උපුටා ගැනීම බුකියෙනි
“ඔයාට නම් හරි වාසනාවක් නේද?”
ඒ වචනය මට ඇහුණේ ජීවිතේම පුරාවට වගේ.
මගේ නම නිශාරා. වයස තිස් දෙකයි. රැකියාවක් කරන සාමාන්ය ගෑනියෙක්.
මගේ සැමියා නවීන්.
එයා ගැන දන්න හැමෝම කියන්නේ එකම දේ.
“නවීන් වගේ මහත්තයෙක් අද කාලේ හොයාගන්න අමාරුයි.”
“ඔයාට මොන ප්රශ්නයක්ද ඉතින්?”
“එයා ඔයාට පුදුම ආදරෙයිනේ.”
ඒ කතා අහද්දි මමත් හිනා වුණා.
මොකද ඇත්තටම නවීන් නරක මිනිහෙක් නෙවෙයි.
බොන්නෙ නෑ.
දුම් බොන්නෙ නෑ.
කාන්තාවන් පස්සෙ යන්නෙ නෑ.
අතින්වත් පාරක් ගහලා නෑ.
වැටුපෙන් ගෙදර බලාගන්නවා.
මගේ අම්මටත් තාත්තටත් ගරු කරනවා.
පිටින් බලද්දි හරිම පර්ෆෙක්ට් මනුස්සයෙක්.
ඒත් මිනිස්සුන්ට නොපෙනෙන තැනක තිබුණේ වෙන කතාවක්.
⸻
අපි හම්බුණේ කොළඹ ප්රයිවට් කම්පැනියක.
මම අලුතෙන් ජොබ් එකට ගිය කාලේ.
ඔෆිස් එකේ හැමෝම නවීන්ට ගරු කළා.
එයා ටීම් ලීඩර් කෙනෙක්.
උසයි.
පිළිවෙලයි.
හැම වෙලාවෙම හිනාවෙනවා.
කතා කරද්දි හරිම සංවරයි.
ඒ නිසාම මටත් එයා ගැන පැහැදීමක් ඇති වුණා.
දවසක් ලන්ච් ටයිම් එකේ මම තනියම කෑම කනකොට නවීන් ඇවිත් ඉස්සරහින් වාඩි වුණා.
“මට මෙතන ඉඳගන්න පුළුවන්ද?”
මම හිනා වෙලා ඔළුව වැනුවා.
එදා පටන් අපි ටික ටික ළං වුණා.
⸻
නවීන් මාව වෙනස් විදියකට බලාගත්තා.
වැස්සක් ආවොත් මට කෝල් කරනවා.
“නිශාරා, පරිස්සමින් යන්න.”
මට උණක් හැදුණොත් බෙහෙත් ගෙනත් දෙනවා.
මගේ උපන්දිනය දවසේ ඔෆිස් එකම පුදුම කරලා කේක් එකක් ගෙනාවා.
මගේ යාලුවෝ ටිකත් කිව්වා.
“අනේ බං, උඹට නම් හරි ලකී.”
මාත් එහෙම හිතුවා.
ඒ නිසාම අවුරුදු දෙකකට පස්සේ අපි බැන්දා.
⸻
මුල් මාස කිහිපය හරිම ලස්සනයි.
අලුත් ගෙදර.
අලුත් ජීවිතේ.
අලුත් හීන.
හැමදේම හොඳයි.
ඒත් කාලයක් යද්දි පුංචි පුංචි දේවල් මට දැනෙන්න ගත්තා.
දවසක් මම නිල් පාට කෙටි ගවුමක් ඇඳලා එළියට යන්න ලෑස්ති වුණා.
නවීන් මං දිහා බලලා හිනා වුණා.
“ඔයා ලස්සනයි.”
මමත් සතුටු වුණා.
ඊට පස්සේ එයා කිව්වා.
“හැබැයි ඔයාට දිග ගවුම් තමයි හොඳ.”
“ඇයි?”
“නෑ ඉතින්… මගේ කෙල්ල දිහා අනිත් මිනිස්සු බලනවට මං කැමති නෑ.”
ඒක ආදරේ වගේ හිතුණා.
ඒ නිසා මම වෙන ගවුමක් ඇඳ ගත්තා.
⸻
තව ටික කාලෙකට පස්සේ…
“අර යාලුවා ටිකක් හොඳ නෑ වගේ.”
“කවුද?”
“දිනේෂි.”
“ඇයි?”
“නෑ… එයා වැඩිය පිළිවෙළක් නෑ.”
ඊට පස්සේ ටික ටික දිනේෂි එක්ක මගේ ඇසුර අඩු වුණා.
ඒකත් මම ගණන් ගත්තේ නෑ.
⸻
ඒත් අවුරුද්දක් යද්දි මට තේරුණා.
මගේ ජීවිතේ හැම තීරණයක්ම ගන්නෙ නවීන් කියලා.
මොන ඇඳුම අඳිනවද…
කා එක්ක යාලු වෙනවද…
කොහේ යනවද…
මොනවා කරනවද…
හැමදේම.
හැබැයි එයා කවදාවත් “බෑ” කියලා කියන්නෙ නෑ.
ඒක තමයි ප්රශ්නේ.
එයා කියන්නේ,
“ඔයා කැමති දෙයක් කරන්න.”
හැබැයි ඒක කියද්දි මූණේ තිබුණ දුක දැක්කම මට ඒ දේ කරන්න හිතෙන්නෙ නෑ.
අන්තිමේ මමම ඒක අත්හරිනවා.
⸻
දවසක් මගේ පාසල් යාලුවෙක්ගේ උපන්දිනයක් තිබුණා.
අවුරුදු පහකට පස්සේ අපි ඔක්කොම හම්බෙන්න හිටියේ.
මම ගොඩක් සතුටින් ලෑස්ති වුණා.
නවීන් ඇහුවා.
“කීයටද එන්නේ?”
“රෑ නවය වගේ.”
එයා ටිකක් නිහඬව හිටියා.
“හරි.”
ඒත් එයාගේ මූණ වෙනස් වුණා.
මම ඇහුවා.
“මොකද?”
“මුකුත් නෑ.”
“කියන්න.”
“නෑ ඉතින්… මම හිතුවා අද අපි දෙන්නා එකට ෆිල්ම් එකක් බලමු කියලා.”
ඒක කියලා එයා හිනා වුණා.
හැබැයි ඒ හිනාව ඇතුළේ දුකක් තිබුණා.
⸻
අන්තිමේ මම පාටියට ගියේ නෑ.
ගෙදර හිටියා.
නවීන් සතුටින් මාව බදාගත්තා.
“මං දැනන් හිටියා ඔයා මාව දාලා යන්නෙ නෑ කියලා.”
එදා තමයි මගේ හිත ඇතුළේ මොකක් හරි කැඩුණේ.
එදා පාටියට නොගිය දවසෙන් පස්සේ මගේ ජීවිතේ නොදැනුවත්වම වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා.
මුලින්ම නැති වුණේ මගේ යාලුවෝ.
“අද එන්නකෝ.”
“අපි සෙට් වෙමු.”
“ට්රිප් එකක් යමු.”
එහෙම මැසේජ් ආවත් මම එක එක හේතු කියලා මඟ හැරියා.
ඇත්තටම නවීන් මට බෑ කිව්වේ නෑ.
හැබැයි මම ගියාම එයා තනියම ගෙදර ඉන්නවා කියලා හිතෙද්දි මටම දුක හිතුණා.
අන්තිමේ මමම ගමන් බිමන් අඩු කළා.
ටික කාලෙකින් මට කෝල් කරන යාලුවෝත් අඩු වුණා.
⸻
ඔෆිස් එකේදීත් ඒකම වුණා.
අපේ කම්පැනියේ අලුත් ප්රොජෙක්ට් එකකට මගේ නම තේරුණා.
ඒකට පිටරට ට්රේනින් එකකුත් තිබුණා.
මම ගොඩක් සතුටු වුණා.
ගෙදර ඇවිත් නවීන්ට කිව්වා.
එයා හිනා වුණා.
“ෂා… මරුනේ.”
ඒත් එයාගේ ඇස්වල තිබුණේ සතුටක් නෙවෙයි.
රෑ කෑම කන වෙලාවේ එයා ඇහුවා.
“මාසයක්ම යන්න ඕනද?”
“ඔව්.”
“හ්ම්ම්…”
ඊට පස්සේ නිහඬවම කෑවා.
⸻
දවස් දෙකක් විතර එයා වෙනස් වෙලා හිටියා.
වැඩිය කතා කළේ නෑ.
හිනා වුණෙත් නෑ.
මම අහද්දි කිව්වේ,
“මුකුත් නෑ.”
ඒත් මට තේරුණා එයා දුකෙන් කියලා.
අන්තිමේ මමම තීරණයක් ගත්තා.
ප්රොජෙක්ට් එකෙන් අයින් වුණා.
මගේ මැනේජර් පුදුම වුණා.
“ඇයි නිශාරා?”
“ගෙදර ප්රශ්න ටිකක්.”
මම බොරුවක් කිව්වා.
⸻
එදා රෑ නවීන් සතුටින් හිටියා.
මාව බදාගෙන කිව්වා,
“ඔයා වගේ බිරිඳක් ලැබුණ එක මගේ වාසනාව.”
මම හිනා වුණා.
හැබැයි ඇතුළෙන් අඬමින් හිටියේ.
මගේ හීනයක් මමම අත්හැරලා තිබුණා.
⸻
අවුරුදු තුනක් විතර ගියා.
ඒ වෙනකොට මම ජීවත් වුණේ නවීන්ගේ ලෝකෙ ඇතුළේ.
සති අන්තෙක එළියට යන්නෙත් නවීන් එක්ක.
ෆිල්ම් බලන්නෙත් නවීන් එක්ක.
ශොපින් යන්නෙත් නවීන් එක්ක.
මගේම කියලා ලෝකයක් තිබුණේ නෑ.
⸻
දවසක් මගේ පාසල් යාලුවෙක් හදිසියේම හම්බුණා.
අපි කෝපි ෂොප් එකක පැයක් විතර කතා කළා.
අවුරුදු ගාණකට පස්සේ මට දැනුණේ මම ආයෙත් පරණ නිශාරා වෙලා වගේ.
ගෙදර එද්දි මම සතුටින් හිටියා.
ඒත් නවීන් වෙනදා වගේ හිටියේ නෑ.
“කොහෙද හිටියේ?”
“සචිනි හම්බුණා.”
“ආ…”
ඒක විතරයි.
⸻
ඊළඟ දවස් දෙකම එයා නිහඬව හිටියා.
මම මොනවා ඇහුවත් කෙටි උත්තර.
මටම වැරදිකාරියක් වගේ දැනුණා.
අන්තිමේ මම සමාව ගත්තා.
“සොරි…”
නවීන් පුදුමෙන් බැලුවා.
“ඇයි?”
“මම එදා පරක්කු වුණානේ.”
එයා හෙමින් හිනා වුණා.
“මම තරහ වෙලා හිටියෙ නෑ.”
හැබැයි එයාට ඕන දේ වෙලා ඉවරයි.
මම ආයෙත් යාලුවෝ හම්බෙන්න ගියේ නෑ.
⸻
ඔහොම තව අවුරුදු දෙකක් ගියා.
දවසක් උදේ කන්නාඩිය ඉස්සරහ හිටපු මම මාවම දැක්කා.
මගේ ඇස් යට කළු වෙලා.
හිනාව නැති වෙලා.
සතුට නැති වෙලා.
මම කවුද කියලාවත් මට මතක නෑ.
එදා මට එක ප්රශ්නයක් හිතුණා.
“මම ඇත්තටම සතුටින්ද?”
පිළිතුර ආවේ තත්පරයකින්.
නෑ.
⸻
ඒ දවසේ ඉඳන් මම මගේ ජීවිතේ ගැන හිතන්න පටන් ගත්තා.
මම කැමති දේවල් මොනවද?
මට ඕන මොනවාද?
මගේ හීන මොනවද?
අවුරුදු ගාණකට පස්සේ මම ඒ ප්රශ්න ඇහුවා.
ඒ වගේම මට තේරුණා.
නවීන් මාව හිර කරලා තිබුණේ කෑ ගහලා නෙවෙයි.
ආදරේ කියන නමින්.
⸻
එදා රෑ මම තීරණයක් ගත්තා.
මම නවීන් එක්ක කතා කරනවා.
ඇත්තම කියනවා.
ඒකෙන් පස්සේ මොනවා වුණත් කමක් නෑ.
මට මාව ආපහු හොයාගන්න ඕන.
එදා රෑ කෑමෙන් පස්සේ මම නවීන් ඉස්සරහින් වාඩි වුණා.
එයා මගේ මූණ දිහා බලලා ඇහුවා.
“මොකක් හරි ප්රශ්නයක්ද?”
මම ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තා.
ඊට පස්සේ කිව්වා…
“අපි දෙන්නා කතා කරන්න ඕන නවීන්.”
මම එහෙම කියද්දි එයාගේ මූණේ තිබුණු හිනාව ටිකෙන් ටික නැති වුණා.
“ඇයි? මොකක් හරි ප්රශ්නයක්ද?”
මම තත්පර කීපයක් නිහඬව හිටියා.
අවුරුදු ගාණක් හිතේ හිර කරගෙන හිටපු දේවල් වචනවලට පෙරළන එක ලේසි නෑ.
“මම සතුටින් නෑ.”
නවීන්ගේ ඇස් ලොකු වුණා.
“මොකක්?”
“මම සතුටින් නෑ නවීන්.”
“මට තේරෙන්නෙ නෑ.”
එයා ඇත්තටම පුදුම වෙලා හිටියා.
මොකද එයා හිතාගෙන හිටියේ මට ඕන හැමදේම දීලා කියලා.
හොඳ ගෙයක් තිබුණා.
කාර් එකක් තිබුණා.
සල්ලි ප්රශ්නයක් තිබුණේ නෑ.
එයා කවදාවත් මට අත උස්සලා තිබුණේ නෑ.
ඉතින් එයාට මේ කතාව තේරුම් ගන්න අමාරුයි.
“ඔයාට මොනවද නැත්තේ නිශාරා?”
එයා ඇහුවා.
මම හෙමින් උත්තර දුන්නා.
“මට මාව නැති වෙලා.”
කාමරේම නිහඬ වුණා.
⸻
පැය ගාණක් අපි කතා කළා.
අවුරුදු ගාණක් මම හිතේ හංගගෙන හිටපු හැමදේම එදා කිව්වා.
මගේ යාලුවෝ නැති වුණ හැටි.
මගේ හීන මැරුණ හැටි.
මට තීරණ ගන්න බය වුණ හැටි.
මම මාවම නැති කරගත්ත හැටි.
නවීන් නිහඬව අහන් හිටියා.
අතරින් පතර කිව්වේ එක දෙයයි.
“ඒත් මම ඒ දේවල් කළේ ඔයාට ආදරේ නිසා.”
ඔව්.
මම ඒක දැනගෙන හිටියා.
එයා කළේ වෛරයෙන් නෙවෙයි.
ආදරෙන්.
ඒත් සමහර වෙලාවට අධික ආදරේත් හුස්ම හිර කරනවා.
⸻
අන්තිමේ මම ඒ වචනය කිව්වා.
“මට වෙන් වෙන්න ඕන.”
නවීන් එකපාරටම නැගිට්ටා.
“නෑ.”
ඒක තමයි එයාගේ උත්තරේ.
“අපිට මේක හදාගන්න පුළුවන්.”
“අපි අවුරුදු ගාණක් උත්සහ කළා.”
“තව උත්සහ කරමු.”
“මට බෑ.”
⸻
එදා රෑ නවීන් අඬනවා මම මුල්ම වතාවට දැක්කා.
මගේ හිතත් රිදුණා.
මොකද මම එයාට වෛර කළේ නෑ.
ඒත් ආදරේ තිබුණ පමණින් ජීවිතයක් ගෙනියන්න බෑ.
⸻
ඊළඟ මාස කීපය අපායක් වගේ ගෙවුණා.
දෙපාර්ශවයේම පවුල් මැදිහත් වුණා.
මගේ අම්මා කිව්වා,
“ඔයාට පිස්සුද දුවේ?”
නවීන්ගේ අම්මා ඇඬුවා.
අපේ යාලුවෝ කතා කළා.
හැමෝම කිව්වේ එකම දේ.
“නවීන් වගේ මිනිහෙක් දාලා යන්න එපා.”
කවුරුවත් මගේ කතාව අහන්න උත්සහ කළේ නෑ.
මොකද නවීන් හොඳ මිනිහෙක්.
ඒක ඇත්ත.
හැබැයි ඒකම මුළු ඇත්ත නෙවෙයි.
⸻
මාස හයකට පස්සේ අපි නීත්යානුකූලව වෙන් වුණා.
කොළඹ උසාවියේ පඩිපෙළෙන් බැහැලා එද්දි මගේ පපුව බර වුණා.
අවුරුදු අටක ජීවිතයක් එතනින් ඉවර වුණා.
නවීන් මං දිහා බැලුවා.
මමත් බැලුවා.
අපි දෙන්නා අතර වෛරයක් තිබුණේ නෑ.
දුක විතරයි තිබුණේ.
⸻
ඊට පස්සේ මම තනියම ජීවත් වෙන්න පටන් ගත්තා.
මුල් මාස කීපය හරිම අමාරුයි.
රෑට නිදාගන්නත් බය හිතුණා.
වැරදි තීරණයක් ගත්තද කියලත් හිතුණා.
⸻
ඒත් ටිකෙන් ටික මම වෙනස් වුණා.
අවුරුදු ගාණකට පස්සේ මගේ යාලුවෝ හම්බුණා.
මම කැමති කෝස් එකක් කළා.
තනියම ගමනක් ගියා.
ඉස්සර ආස කරපු පොත් කියෙව්වා.
මගේ ජීවිතේ ආයෙත් මගේ අතට ගත්තා.
⸻
අවුරුද්දකට පස්සේ දවසක මට මෝල් එකකදී නවීන් හම්බුණා.
එයා එක්ක පුංචි ගෑනු ළමයෙක් හිටියා.
එයාගේ දුව නෙවෙයි.
එයාගේ නංගිගේ දුව.
නවීන් හිනාවෙලා කතා කළා.
මාත් කතා කළා.
අපි විනාඩි පහක් විතර කතා කරලා වෙන් වුණා.
යද්දි එයා එක වචනයක් කිව්වා.
“ඔයා දැන් සතුටින් වගේ.”
මම හිනා වුණා.
“ඔව්.”
⸻
එයාත් හිනා වුණා.
ඒ හිනාවේ තරහක් තිබුණේ නෑ.
අමනාපයක් තිබුණේ නෑ.
තේරුම් ගැනීමක් විතරයි තිබුණේ.
⸻
එදා ගෙදර එද්දි මට තේරුණා…
සමහර මිනිස්සු නරක නිසාම අපේ ජීවිතෙන් යන්නේ නෑ.
සමහර වෙලාවට දෙන්නාම හොඳ මිනිස්සු වුණත් එකිනෙකාට ගැළපෙන්නේ නැහැ.
ආදරේ කියන්නේ කෙනෙක්ව ළඟ තියාගන්න එක විතරක් නෙවෙයි.
එයාට තමන් වෙලා ජීවත් වෙන්න ඉඩ දෙන එකත් ආදරේ.
ඒක අපි දෙන්නාට තේරෙන්න අවුරුදු අටක් ගියා.
නිමි.
ප.ලි.
උඹල හිතුව දේ දන්නව මම. මොනා දුන්නත් රිදෙන්න ගහල නෑ..
“ඔයාට නම් හරි වාසනාවක් නේද?”
ඒ වචනය මට ඇහුණේ ජීවිතේම පුරාවට වගේ.
මගේ නම නිශාරා. වයස තිස් දෙකයි. රැකියාවක් කරන සාමාන්ය ගෑනියෙක්.
මගේ සැමියා නවීන්.
එයා ගැන දන්න හැමෝම කියන්නේ එකම දේ.
“නවීන් වගේ මහත්තයෙක් අද කාලේ හොයාගන්න අමාරුයි.”
“ඔයාට මොන ප්රශ්නයක්ද ඉතින්?”
“එයා ඔයාට පුදුම ආදරෙයිනේ.”
ඒ කතා අහද්දි මමත් හිනා වුණා.
මොකද ඇත්තටම නවීන් නරක මිනිහෙක් නෙවෙයි.
බොන්නෙ නෑ.
දුම් බොන්නෙ නෑ.
කාන්තාවන් පස්සෙ යන්නෙ නෑ.
අතින්වත් පාරක් ගහලා නෑ.
වැටුපෙන් ගෙදර බලාගන්නවා.
මගේ අම්මටත් තාත්තටත් ගරු කරනවා.
පිටින් බලද්දි හරිම පර්ෆෙක්ට් මනුස්සයෙක්.
ඒත් මිනිස්සුන්ට නොපෙනෙන තැනක තිබුණේ වෙන කතාවක්.
⸻
අපි හම්බුණේ කොළඹ ප්රයිවට් කම්පැනියක.
මම අලුතෙන් ජොබ් එකට ගිය කාලේ.
ඔෆිස් එකේ හැමෝම නවීන්ට ගරු කළා.
එයා ටීම් ලීඩර් කෙනෙක්.
උසයි.
පිළිවෙලයි.
හැම වෙලාවෙම හිනාවෙනවා.
කතා කරද්දි හරිම සංවරයි.
ඒ නිසාම මටත් එයා ගැන පැහැදීමක් ඇති වුණා.
දවසක් ලන්ච් ටයිම් එකේ මම තනියම කෑම කනකොට නවීන් ඇවිත් ඉස්සරහින් වාඩි වුණා.
“මට මෙතන ඉඳගන්න පුළුවන්ද?”
මම හිනා වෙලා ඔළුව වැනුවා.
එදා පටන් අපි ටික ටික ළං වුණා.
⸻
නවීන් මාව වෙනස් විදියකට බලාගත්තා.
වැස්සක් ආවොත් මට කෝල් කරනවා.
“නිශාරා, පරිස්සමින් යන්න.”
මට උණක් හැදුණොත් බෙහෙත් ගෙනත් දෙනවා.
මගේ උපන්දිනය දවසේ ඔෆිස් එකම පුදුම කරලා කේක් එකක් ගෙනාවා.
මගේ යාලුවෝ ටිකත් කිව්වා.
“අනේ බං, උඹට නම් හරි ලකී.”
මාත් එහෙම හිතුවා.
ඒ නිසාම අවුරුදු දෙකකට පස්සේ අපි බැන්දා.
⸻
මුල් මාස කිහිපය හරිම ලස්සනයි.
අලුත් ගෙදර.
අලුත් ජීවිතේ.
අලුත් හීන.
හැමදේම හොඳයි.
ඒත් කාලයක් යද්දි පුංචි පුංචි දේවල් මට දැනෙන්න ගත්තා.
දවසක් මම නිල් පාට කෙටි ගවුමක් ඇඳලා එළියට යන්න ලෑස්ති වුණා.
නවීන් මං දිහා බලලා හිනා වුණා.
“ඔයා ලස්සනයි.”
මමත් සතුටු වුණා.
ඊට පස්සේ එයා කිව්වා.
“හැබැයි ඔයාට දිග ගවුම් තමයි හොඳ.”
“ඇයි?”
“නෑ ඉතින්… මගේ කෙල්ල දිහා අනිත් මිනිස්සු බලනවට මං කැමති නෑ.”
ඒක ආදරේ වගේ හිතුණා.
ඒ නිසා මම වෙන ගවුමක් ඇඳ ගත්තා.
⸻
තව ටික කාලෙකට පස්සේ…
“අර යාලුවා ටිකක් හොඳ නෑ වගේ.”
“කවුද?”
“දිනේෂි.”
“ඇයි?”
“නෑ… එයා වැඩිය පිළිවෙළක් නෑ.”
ඊට පස්සේ ටික ටික දිනේෂි එක්ක මගේ ඇසුර අඩු වුණා.
ඒකත් මම ගණන් ගත්තේ නෑ.
⸻
ඒත් අවුරුද්දක් යද්දි මට තේරුණා.
මගේ ජීවිතේ හැම තීරණයක්ම ගන්නෙ නවීන් කියලා.
මොන ඇඳුම අඳිනවද…
කා එක්ක යාලු වෙනවද…
කොහේ යනවද…
මොනවා කරනවද…
හැමදේම.
හැබැයි එයා කවදාවත් “බෑ” කියලා කියන්නෙ නෑ.
ඒක තමයි ප්රශ්නේ.
එයා කියන්නේ,
“ඔයා කැමති දෙයක් කරන්න.”
හැබැයි ඒක කියද්දි මූණේ තිබුණ දුක දැක්කම මට ඒ දේ කරන්න හිතෙන්නෙ නෑ.
අන්තිමේ මමම ඒක අත්හරිනවා.
⸻
දවසක් මගේ පාසල් යාලුවෙක්ගේ උපන්දිනයක් තිබුණා.
අවුරුදු පහකට පස්සේ අපි ඔක්කොම හම්බෙන්න හිටියේ.
මම ගොඩක් සතුටින් ලෑස්ති වුණා.
නවීන් ඇහුවා.
“කීයටද එන්නේ?”
“රෑ නවය වගේ.”
එයා ටිකක් නිහඬව හිටියා.
“හරි.”
ඒත් එයාගේ මූණ වෙනස් වුණා.
මම ඇහුවා.
“මොකද?”
“මුකුත් නෑ.”
“කියන්න.”
“නෑ ඉතින්… මම හිතුවා අද අපි දෙන්නා එකට ෆිල්ම් එකක් බලමු කියලා.”
ඒක කියලා එයා හිනා වුණා.
හැබැයි ඒ හිනාව ඇතුළේ දුකක් තිබුණා.
⸻
අන්තිමේ මම පාටියට ගියේ නෑ.
ගෙදර හිටියා.
නවීන් සතුටින් මාව බදාගත්තා.
“මං දැනන් හිටියා ඔයා මාව දාලා යන්නෙ නෑ කියලා.”
එදා තමයි මගේ හිත ඇතුළේ මොකක් හරි කැඩුණේ.
එදා පාටියට නොගිය දවසෙන් පස්සේ මගේ ජීවිතේ නොදැනුවත්වම වෙනස් වෙන්න පටන් ගත්තා.
මුලින්ම නැති වුණේ මගේ යාලුවෝ.
“අද එන්නකෝ.”
“අපි සෙට් වෙමු.”
“ට්රිප් එකක් යමු.”
එහෙම මැසේජ් ආවත් මම එක එක හේතු කියලා මඟ හැරියා.
ඇත්තටම නවීන් මට බෑ කිව්වේ නෑ.
හැබැයි මම ගියාම එයා තනියම ගෙදර ඉන්නවා කියලා හිතෙද්දි මටම දුක හිතුණා.
අන්තිමේ මමම ගමන් බිමන් අඩු කළා.
ටික කාලෙකින් මට කෝල් කරන යාලුවෝත් අඩු වුණා.
⸻
ඔෆිස් එකේදීත් ඒකම වුණා.
අපේ කම්පැනියේ අලුත් ප්රොජෙක්ට් එකකට මගේ නම තේරුණා.
ඒකට පිටරට ට්රේනින් එකකුත් තිබුණා.
මම ගොඩක් සතුටු වුණා.
ගෙදර ඇවිත් නවීන්ට කිව්වා.
එයා හිනා වුණා.
“ෂා… මරුනේ.”
ඒත් එයාගේ ඇස්වල තිබුණේ සතුටක් නෙවෙයි.
රෑ කෑම කන වෙලාවේ එයා ඇහුවා.
“මාසයක්ම යන්න ඕනද?”
“ඔව්.”
“හ්ම්ම්…”
ඊට පස්සේ නිහඬවම කෑවා.
⸻
දවස් දෙකක් විතර එයා වෙනස් වෙලා හිටියා.
වැඩිය කතා කළේ නෑ.
හිනා වුණෙත් නෑ.
මම අහද්දි කිව්වේ,
“මුකුත් නෑ.”
ඒත් මට තේරුණා එයා දුකෙන් කියලා.
අන්තිමේ මමම තීරණයක් ගත්තා.
ප්රොජෙක්ට් එකෙන් අයින් වුණා.
මගේ මැනේජර් පුදුම වුණා.
“ඇයි නිශාරා?”
“ගෙදර ප්රශ්න ටිකක්.”
මම බොරුවක් කිව්වා.
⸻
එදා රෑ නවීන් සතුටින් හිටියා.
මාව බදාගෙන කිව්වා,
“ඔයා වගේ බිරිඳක් ලැබුණ එක මගේ වාසනාව.”
මම හිනා වුණා.
හැබැයි ඇතුළෙන් අඬමින් හිටියේ.
මගේ හීනයක් මමම අත්හැරලා තිබුණා.
⸻
අවුරුදු තුනක් විතර ගියා.
ඒ වෙනකොට මම ජීවත් වුණේ නවීන්ගේ ලෝකෙ ඇතුළේ.
සති අන්තෙක එළියට යන්නෙත් නවීන් එක්ක.
ෆිල්ම් බලන්නෙත් නවීන් එක්ක.
ශොපින් යන්නෙත් නවීන් එක්ක.
මගේම කියලා ලෝකයක් තිබුණේ නෑ.
⸻
දවසක් මගේ පාසල් යාලුවෙක් හදිසියේම හම්බුණා.
අපි කෝපි ෂොප් එකක පැයක් විතර කතා කළා.
අවුරුදු ගාණකට පස්සේ මට දැනුණේ මම ආයෙත් පරණ නිශාරා වෙලා වගේ.
ගෙදර එද්දි මම සතුටින් හිටියා.
ඒත් නවීන් වෙනදා වගේ හිටියේ නෑ.
“කොහෙද හිටියේ?”
“සචිනි හම්බුණා.”
“ආ…”
ඒක විතරයි.
⸻
ඊළඟ දවස් දෙකම එයා නිහඬව හිටියා.
මම මොනවා ඇහුවත් කෙටි උත්තර.
මටම වැරදිකාරියක් වගේ දැනුණා.
අන්තිමේ මම සමාව ගත්තා.
“සොරි…”
නවීන් පුදුමෙන් බැලුවා.
“ඇයි?”
“මම එදා පරක්කු වුණානේ.”
එයා හෙමින් හිනා වුණා.
“මම තරහ වෙලා හිටියෙ නෑ.”
හැබැයි එයාට ඕන දේ වෙලා ඉවරයි.
මම ආයෙත් යාලුවෝ හම්බෙන්න ගියේ නෑ.
⸻
ඔහොම තව අවුරුදු දෙකක් ගියා.
දවසක් උදේ කන්නාඩිය ඉස්සරහ හිටපු මම මාවම දැක්කා.
මගේ ඇස් යට කළු වෙලා.
හිනාව නැති වෙලා.
සතුට නැති වෙලා.
මම කවුද කියලාවත් මට මතක නෑ.
එදා මට එක ප්රශ්නයක් හිතුණා.
“මම ඇත්තටම සතුටින්ද?”
පිළිතුර ආවේ තත්පරයකින්.
නෑ.
⸻
ඒ දවසේ ඉඳන් මම මගේ ජීවිතේ ගැන හිතන්න පටන් ගත්තා.
මම කැමති දේවල් මොනවද?
මට ඕන මොනවාද?
මගේ හීන මොනවද?
අවුරුදු ගාණකට පස්සේ මම ඒ ප්රශ්න ඇහුවා.
ඒ වගේම මට තේරුණා.
නවීන් මාව හිර කරලා තිබුණේ කෑ ගහලා නෙවෙයි.
ආදරේ කියන නමින්.
⸻
එදා රෑ මම තීරණයක් ගත්තා.
මම නවීන් එක්ක කතා කරනවා.
ඇත්තම කියනවා.
ඒකෙන් පස්සේ මොනවා වුණත් කමක් නෑ.
මට මාව ආපහු හොයාගන්න ඕන.
එදා රෑ කෑමෙන් පස්සේ මම නවීන් ඉස්සරහින් වාඩි වුණා.
එයා මගේ මූණ දිහා බලලා ඇහුවා.
“මොකක් හරි ප්රශ්නයක්ද?”
මම ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තා.
ඊට පස්සේ කිව්වා…
“අපි දෙන්නා කතා කරන්න ඕන නවීන්.”
මම එහෙම කියද්දි එයාගේ මූණේ තිබුණු හිනාව ටිකෙන් ටික නැති වුණා.
“ඇයි? මොකක් හරි ප්රශ්නයක්ද?”
මම තත්පර කීපයක් නිහඬව හිටියා.
අවුරුදු ගාණක් හිතේ හිර කරගෙන හිටපු දේවල් වචනවලට පෙරළන එක ලේසි නෑ.
“මම සතුටින් නෑ.”
නවීන්ගේ ඇස් ලොකු වුණා.
“මොකක්?”
“මම සතුටින් නෑ නවීන්.”
“මට තේරෙන්නෙ නෑ.”
එයා ඇත්තටම පුදුම වෙලා හිටියා.
මොකද එයා හිතාගෙන හිටියේ මට ඕන හැමදේම දීලා කියලා.
හොඳ ගෙයක් තිබුණා.
කාර් එකක් තිබුණා.
සල්ලි ප්රශ්නයක් තිබුණේ නෑ.
එයා කවදාවත් මට අත උස්සලා තිබුණේ නෑ.
ඉතින් එයාට මේ කතාව තේරුම් ගන්න අමාරුයි.
“ඔයාට මොනවද නැත්තේ නිශාරා?”
එයා ඇහුවා.
මම හෙමින් උත්තර දුන්නා.
“මට මාව නැති වෙලා.”
කාමරේම නිහඬ වුණා.
⸻
පැය ගාණක් අපි කතා කළා.
අවුරුදු ගාණක් මම හිතේ හංගගෙන හිටපු හැමදේම එදා කිව්වා.
මගේ යාලුවෝ නැති වුණ හැටි.
මගේ හීන මැරුණ හැටි.
මට තීරණ ගන්න බය වුණ හැටි.
මම මාවම නැති කරගත්ත හැටි.
නවීන් නිහඬව අහන් හිටියා.
අතරින් පතර කිව්වේ එක දෙයයි.
“ඒත් මම ඒ දේවල් කළේ ඔයාට ආදරේ නිසා.”
ඔව්.
මම ඒක දැනගෙන හිටියා.
එයා කළේ වෛරයෙන් නෙවෙයි.
ආදරෙන්.
ඒත් සමහර වෙලාවට අධික ආදරේත් හුස්ම හිර කරනවා.
⸻
අන්තිමේ මම ඒ වචනය කිව්වා.
“මට වෙන් වෙන්න ඕන.”
නවීන් එකපාරටම නැගිට්ටා.
“නෑ.”
ඒක තමයි එයාගේ උත්තරේ.
“අපිට මේක හදාගන්න පුළුවන්.”
“අපි අවුරුදු ගාණක් උත්සහ කළා.”
“තව උත්සහ කරමු.”
“මට බෑ.”
⸻
එදා රෑ නවීන් අඬනවා මම මුල්ම වතාවට දැක්කා.
මගේ හිතත් රිදුණා.
මොකද මම එයාට වෛර කළේ නෑ.
ඒත් ආදරේ තිබුණ පමණින් ජීවිතයක් ගෙනියන්න බෑ.
⸻
ඊළඟ මාස කීපය අපායක් වගේ ගෙවුණා.
දෙපාර්ශවයේම පවුල් මැදිහත් වුණා.
මගේ අම්මා කිව්වා,
“ඔයාට පිස්සුද දුවේ?”
නවීන්ගේ අම්මා ඇඬුවා.
අපේ යාලුවෝ කතා කළා.
හැමෝම කිව්වේ එකම දේ.
“නවීන් වගේ මිනිහෙක් දාලා යන්න එපා.”
කවුරුවත් මගේ කතාව අහන්න උත්සහ කළේ නෑ.
මොකද නවීන් හොඳ මිනිහෙක්.
ඒක ඇත්ත.
හැබැයි ඒකම මුළු ඇත්ත නෙවෙයි.
⸻
මාස හයකට පස්සේ අපි නීත්යානුකූලව වෙන් වුණා.
කොළඹ උසාවියේ පඩිපෙළෙන් බැහැලා එද්දි මගේ පපුව බර වුණා.
අවුරුදු අටක ජීවිතයක් එතනින් ඉවර වුණා.
නවීන් මං දිහා බැලුවා.
මමත් බැලුවා.
අපි දෙන්නා අතර වෛරයක් තිබුණේ නෑ.
දුක විතරයි තිබුණේ.
⸻
ඊට පස්සේ මම තනියම ජීවත් වෙන්න පටන් ගත්තා.
මුල් මාස කීපය හරිම අමාරුයි.
රෑට නිදාගන්නත් බය හිතුණා.
වැරදි තීරණයක් ගත්තද කියලත් හිතුණා.
⸻
ඒත් ටිකෙන් ටික මම වෙනස් වුණා.
අවුරුදු ගාණකට පස්සේ මගේ යාලුවෝ හම්බුණා.
මම කැමති කෝස් එකක් කළා.
තනියම ගමනක් ගියා.
ඉස්සර ආස කරපු පොත් කියෙව්වා.
මගේ ජීවිතේ ආයෙත් මගේ අතට ගත්තා.
⸻
අවුරුද්දකට පස්සේ දවසක මට මෝල් එකකදී නවීන් හම්බුණා.
එයා එක්ක පුංචි ගෑනු ළමයෙක් හිටියා.
එයාගේ දුව නෙවෙයි.
එයාගේ නංගිගේ දුව.
නවීන් හිනාවෙලා කතා කළා.
මාත් කතා කළා.
අපි විනාඩි පහක් විතර කතා කරලා වෙන් වුණා.
යද්දි එයා එක වචනයක් කිව්වා.
“ඔයා දැන් සතුටින් වගේ.”
මම හිනා වුණා.
“ඔව්.”
⸻
එයාත් හිනා වුණා.
ඒ හිනාවේ තරහක් තිබුණේ නෑ.
අමනාපයක් තිබුණේ නෑ.
තේරුම් ගැනීමක් විතරයි තිබුණේ.
⸻
එදා ගෙදර එද්දි මට තේරුණා…
සමහර මිනිස්සු නරක නිසාම අපේ ජීවිතෙන් යන්නේ නෑ.
සමහර වෙලාවට දෙන්නාම හොඳ මිනිස්සු වුණත් එකිනෙකාට ගැළපෙන්නේ නැහැ.
ආදරේ කියන්නේ කෙනෙක්ව ළඟ තියාගන්න එක විතරක් නෙවෙයි.
එයාට තමන් වෙලා ජීවත් වෙන්න ඉඩ දෙන එකත් ආදරේ.
ඒක අපි දෙන්නාට තේරෙන්න අවුරුදු අටක් ගියා.
නිමි.
ප.ලි.
උඹල හිතුව දේ දන්නව මම. මොනා දුන්නත් රිදෙන්න ගහල නෑ..
ඔලුවකරවෙනවා
පොලවේ පල ගහල හිටපු කෙල්ලෙක්.
