Dark Room & Sachin Rathwatte ඔස්සේ උපුටාගත අනොජන් නිදහස් වීමේ සත්‍ය සිදුවීම :
කොළඹදී නිලධාරීන් ලිපියක් සකස් කරමින් සිටියහ.
අනෝජන් වෙනුවෙන් මුළු රටක ප්‍රාර්ථනා දල්වා සිටියි.
සාමාන්‍ය මිනිසුන් සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ එකම ඉල්ලීමක් කරති.
“අනෝජන්ගේ ජීවිතය බේරා දෙන්න."
මේ අතර, රාජ්‍ය කාර්යාලයක නිලධාරීන් කිහිපදෙනෙක් ලිපියේ වචන තෝරමින් සිටියහ.
“ශ්‍රී ලංකා රජය වෙනුවෙන්, අනෝජන් මහතාගේ ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් කරුණාවෙන් සලකා බලන ලෙස ඉල්ලා සිටිමු…”
එක් නිලධාරියෙක් ලිපිය දෙස බලා නළල රැලි කළේය.
“ඒක ටිකක් තද වැඩියි. ‘කරුණාවෙන්’ වෙනුවට ‘ගැඹුරු මානුෂීය අවධානයෙන්’ කියමු.”
“එහෙම නම් ලිපිය තවත් පිටු තුනක් දිග වෙනවා.”
“දිග වුණාට කමක් නැහැ. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ලිපියක් කෙටි නම් ඒක නිල ලිපියක් වගේ පේන්නේ නැහැ.”
තවත් නිලධාරියෙක් පැවසුවේය.
“අවසානයට ‘ඔබගේ කාරුණික අවධානයට යොමු කරමු’ කියලා දාන්න.”
“ඒක දැනටමත් තුන් වතාවක් තියෙනවා.”
“තුන් වතාවක් තිබුණාට කමක් නැහැ. වැදගත් දෙයක් නම් නැවත නැවත කියන්න ඕනේ.”
මේ අතර, ලිපියේ අකුරු, කොමා සහ රාජ්‍ය මුද්‍රාව පිළිබඳ සාකච්ඡා තවදුරටත් සිදුවෙමින් තිබුණි. එක් අයෙක් ලිපියට අත්සන් කිරීමට සුදුසු පෑනක් සොයමින් සිටියේය. තවත් අයෙක් එය යැවිය යුතු විද්‍යුත් තැපැල් ලිපිනය නිවැරදිදැයි පරීක්ෂා කරමින් සිටියේය.
එහෙත්, රජයේ නිල ලිපිය තවමත් වචන තෝරමින් සිටියදී, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා දුරකථනය අතට ගත්තේය.
“හෙලෝ… සෞදියද? මම රනිල් කතා කරන්නේ.”
එපමණකි.
අනෙක් පැත්තේ සිටි පුද්ගලයා කවුද? ඔහු රජයේ නිලධාරියෙක්ද? රාජකීය කාර්යාලයක කෙනෙක්ද? විදේශ අමාත්‍යාංශයේ බලවත් නිලධාරියෙක්ද? නැත්නම් වැරදි අංකයකට පිළිතුරු දුන් කෙනෙක්ද?
ඒ ගැන කිසිදු තොරතුරක් නැත.
නමුත් එම Call එක අවසන් වූ විගස සෞදි අරාබියේ කාර්යාල කිහිපයක දොරවල් විවෘත විය. ලිපිගොනු පෙරළුණි. නිලධාරීන් හදිසියේම වේගයෙන් ඇවිදින්නට පටන් ගත්හ. මෙතෙක් නිශ්ශබ්දව තිබූ දුරකථන නාද විය. කෙනෙක් කෝපි කෝප්පය මේසය මත තබා, වහාම “මරණ දඬුවම” යන ගොනුව සොයන්නට පටන් ගත්තේය.
අවසානයේ එම ගොනුව හමුවිය.
කෙනෙක් එය අතට ගෙන, ඉහළින් රතු පෑනකින් ලියා තිබූ බව කියැවේ:
“Hold කරන්න. රනිල් කතා කළා.”
ලෝකයේ බොහෝ නායකයන්ට ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා තිබේ. නමුත් උපකල්පිත දේශපාලන විශ්ලේෂකයන්ට අනුව, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ සම්බන්ධතා කියන්නේ සාමාන්‍ය සම්බන්ධතා නොවේ.
එය කාඩ්පත් පොතක ලියා ඇති දුරකථන අංක කිහිපයක් නොවේ. එය දශක ගණනාවක් පුරා ගොඩනැගුණු රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මතකයකි. ලෝක නායකයන්ගේ මතකයේ තවමත් ඉතිරිව ඇති නමකි. දුරකථනයේ අංකයක් නොව, ජාත්‍යන්තර දේශපාලන ඉතිහාසයේ කෙටි මාර්ගයකි.
වෙනත් කෙනෙක් Call කළා නම්, අනෙක් පාර්ශ්වය මුලින්ම අසනු ඇත:
“ඔබ කවුද? කුමන අමාත්‍යාංශයෙන්ද? නිල ලිපියක් තිබෙනවාද?”
රනිල් Call කළාම, ප්‍රශ්නය වෙනස්ය:
“අපි මේක කොහොමද විසඳන්නේ?”
එය ඔහුගේ දේශපාලන අත්දැකීමේ බලය යැයි උපකල්පිතව කියන්න පුළුවන. ලෝක දේශපාලනයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍ය, ආර්ථික අර්බුද, රාජ්‍ය නායක හමුවීම්, ජාත්‍යන්තර සාකච්ඡා සහ විදේශ සම්බන්ධතා අතරින් ඔහු ගමන් කර ඇති දුර, සාමාන්‍ය දේශපාලන ගමනකට වඩා දිගුය.
ඒ නිසාම, අපේ උපකල්පිත කතාවේ සෞදි නිලධාරියා රනිල්ගේ හඬ ඇසූ විට, ඔහුට ලිපියක් කියවීමට අවශ්‍ය නොවීය. කරුණු පැහැදිලි කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය. පසුබිම විස්තර කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය.
හඬ හඳුනාගැනීමම ප්‍රමාණවත් විය.
“අහ්… රනිල් මහත්තයා. කියන්න.”
ඒ මොහොතේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සාකච්ඡාවක් ආරම්භ නොවීය. එය පැරණි සම්බන්ධතා, දිගු දේශපාලන අත්දැකීම් සහ ජාත්‍යන්තර මතකය එකට එක් වූ මොහොතක් විය.
අපට එහි සිදුවූ සංවාදය ඇසෙන්නේ නැත. නමුත් දේශපාලන කල්පනාවට එය මෙසේ ඇසෙන්නට පුළුවන:
“මේ තරුණයාගේ ජීවිතය ගැන බලන්න. මේක ලිපියකින් විතරක් විසඳන්න බැරි මානුෂීය කාරණයක්.”
අනෙක් පැත්තෙන් කෙටි නිශ්ශබ්දතාවක්.
“අපි බලමු.”
“බලන එක නෙමෙයි. දැන්ම බලන්න.”
ඊළඟට තවත් කෙටි නිශ්ශබ්දතාවක්.
“හරි. Hold කරමු.”
මේ මොහොතේ අපට තේරෙන්නේ එකම දෙයකි:
රජය වැඩේ කළාද කියලා දන්නේ නැහැ. හැබැයි රනිල් Call එකක් නොගත්තා නම් කිසිවක් වෙන්නේ නැ
කොළඹදී නිලධාරීන් ලිපියක් සකස් කරමින් සිටියහ.
අනෝජන් වෙනුවෙන් මුළු රටක ප්‍රාර්ථනා දල්වා සිටියි.
සාමාන්‍ය මිනිසුන් සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ එකම ඉල්ලීමක් කරති.
“අනෝජන්ගේ ජීවිතය බේරා දෙන්න."
මේ අතර, රාජ්‍ය කාර්යාලයක නිලධාරීන් කිහිපදෙනෙක් ලිපියේ වචන තෝරමින් සිටියහ.
“ශ්‍රී ලංකා රජය වෙනුවෙන්, අනෝජන් මහතාගේ ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් කරුණාවෙන් සලකා බලන ලෙස ඉල්ලා සිටිමු…”
එක් නිලධාරියෙක් ලිපිය දෙස බලා නළල රැලි කළේය.
“ඒක ටිකක් තද වැඩියි. ‘කරුණාවෙන්’ වෙනුවට ‘ගැඹුරු මානුෂීය අවධානයෙන්’ කියමු.”
“එහෙම නම් ලිපිය තවත් පිටු තුනක් දිග වෙනවා.”
“දිග වුණාට කමක් නැහැ. රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික ලිපියක් කෙටි නම් ඒක නිල ලිපියක් වගේ පේන්නේ නැහැ.”
තවත් නිලධාරියෙක් පැවසුවේය.
“අවසානයට ‘ඔබගේ කාරුණික අවධානයට යොමු කරමු’ කියලා දාන්න.”
“ඒක දැනටමත් තුන් වතාවක් තියෙනවා.”
“තුන් වතාවක් තිබුණාට කමක් නැහැ. වැදගත් දෙයක් නම් නැවත නැවත කියන්න ඕනේ.”
මේ අතර, ලිපියේ අකුරු, කොමා සහ රාජ්‍ය මුද්‍රාව පිළිබඳ සාකච්ඡා තවදුරටත් සිදුවෙමින් තිබුණි. එක් අයෙක් ලිපියට අත්සන් කිරීමට සුදුසු පෑනක් සොයමින් සිටියේය. තවත් අයෙක් එය යැවිය යුතු විද්‍යුත් තැපැල් ලිපිනය නිවැරදිදැයි පරීක්ෂා කරමින් සිටියේය.
එහෙත්, රජයේ නිල ලිපිය තවමත් වචන තෝරමින් සිටියදී, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා දුරකථනය අතට ගත්තේය.
“හෙලෝ… සෞදියද? මම රනිල් කතා කරන්නේ.”
එපමණකි.
අනෙක් පැත්තේ සිටි පුද්ගලයා කවුද? ඔහු රජයේ නිලධාරියෙක්ද? රාජකීය කාර්යාලයක කෙනෙක්ද? විදේශ අමාත්‍යාංශයේ බලවත් නිලධාරියෙක්ද? නැත්නම් වැරදි අංකයකට පිළිතුරු දුන් කෙනෙක්ද?
ඒ ගැන කිසිදු තොරතුරක් නැත.
නමුත් එම Call එක අවසන් වූ විගස සෞදි අරාබියේ කාර්යාල කිහිපයක දොරවල් විවෘත විය. ලිපිගොනු පෙරළුණි. නිලධාරීන් හදිසියේම වේගයෙන් ඇවිදින්නට පටන් ගත්හ. මෙතෙක් නිශ්ශබ්දව තිබූ දුරකථන නාද විය. කෙනෙක් කෝපි කෝප්පය මේසය මත තබා, වහාම “මරණ දඬුවම” යන ගොනුව සොයන්නට පටන් ගත්තේය.
අවසානයේ එම ගොනුව හමුවිය.
කෙනෙක් එය අතට ගෙන, ඉහළින් රතු පෑනකින් ලියා තිබූ බව කියැවේ:
“Hold කරන්න. රනිල් කතා කළා.”
ලෝකයේ බොහෝ නායකයන්ට ජාත්‍යන්තර සම්බන්ධතා තිබේ. නමුත් උපකල්පිත දේශපාලන විශ්ලේෂකයන්ට අනුව, රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාගේ සම්බන්ධතා කියන්නේ සාමාන්‍ය සම්බන්ධතා නොවේ.
එය කාඩ්පත් පොතක ලියා ඇති දුරකථන අංක කිහිපයක් නොවේ. එය දශක ගණනාවක් පුරා ගොඩනැගුණු රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික මතකයකි. ලෝක නායකයන්ගේ මතකයේ තවමත් ඉතිරිව ඇති නමකි. දුරකථනයේ අංකයක් නොව, ජාත්‍යන්තර දේශපාලන ඉතිහාසයේ කෙටි මාර්ගයකි.
වෙනත් කෙනෙක් Call කළා නම්, අනෙක් පාර්ශ්වය මුලින්ම අසනු ඇත:
“ඔබ කවුද? කුමන අමාත්‍යාංශයෙන්ද? නිල ලිපියක් තිබෙනවාද?”
රනිල් Call කළාම, ප්‍රශ්නය වෙනස්ය:
“අපි මේක කොහොමද විසඳන්නේ?”
එය ඔහුගේ දේශපාලන අත්දැකීමේ බලය යැයි උපකල්පිතව කියන්න පුළුවන. ලෝක දේශපාලනයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍ය, ආර්ථික අර්බුද, රාජ්‍ය නායක හමුවීම්, ජාත්‍යන්තර සාකච්ඡා සහ විදේශ සම්බන්ධතා අතරින් ඔහු ගමන් කර ඇති දුර, සාමාන්‍ය දේශපාලන ගමනකට වඩා දිගුය.
ඒ නිසාම, අපේ උපකල්පිත කතාවේ සෞදි නිලධාරියා රනිල්ගේ හඬ ඇසූ විට, ඔහුට ලිපියක් කියවීමට අවශ්‍ය නොවීය. කරුණු පැහැදිලි කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය. පසුබිම විස්තර කිරීමට අවශ්‍ය නොවීය.
හඬ හඳුනාගැනීමම ප්‍රමාණවත් විය.
“අහ්… රනිල් මහත්තයා. කියන්න.”
ඒ මොහොතේ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සාකච්ඡාවක් ආරම්භ නොවීය. එය පැරණි සම්බන්ධතා, දිගු දේශපාලන අත්දැකීම් සහ ජාත්‍යන්තර මතකය එකට එක් වූ මොහොතක් විය.
අපට එහි සිදුවූ සංවාදය ඇසෙන්නේ නැත. නමුත් දේශපාලන කල්පනාවට එය මෙසේ ඇසෙන්නට පුළුවන:
“මේ තරුණයාගේ ජීවිතය ගැන බලන්න. මේක ලිපියකින් විතරක් විසඳන්න බැරි මානුෂීය කාරණයක්.”
අනෙක් පැත්තෙන් කෙටි නිශ්ශබ්දතාවක්.
“අපි බලමු.”
“බලන එක නෙමෙයි. දැන්ම බලන්න.”
ඊළඟට තවත් කෙටි නිශ්ශබ්දතාවක්.
“හරි. Hold කරමු.”
මේ මොහොතේ අපට තේරෙන්නේ එකම දෙයකි:
රජය වැඩේ කළාද කියලා දන්නේ නැහැ. හැබැයි රනිල් Call එකක් නොගත්තා නම් කිසිවක් වෙන්නේ නැ
