අපගේ ස්මාර්ට් ජංගම දුරකථනය යනු ලෝකයට විවෘත වූ කවුළුවක් වුවද, එය බොහෝ විට අප අසල සිටින ආදරණීයයන්ගෙන් අපව වෙන් කරන තාප්පයක් බවට පත්ව තිබේ.🛜 Wi-Fi/
Network නොමැති තැනකදී අපට දැනෙන පළමු හැඟීම 'අසරණභාවයයි'. නමුත් ඒ අසරණභාවය තුළම සැබෑ මානුෂීය බැඳීම්වල මල් පිපීමට අවස්ථාවක් තිබේ. තිරය මත ඇඟිලි පිරිමදිනවා වෙනුවට, ඉදිරියේ සිටින පුද්ගලයාගේ දෑස් දෙස බැලීමට එවිට අපට සිදුවේ. නිහඬතාවයේ රිද්මය සහ සැබෑ සබඳතා අන්තර්ජාලය නොමැති මොහොතක, අවන්හලක වාඩි වී සිටින මිතුරන් පිරිසක් ගැන සිතන්න. එහිදී:
සජීවී හැඟීම් - පණිවිඩයක ඇති 'ඉමෝජියකට' වඩා, සජීවීව දකින සිනහවක ඇති දීප්තිය බෙහෙවින් බලවත්ය.සැබෑ සවන්දීම - දුරකථනය නාද නොවන විට, අනෙකාගේ හඬෙහි ඇති වේදනාව, ප්රීතිය හෝ බලාපොරොත්තුව හඳුනා ගැනීමට අපගේ මනසට අවකාශය ලැබේ.අවට පරිසරය - අපි අනුභව කරන ආහාරයේ සැබෑ රසය, අවට ඇසෙන පක්ෂීන්ගේ නාදය හෝ සන්ධ්යා කාලයේ අහසේ පැහැය අපට දැනෙන්නට පටන් ගන්නේ ඩිජිටල් ලෝකයෙන් මිදුණු පසුවය."Wi-Fi නැති තැනකදී 1995 වර්ෂයේ මෙන් හැසිරෙන්න" යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ තාක්ෂණයෙන් තොරව අප ලැබූ ඒ නිදහසයි. එදා අපට 'Google' නොතිබුණත්, එකිනෙකාගෙන් ප්රශ්න අසමින්, තොරතුරු බෙදාගනිමින් ගොඩනගාගත් බුද්ධිමය සහ ආධ්යාත්මික බැඳීම අතිශය සුන්දරය. තොරතුරු සෙවීමට වඩා වැදගත් වන්නේ ජීවිතය විඳීම බව එම යුගය අපට සිහිපත් කර දෙයි.සැබෑ ජීවිතය පවතින්නේ පික්සෙල් (Pixels) තුළ නොව, ස්පර්ශය, බැල්ම සහ වචන තුළය. අපට අවශ්ය වන්නේ අධිවේගී දත්ත සබඳතාවකට වඩා, එකිනෙකාගේ හදවත් තේරුම් ගත හැකි අධිවේගී ආදරණීය බැඳීමකි. Wi-Fi නොමැති තැනකදී ඔබ ලෝකයෙන් 'Offline' වනවා විය හැක, නමුත් ඔබ ඔබේ මනුෂ්යත්වය සමඟ 'Online' වන බව මතක තබා ගන්න.එම නිසා ඔබේ දුරකථනය බෑගයේ පතුලටම දමා, ඉදිරියේ සිටින පුද්ගලයාගෙන් "ඔබට කොහොමද?"කියා සිනහවකින් යුතුව අසන්න.
ජීවිතයේ වටිනාම මතකයන් නිර්මාණය වන්නේ 'සිග්නල්' නැති තැන්වලදීය.
