සිඳී බිඳී ගිය ප්රේමයේ නටඹුන්
එකතු කළා මම නුඹට හොරෙන්
මතුයම් දවසක නුඹ තනි උනොතින්
නුඹටත් වටීවි ඒ නටඹුන්
අහස තරම් මම පෙම් කරලා
සයුර තරම් කඳුළැලි හෙළුවා
අහසයි සයුරයි පවා හඬද්දී
නුඹ මා අතහැර යන්න ගියා
මහද තරම් ඇය පේවීලා
මනෙත තරම් ආදරේ පුරවා
නුඹටයි හිතටයි ප්රේම කරන්නට
නෑ ඇය දන්නේ...