහෙත් ශාලාවක් පටන් ගන්නට මම තීරණය කළේ නිකම්ම කාලය කා දැමිය නොහැකි නිසාය. එහෙත් එම ගොඩනැගිල්ලේ හිමිකරුට මාස හයක අත්තිකාරම් මුදල ගෙවා, දොරට අලුත් පිත්තල ඉබ්බෙකුත් දමා එළියට බසින විට මගේ බැංකු ගිණුමේ ඉතිරි වී තිබුණේ ඉතාම සුළු මුදලකි. කොළඹ හෝටල් කාමරයක තවත් සතියක් හෝ නතර වී සිටීම මගේ සාක්කුවට දරාගත නොහැකි බව තේරුම් ගියේ එදා දහවල්ය.
"කොළඹින් තනියම ගෙයක් කුලියට ගන්නවා කියන්නේ මේ දවස්වල හීනයක් චන්දන," මගේ වෛද්‍ය විද්‍යාල සමයේ මිතුරා වූ දොස්තර නලින්ද කීවේ නාරාහේන්පිට පෞද්ගලික රෝහලේ ආපනශාලාවේදී අපි කෝපි බොමින් සිටියදීය. නලින්ද එම රෝහලේ ව්‍යාධිවේද අංශයේ වෛද්‍යවරයෙකු ලෙස සේවය කළේය. "හැබැයි ඔයාගේ වාසනාවට වගේ ඊයේ හවස මගේ ළඟට ආවා ඔයා වගේම කුලිය බෙදාගන්න සගයෙක් හොයන තවත් මනුස්සයෙක්."
"කවුද මිනිහා? දොස්තර කෙනෙක්ද?" මම ඇසුවෙමි.
නලින්ද හඬ නඟා සිනාසුණේය. "දොස්තර කෙනෙක් නම් නෙවෙයි, හැබැයි සමහර විෂයන් ගැන අපේ මහාචාර්යවරුන්ටත් වඩා දන්න අමුතුම ජාතියේ මනුස්සයෙක්. නම රොහාන් ගෝමස්. මිනිහා හැව්ලොක් පාරේ පරණ දෙමහල් ගෙදරක උඩ තට්ටුව බලලා හොඳටම හිත ගිහින් තියෙනවා. කාමර දෙකයි, ලොකු සාලයයි. හැබැයි තනියම කුලිය ගෙවන්න අමාරු නිසා තව කෙනෙක් හොයනවා."
"ඇයි ඔයා කිව්වේ මිනිහා අමුතු ජාතියේ කෙනෙක් කියලා? මොකක් හරි අවුලක් තියෙනවද?"
"අවුලක් කියන්නේ චන්දන, රොහාන් ගෝමස් කියන්නේ සාමාන්‍ය මිනිස්සු වගේ හිතන පතන කෙනෙක් නෙවෙයි. මිනිහාට රසායන විද්‍යාව, ශාක වර්ග, ලංකාවේ විවිධ පළාත්වල පස් වර්ග, විෂ වර්ග, ඒ විතරක් නෙවෙයි අපරාධ පරීක්ෂණ ගැන පුදුම දැනුමක් තියෙන්නේ. ඉඳලා හිටලා අපේ රෝහලේ රසායනාගාරයට ඇවිත් එක එක පරීක්ෂණ කරගෙන යනවා. මිනිහා ටිකක් කෙළින් කතා කරන, නොඉවසිලිමත් චරිතයක්. හැබැයි හිත හොඳයි. එන්නකෝ, මිනිහා මේ වෙලාවෙත් උඩ තට්ටුවේ ජෛව රසායන පරීක්ෂණාගාරයේ ඉන්නවා."
නලින්ද පසුපසින් මම දෙවන මහලේ පරීක්ෂණාගාරය වෙත ගියෙමි. වායුසමනය කළ දිගු කාමරයේ කෙළවරක වූ පරීක්ෂණ මේසයක් අසල උස, සිහින් සිරුරැති තරුණයෙකු නැඹුරු වී සිටියේය. ඔහුගේ වයස අවුරුදු තිහකට ආසන්න වන්නට ඇත. ඝනකම් කළු පැහැති රැලි සහිත හිසකෙස් සහ දින දෙක තුනකින් කපා නොතිබූ තුනී රැවුල් කොට සහිත මුහුණක් ඔහුට තිබිණි. තද නිල් පැහැති කමිසයේ අත් දෙක වැලමිට දක්වා නවාගෙන සිටි ඔහු, කුඩා වීදුරු තහඩුවක් මතට ඇදුම රෝගීන් භාවිත කරන ඉන්හේලරයක් විදිමින්, ඩිජිටල් අණ්වීක්ෂයක් හරහා එහි අංශු පරීක්ෂා කරමින් සිටියේය.
අපි ඔහු අසලට යනවාත් සමඟම, යාබද මේසයේ සිටි රසායනාගාර සේවකයෙකුගේ අතින් මල නොබැඳෙන වානේ තැටියක් ගිලිහී ගොස් ටයිල් පොළොව මත මහ හඬින් පතිත විය.
ඒ ක්ෂණික ශබ්දයත් සමඟ මගේ පැරණි පුරුද්ද ඉබේටම ක්‍රියාත්මක විය. මම දකුණු අතින් මගේ වම් උරහිස ආවරණය කරගනිමින් මුළු සිරුරම ශබ්දය ආ දෙසට හැරවූයෙමි.
රොහාන් ගෝමස් අණ්වීක්ෂයෙන් හිස එසවූයේ ඒ තත්පරයේදීමය. ඔහුගේ තියුණු කළු පැහැති දෑස් මගේ මුහුණේ සිට දෙපතුල දක්වා විදුලි වේගයෙන් ගමන් කළේය. නලින්ද කට අරින්නටත් පෙර ගෝමස් කතා කළේය.
"හලෝ! යුද හමුදා වෛද්‍ය බලකායේ අවුරුදු හතක් විතර සේවය කරලා ළඟදී විශ්‍රාම ගත්ත වෛද්‍යවරයෙක්. වම් උරහිසේ තුවාලයක් තියෙනවා. අද උදේ දහයට විතර කිරුළපන පැත්තේ පොඩි ක්ලිනික් එකකට අත්තිකාරම් මුදල් ගෙවලා, අලුත්ම ඉබ්බෙකුයි යතුරකුයි කපාගෙන ආවා. දැන් අතේ තියෙන සල්ලි ඉවර වේගෙන යන නිසා කොළඹ පහ අවටින් කුලිය බෙදාගෙන ඉන්න කාමරයක් හොයනවා. මගේ නම රොහාන් ගෝමස්. හැව්ලොක් පාරේ අංක එකසිය දාහතරෙන් බී ගෙදර උඩ තට්ටුවේ නිදන කාමර දෙකක් තියෙනවා. මම දුම් බොන්නේ නෑ, හැබැයි රෑට වයලීන් වාදනය කරන එකයි කෑම මේසේ උඩ කරන රසායනික පරීක්ෂණයි ඉවසන්න පුළුවන් නම් අද හවසම බඩු ටික අරන් එන්න!"
මම ගල් ගැසුණාක් මෙන් නතර වී නලින්ද දෙස බැලුවෙමි. "නලින්ද, ඔයා මම එන්න කලින් මගේ විස්තර සේරම මේ මනුස්සයාට කෝල් කරලා කිව්වද?"
"දෙයියන්ගේ නාමෙට නෑ චන්දන!" නලින්දද ඇස් ලොකු කරගෙන ගෝමස් දෙස බලා සිටියේය. "මම ඔයාව හම්බවුණෙත් දැන් විනාඩි දහයකට කලින් පහළ කැන්ටිමේදීනේ! රොහාන්, ඔයා කොහොමද මේ මනුස්සයාව දැකපු තත්පර තුනට ඔය සේරම කිව්වේ?"
ගෝමස් තම අතේ තිබූ ඉන්හේලරය මේසය මත තබා, දෑත් කලිසම් සාක්කුවලට දමාගෙන ඉතාම සැහැල්ලුවෙන් කතා කරන්නට විය. ඔහුගේ කටහඬේ තිබුණේ තමාට ඉතාම සරල දෙයක් තේරුම් ගැනීමට අනෙක් අය මෙතරම් වෙහෙසෙන්නේ ඇයිදැයි අසන නොඉවසිලිමත් ස්වරයකි.
"ඕනෑම කෙනෙක් දිහා බලනකොට නිකම්ම බලන්නේ නැතුව නිරීක්ෂණය කළා නම් ඕක ළදරුවෙකුට වුණත් පේනවා නලින්ද," ගෝමස් වේගයෙන් කියාගෙන ගියේය. "බලන්න මේ මහත්තයාගේ හිසකෙස් කපලා තියෙන ප්‍රමාණය, කොන්ද කෙළින් තියාගෙන හිටගෙන ඉන්න ඉරියව්ව සහ මූණේ හම අව්වට පිච්චිලා තියෙන විදිහ. ඒකෙන්ම පේනවා හමුදා නිලධාරියෙක් බව. හැබැයි එයා වෛද්‍යවරයෙක් බව කියන්න නලින්ද එක්ක ආපු එක විතරක් නෙවෙයි, කමිසයේ උඩ සාක්කුවේ ගහලා තියෙන කුඩා රිදී පාට පෙන්-ටෝච් එක බලන්න. සාමාන්‍ය මිනිස්සු දවල් දවසේ සාක්කුවේ පෙන්-ටෝච් ගහගෙන යන්නේ නෑ, ඒක ලෙඩුන්ගේ ඇස් සහ උගුර පරීක්ෂා කරන වෛද්‍ය උපකරණයක්. ඒ වගේම වම් අතේ මැණික් කටුව බලන්න. දැන් බැඳලා ඉන්නේ හීනි ලෙදර් පටියක් තියෙන සාමාන්‍ය ඔරලෝසුවක් වුණාට, ඊට වටේට අඟල් දෙකක් විතර පළලට හම සුදුමැලි වෙලා තියෙනවා. අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ හමුදාවේ පාවිච්චි කරන පළල් ඔරලෝසුවක් දාගෙන ඉඳලා ඒක ගැලෙව්වේ ළඟදී බව ඒකෙන් පැහැදිලියි."
"එතකොට මගේ වම් උරහිසේ තුවාලය?" මම පුදුමයෙන් ඇසුවෙමි.
...
