ඔව්, මුකුත් වුණාට පස්සෙ අඬල වැඩක් නෑ, මං මෙහෙම කළේ මගෙ දෙමවුපියො කිව්ව නිසාය, ගුරුවරු කිව්ව නිසාය, මේ සමාජෙ හොඳින් ජීවත් වෙන්න අමාරුය, අරකය මේකය කියල. පස් පවු වලින්වත් වෙන් වෙලා ජීවත් වෙන්න පුලුවන්නම් යම් ආරක්ෂාවක් තියෙනවා.
මේ සිද්දියට මුහුණ දුන් මනුස්සය කියන දේවල් කී දෙනෙක් විශ්වාස කළාද මන්ද. තමන්ටම වෙනකම් විශ්වාස කරන්න අපි වැඩි දෙනෙක් අකමැතියිනෙ. නමුත් බුදු හාමුදුරුවො මෙහෙම එකකුත් දේශනා කරල තියෙනවා: අපිට කැලයක් මැදින් ගමනක් යන්න තියෙනවා; කෙනෙක් කියනවා "ඔය කැලේ මැද්දෙ බොහොම අනතුරු තියෙනවා" කියල. අපි දන්න කෙනෙකුටනම් එහෙම වෙලා නෑ. අර මනුස්සය කියන දේ හරිද කියල අපට බලන්න විදිහකුත් නෑ. ඒ කතාව ඔප්පු කරන්න බෑ කියල අපි නිකම්ම කැලේට යනවද, නැත්නම්, බැරි වෙලාවත් ඒ මනුස්සය කියන්නෙ ඇත්තක්නම් කියල හිතල, ඒකට ලෑස්ති වෙලා පරට බහිනවද?
අන්න ඒ වගේ, අපායක් ගැන විශ්වාස නොකරන අයටත් 'කෝකටත්' හොඳයි කුසල් වර්ධනය කරගෙන, අකුසල් වලින් වළකින එක.
ඒ කියන්නේ අපාය ගැන කියලා තියෙනවා නේ,, ඔබතුමා කිව්වේ නම් අපාය කියනේ සිතිවිල්ලක් විතරයි කියලා
මම ඇහුවේ අපාය හා දිව්යලොකේ කියලා තැන් තියෙනවද කියලා, ඔබතුමානේ ඒවා සිතිවිලි පමණයි කියලා කිව්වේ
මම ඇහුවේ අපාය හා දිව්යලොකේ කියලා තැන් තියෙනවද කියලා, ඔබතුමානේ ඒවා සිතිවිලි පමණයි කියලා කිව්වේ
ආත්මය කියන වචනය මෙතනට ගැලපෙනවා නේකෙනෙක් මැරුණට පස්සේ එයාගෙ ශරිරය ඇතුලෙ තිබ්බ හිත එයාගෙ තියෙන කුසල් අකුසල් මත හිටපු ලෝකෙ හරි වෙන ලෝකෙක හරි ජීවියෙක්ගේ ඇගකට ඇතුල්වීම තමයි උපත කියන්නේ. ඉතිං දිව්යලොකේ ගියත් අපායෙ ගියත් ඒ සිදුවීම් වලට මුහුණ දෙන්න වෙන්නේ තමතමුන්ගේ හිත්වලටම තමයි. අපිට දැනෙන්නේ හිත්වල ඇතිවෙන සිතිවිලි නිසානේ.
ඉතිං මගේ කියමනේ ඇති වැරද්දක් නැහැ. මම ඒ උදාහරණේ ගත්තෙ ඔබතුමාගේ තෙරුම් ගැනීමේ පහසුවට.මොකො මේ ලෝකෙ ඔනෙම කෙනෙක්ට මුහුණදෙන්න වෙන යථාර්තයක් නිසා ඒක. මේ ත්රෙඩ් එකේ එකෙම එක කොටසක් වැඩි විස්තර සහිතව දැම්මා තවත් අවබෝධ වීම සදහා.
