වර්ෂ 1990 නැගෙනහිර පොලිස් සංහාරය :
අවි බිම තැබූ වීරයන් 600කගේ ලේවලින් ලියවුණු ලංකා ඉතිහාසයේ කළුම පිටුව!
මීට වසර 36 කට පෙර අද වැනි දිනක එනම් වර්ෂ 1990 ජුනි 11 වෙනිදා ශ්රී ලංකාවේ නැගෙනහිර පළාතේ සිදු වූ නිරායුධ පොලිස් නිලධාරීන් සමූහ ඝාතනය, ශ්රී ලංකාවේ තිස් වසරක දරුණු ත්රස්ථවාදී යුධ ඉතිහාසයේ ලියවුණු අතිශය ඛේදනීය මෙන්ම කළුම කළු පිටුවකි. සාමකාමී එකඟතාවලට ගරු කරමින්, රජයේ නියෝග මත අවි බිම තැබූ අහිංසක පොලිස් නිලධාරීන් 600 කට අධික පිරිසක් (සමහර වාර්තාවලට අනුව 774 ක්) කිසිදු මානුෂීය හැඟීමකින් තොරව ත්රස්තවාදීන් විසින් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී.
මෙම බිහිසුණු සිදුවීම සිදුවන වකවානුව වන විට ලංකාව පැවතියේ ඉතාමත් සංකීර්ණ දේශපාලන සහ ආරක්ෂක වටපිටාවකය. වර්ෂ 1987 දී ඇති කරගත් ඉන්දු-ලංකා සාම ගිවිසුම ප්රකාරව මෙරටට පැමිණ සිටි ඉන්දීය සාම සාධක හමුදාව (IPKF) වර්ෂ 1990 මාර්තු වන විට ලංකාවෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් වී තිබුණි. එවකට ශ්රී ලංකාවේ ජනාධිපතිවරයා වූ රණසිංහ ප්රේමදාස මහතා, දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි (කොටි) සංවිධානය සමඟ සාමකාමී දේශපාලන විසඳුමකට එළඹීමේ දැඩි බලාපොරොත්තුවකින් පසුවිය. මේ හේතුව නිසා රජය සහ කොටි සංවිධානය අතර සටන් විරාමයක් ප්රකාශයට පත් කර තිබූ අතර, කොළඹ සුඛෝපභෝගී හෝටල්වල සාම සාකච්ඡා පවා පැවැත්වුණි. රජය ත්රස්තවාදීන් කෙරෙහි දැඩි විශ්වාසයක් තබා කටයුතු කළද, සිදුවෙමින් පැවතියේ අනෙකකි.
ඉන්දීය හමුදාව ඉවත් වීමෙන් පසු නැගෙනහිර පළාතේ බලය තහවුරු කර ගැනීමට කොටි සංවිධානය සූදානම් වෙමින් සිටියේය. සාම සාකච්ඡා පවතින මුවාවෙන් ඔවුන් රහසින් අවි ආයුධ රැස් කළ අතර, පොලිසිය සහ ආරක්ෂක අංශ සමඟ අනවශ්ය ගැටුම් ඇති කර ගැනීමට කරුණු සෙවීය.
රජය විසින් ආරක්ෂක අංශවලට දැඩි නියෝග පනවා තිබුණේ සාම ක්රියාවලියට බාධාවක් නොවන පරිදි ඉතාමත් ඉවසීමෙන් කටයුතු කරන ලෙසත්, කිසිදු හේතුවක් මත ත්රස්තවාදීන් කුපිත නොකරන ලෙසත්ය.මෙම අධික ඉවසීම සහ දේශපාලන තීරණ, අවසානයේදී පොලිස් වීරයන් සිය ගණනකගේ ජීවිතවලින් වන්දි ගෙවීමට මඟ පෑදුවේය.
වර්ෂ 1990 ජුනි 10 වන දින මඩකලපුව ප්රදේශයේදී සුළු සිදුවීමක් මුල් කරගනිමින් මහා විනාශයක මුල් බීජ වැපිරුණි.කොටි සංවිධානය වෙනුවෙන් සේවය කළ මුස්ලිම් ජාතික මහතෙකු සහ සිංහල ජාතිකයෙකු අතර කාන්තාවකගේ විෂයයක් මුල් කරගෙන බෝතල් කඩයකදී හෝ මහමඟදී දරුණු රණ්ඩුවක් ඇති විය.
මෙම ගැටුමෙන් පසු දෙපාර්ශවයම තුවාල ලබා මඩකලපුව රෝහලට ඇතුළත් කෙරුණි. මෙම අවස්ථාවේදී ක්රියාත්මක වූ කොටි ක්රියාකාරීන් රෝහලට පැමිණ තම පාර්ශවයේ පුද්ගලයා සොයා ගැනීමට උත්සාහ කළද එය අසාර්ථක විය. මෙයට ප්රතිචාර දැක්වීමක් ලෙස කෝපයට පත් ත්රස්තවාදීන් පිරිසක්, මඩකලපුව පොලිස් ස්ථානයේ සේවයේ නියුතුව සිටි පොලිස් නිලධාරීන් දෙදෙනෙකුව බලහත්කාරයෙන් පැහැරගෙන යනු ලැබීය. මෙම පැහැරගැනීමත් සමඟ ප්රදේශයේ දැඩි නොසන්සුන්කාරී තත්වයක් හටගත් අතර, සාම ගිවිසුම බිඳවැටීමේ පෙරනිමිති පහළ විය.
ඊළඟ දිනය, එනම් වර්ෂ 1990 ජුනි 11 වන සඳුදා උදෑසන මුළු නැගෙනහිර පළාතම ලෙයින් තෙත් කරන මෙහෙයුමක ආරම්භය සනිටුහන් කළේය.
එදින උදෑසන 6:00 ට පමණ සන්නද්ධ වූ 200 කට අධික කොටි ත්රස්තවාදීන් පිරිසක් මඩකලපුව පොලිස් ස්ථානය වටලා, එහි සිටි තවත් පොලිස් නිලධාරීන් තිදෙනෙකුව පැහැර ගත්හ. ඉන් පැයකට පමණ පසු, තවත් සන්නද්ධ සාමාජිකයන් 250 ක පමණ කණ්ඩායමක් පොලිස් ස්ථානය තුළට කඩා වැදී එය තම පාලනයට නතු කර ගත්හ.
ත්රස්තවාදීන් පොලිස් ස්ථානයේ තිබූ රුපියල් මිලියන 45 කට අධික මුදල්, රන් ආභරණ මෙන්ම රජයේ විශාල අවි ගබඩාවක්ද කොල්ලකෑහ.
ඒ අතර T-56 රයිෆල් 109 ක්, T-84S රයිෆල් 77 ක්, සැහැල්ලු මැෂින් තුවක්කු (LMG) 28 ක් සහ තවත් නවීන ගිනිඅවි රැසක් විය. ත්රස්තවාදීන් විසින් එහි සිටි සිංහල නිලධාරීන් සහ ඔවුන්ගේ පවුල්වල අය ගුවන් තොටුපළ වෙතද, දෙමළ නිලධාරීන් සහ ඔවුන්ගේ පවුල් ශාන්ත මරියා පල්ලිය වෙතද රැගෙන යන ලදී.
මෙම වැටලීම මඩකලපුවට පමණක් සීමා නොවීය. ඉතාමත් සැලසුම්සහගත අයුරින් නැගෙනහිර පළාතේ පිහිටි අක්කරපත්තුව, කල්මුණේ, සමන්තුරේ, එරාවුර්, කලවංචිකුඩි, වාලච්චේනයි සහ වෙල්ලාවේලි ඇතුළු සියලුම පොලිස් ස්ථාන එකවර වටලෑමට කොටි සංවිධානය කටයුතු කළේය. පොලිස් ස්ථාන වටලන අවස්ථාවේදී, බොහෝ ස්ථානවල සිටි නිලධාරීන් ත්රස්තවාදීන්ට එරෙහිව සටන් වැදීමට සූදානමින් සිටියහ. විශේෂයෙන් කල්මුණේ පොලිස් ස්ථානය භාරව සිටි සහකාර පොලිස් අධිකාරී අයිවන් බොතේජු මහතා ඇතුළු පිරිස පස්වරු 3:00 සිට සවස 6:00 දක්වා ත්රස්තවාදීන්ට දරුණු ලෙස ප්රතිප්රහාර එල්ල කරමින් තම ස්ථානය ආරක්ෂා කර ගත්හ. තමන් අවි බිම තැබුවහොත් ත්රස්තවාදීන් තමන්ව අනිවාර්යයෙන්ම මරා දමන බව බොතේජු මහතා තරයේ ප්රකාශ කළේය. කෙසේ වෙතත්, කොළඹ සිටි උසස් දේශපාලන බලධාරීන් සහ පොලිස් ප්රධානීන් සාම සාකච්ඡාවලට හානි වේ යැයි බියෙන්, ආරක්ෂක අංශවලට නියෝග කළේ සටන් නොකර වහාම ත්රස්තවාදීන්ට අවනත වන ලෙසයි.
රජයේ සාම දූතයා වූ අමාත්ය ෂාහුල් හමීඩ් මහතා කොටි නායකත්වය සමඟ සාකච්ඡා කර, පොලිස් නිලධාරීන්ට කිසිදු අනතුරක් නොකර නිදහස් කරන බවට පොරොන්දුවක් ලබාගෙන ඇති බව නිලධාරීන්ට දැනුම් දෙන ලදී. උසස් නිලධාරීන්ගේ සහ රජයේ නියෝගවලට ගරු කරමින්, තම ජීවිත ආරක්ෂාව පිළිබඳව සහතිකයක් ලැබී ඇතැයි සිතූ පොලිස් වීරයෝ අකමැත්තෙන් වුවද තමන් සතු සියලුම අවි ආයුධ ත්රස්තවාදීන් වෙත භාර දී යටත් වූහ. මෙලෙස සමස්ත නැගෙනහිර පළාතෙන්ම පොලිස් නිලධාරීන් 899 දෙනෙකු පමණ ත්රස්තවාදීන්ගේ භාරයට පත් විය. අවි බිම තැබූ පොලිස් නිලධාරීන්ට ත්රස්තවාදීන් පොරොන්දු වූ පරිදි නිදහස ලැබුණේ නැත. ඔවුන් සියලු දෙනාම සිරකරුවන් ලෙස ට්රක් රථවලට පටවාගෙන ත්රස්තවාදීන් විසින් විනායගපුරම්, ත්රිකුණාමලය සහ තිරුක්කෝවිල් වැනි ඝන වනාන්තර ප්රදේශ කරා රැගෙන යන ලදී.
එහිදී සිදුවූයේ ලෝක ඉතිහාසයේම සිදු වූ බිහිසුණුම යුද අපරාධයකි. වනාන්තර මැදට රැගෙන ආ නිරායුධ පොලිස් නිලධාරීන්ගේ දෑත් පිටුපසට කර තදින් ගැටගසන ලදී.
ඉන්පසු ඔවුන්ව බිම දිගාවීමට සලස්වා හෝ පේළියට සිටුවා, කිසිදු හෘද සාක්ෂියක් නොමැතිව පිටුපසින් ස්වයංක්රීය ගිනිඅවිවලින් වෙඩි තබා ඝාතනය කරන ලදී.
සිංහල සහ මුස්ලිම් නිලධාරීන් 324 දෙනෙකු තිරුක්කෝවිල් කැලයේදී පමණක් මෙලෙස වෙඩි තබා මරා දමනු ලැබීය. මරණයෙන් බේරීමට කැලෑවට දිවගිය සමහර නිලධාරීන්ට ලුහුබැඳ ගොස් තියුණු ආයුධවලින් කපා කොටා ඝාතනය කරන ලදී.
මෙම බිහිසුණු ප්රහාරයෙන් නිලධාරීන් 600 ත් 774 ත් අතර ප්රමාණයක් එදිනම ජීවිතක්ෂයට පත් වූහ.
ඝාතනය කරන ලද වීරයන්ගේ මළසිරුරු මතට ටයර් සහ ඉන්ධන දමා පුළුස්සා දමමින් සාක්ෂි විනාශ කිරීමටද ත්රස්තවාදීන් කටයුතු කළහ.
මෙම මහා නිරය මැදින් ආශ්චර්යමත් ලෙස දිවි ගලවා ගැනීමට පොලිස් නිලධාරීන් 125 දෙනෙකුට පමණ හැකියාව ලැබුණි.
ඔවුන් අතර සිටි පියරත්න රණවීර සහ අල්ම් තාහීර් වැනි නිලධාරීන් පසුව ලබාදුන් මිනිස් කන්වලට ඇසීමට නොහැකි තරම් බිහිසුණු සාක්ෂි මඟින් එදින සිදු වූ විනාශය ලෝකයටම හෙළි විය.
ඔවුන් ප්රකාශ කළේ තමන්ව බිම දිගා කර පිටුපසින් වෙඩි තබන අවස්ථාවේදී, තමන්ට වැදුණු වෙඩි ප්රහාරයෙන් සිහිසුන් වූ බවත්, පසුව සිහිය එන විට තමන් සිටියේ මියගිය සගයන්ගේ ලේ වැකුණු මළසිරුරු ගොඩක් යට බවත්ය. ත්රස්තවාදීන් මළසිරුරු පුළුස්සා දැමීමට පෙර, සිරුරු ගොඩවල් අතරින් රහසින් බඩගාගෙන ඝන කැලෑවට වැදී දින ගණනාවක් කුසගින්නේ සැඟවී සිට ආරක්ෂිත ප්රදේශ කරා පැමිණි බව ඔවුහු කඳුළු සලමින් විස්තර කළහ. මෙම මහා පොලිස් සංහාරය, එවකට පැවති සාම ක්රියාවලිය මුළුමනින්ම සුනුවිසුනු කර දැමීය. රජය තබා තිබූ සියලු බලාපොරොත්තු බිඳවැටුණු අතර, මෙය දෙවන ඊළාම් යුද්ධයේ නිල ආරම්භය සනිටුහන් කළේය. නිරායුධ නිලධාරීන් රැවටීමට ලක් කර මැරීම හේතුවෙන් ශ්රී ලංකා සන්නද්ධ හමුදාවන් දැඩි සේ කෝපයට පත් වූ අතර, ඔවුන් ත්රස්තවාදීන්ට එරෙහිව දැවැන්ත මෙහෙයුම් ආරම්භ කළහ.
කෙසේ වෙතත්, නැගෙනහිර පළාතේ පොලිස් බලය එකවරම බිඳවැටීම සහ පොලිස් ස්ථාන සතු වූ විශාල අවි ආයුධ තොගය ත්රස්තවාදීන් සතු වීම හේතුවෙන් රජයට විශාල භූමි ප්රමාණයක් අහිමි විය.කොකාවිල්, මන්කුලම්, කිලිනොච්චිය වැනි ප්රදේශවල තිබූ හමුදා කඳවුරු පවා අතහැර දැමීමට හමුදාවට සිදු වූ අතර, යාපනය අර්ධද්වීපයට ගොඩබිමෙන් යන මාර්ගය මුළුමනින්ම වැසී ගියේය. එතෙක් ගරිල්ලා කණ්ඩායමක් ලෙස ක්රියාත්මක වූ කොටි සංවිධානය, මෙම පොලිස් ස්ථානවලින් කොල්ලකෑ නවීන අවි ආයුධ සහ මුදල් භාවිත කරමින් සාමාන්ය හමුදාවක් ලෙස මුහුණට මුහුණ ලා සටන් කිරීමේ හැකියාව වර්ධනය කර ගත්තේ මෙයින් පසුවය.
වර්ෂ 1990 ජුනි 11 වනදා සිදුවූ මෙම සාහසික අපරාධය ශ්රී ලංකා පොලිස් ඉතිහාසයේ "අදුරුතම දිනය" ලෙස අදටත් සලකනු ලබයි.
තම මව්බිම වෙනුවෙන්, නීතිය සහ සාමය රැකීම වෙනුවෙන් කැපවී සිටි, අවසාන මොහොතේ ඉහළ අණට කීකරුව අවි බිම තැබූ ඒ අහිංසක නිලධාරීන්ගේ වියෝව ඔවුන්ගේ පවුල්වලට මෙන්ම මුළු මහත් ජාතියටම දරාගත නොහැකි වූ මහා ශෝකයක් විය. සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් බේදයකින් තොරව සියලුම ජාතීන්ට අයත් නිලධාරීන් එහිදී ඝාතනයට ලක්වීම තුළින් පෙනී යන්නේ ත්රස්තවාදයට කිසිදු ජාතිභේදයක් නොතිබූ බවයි. මෙම සිදුවීමෙන් වසර ගණනාවක් ගත වුවද, මියගිය වීරයන් වෙනුවෙන් නිසි යුක්තියක් ඉටු නොවීම පිළිබඳව සමාජය තුළ අදටත් කතාබහක් පවතී. දේශපාලන තීරණ සහ යුධ උපක්රමික වැරදි හේතුවෙන් සිදු වූ මෙම විනාශය, අනාගත පරපුරට කියා දෙන්නේ සාමකාමී විසඳුම් සෙවීමේදී පවා රටේ ආරක්ෂාව සහ සතුරන්ගේ සැබෑ ස්වභාවය පිළිබඳව දැඩි අවධානයකින් සිටිය යුතු බවයි.
මව්බිමේ ඒකීයභාවය වෙනුවෙන් දිවිපිදූ ඒ සියලුම පොලිස් වීරයන්ට සමස්ත ශ්රී ලාංකීය ජනතාවගේ සදාකාලික ප්රණාමය හිමිවිය යුතුය!
FB උපුටා ගැනීමකි 
