උතුරු-නැගෙනහිර ඡන්ද
2015 උතුරු නැගෙනහිරෙ ඡන්ද ප්රතිඵල බලද්දි ඒ ප්රදේශ වල ජනතාව අති බහුතරයක් සිරිසේනට ඡන්දය දුන්න බව මතක ඇති. 2019 දි ඒ ප්රදේශ වල ජනතාව 2015 ටත් වඩා වැඩියෙන් සජිත්ට ඡන්දය දීලා. විශේෂයෙන් යාපනය සහ වන්නි දිස්ත්රික්ක වල සජිත්ට 10% සහ 7% ක් වැඩියෙන් ඡන්දය දීලා. මඩකලපුව සහ දිගාමඩුල්ලෙ සජිත්ට ලැබුන ප්රතිශතය 2015 ට වඩා සුළු අඩුවක් තිබුනත්, ත්රිකුණාමලයෙත් 4% ක විතර වර්ධනයක් තියෙනවා. රටේ අනිත් පළාත් වල සජිත් ගත්ත ප්රතිශතය 2015 ට සාපේක්ෂව අඩු වෙලා. උතුරු නැගෙනහිර ඡන්ද වැඩි වෙද්දි රටේ අනිත් පළාත් වල අඩු වීම තමයි ධ්රැවීකරණය.
රටේ අනිත් පළාත් වල (දකුණෙ ) සජිත්ට ඡන්ද අඩු වෙන්න ප්රධාන හේතුව විදියට මම දකින්නෙ ආණ්ඩු විරෝධය. මේ ආණ්ඩු විරෝධයට හේතු කීපයක් තියනවා. සමස්තයක් විදියට ආර්ථික සංවර්ධනය අඩපණ වීම, ආරක්ෂාව අඩු වීම වගේම අන්තවාදී කණ්ඩායම් වලට එරෙහිව ක්රියාමාර්ග නොගැනීමත් අයිතියි.
උතුරු නැගෙනහිර මේ ප්රශ්න නැද්ද? තියනවා. එහෙනම් ඇයි උ-නැ ජනතාව ආණ්ඩු විරෝධය වෙනුවට ආණ්ඩුවේ පැත්ත ගත්තෙ? (මේක තමා අපි තේරුම් ගන්න ඕනෙ ප්රශ්නය. එහෙම වෙන්නෙ ඇයි කියල ඒ ජනතාව වත් දන්නෙ නෑ කියල තමයි මට නම් හිතෙන්නෙ.)
යහපාලනය බලයට ආවෙ සංහිඳියාව ඇති කරනව කියල. ඔවුන් සංහිඳියාව ඇති කළානම්, මේ විදියෙ ධ්රැවීකරණය වූ ප්රතිඵලයක් වෙනුවට, රටේම ජනතාව එකම ප්රශ්න වලට සංවේදී වීමයි වෙන්න ඕනෙ. නමුත් ප්රතිඵලය ඒකෙ අනිත් පැත්ත. තිබුනටත් වඩා රටේ මිනිස්සු බෙදිල කියන එකයි තේරෙන්නෙ.
සංහිඳියාව කියල යහපාලනය කරල තියෙන්නෙ උ-නැ ඔවුන්ගේ ඡන්ද ගොඩ වැඩිකරගන්න ඒ ප්රදේශ වල ප්රාදේශීය නායකයන්ට ඔවුන්ගේ බෙදුම්වාදී න්යායපත්රය ක්රියාත්මක කරන්න පහසුකම් ලබා දීල තියෙන එක. ඒකෙ ප්රතිඵල තමයි ඡන්දෙන් අපිට දකින්න පුළුවන්. ඒකෙ අතුරුඵලය තමයි දකුණෙ ආණ්ඩු විරෝධය එලියට ආවෙ.
ගෝඨාභයට ලොකු වගකීමක් තියනවා උ-නැ පළාත් වල ජනතාව එකම භූමියක ඉන්න ජනතාව පමණක් නොව, රටක් විදියට එකට හිතන-පතන ජනතාවක් බවට පරිවර්තනය කරන්න පුළුවන් වැඩ පිළිවෙලක් හදල ක්රියාත්මක කරන එක. 2010-2015 දි මහින්දලා කළ භෞතික සම්පත් වර්ධනය, 2015-2019 රනිල්-සිරිසේන කළ ඉල්ලීම් වලට හිස නැමීම වෙනුවට වෙනස් දෙයක් කරන්න ඕනෙ. එහෙම නොකළොත් මේ බෙදීම තවත් වැඩි වෙන එක නවත්තන්න අමාරුයි.
-Nadeepa Wickramage
2015 උතුරු නැගෙනහිරෙ ඡන්ද ප්රතිඵල බලද්දි ඒ ප්රදේශ වල ජනතාව අති බහුතරයක් සිරිසේනට ඡන්දය දුන්න බව මතක ඇති. 2019 දි ඒ ප්රදේශ වල ජනතාව 2015 ටත් වඩා වැඩියෙන් සජිත්ට ඡන්දය දීලා. විශේෂයෙන් යාපනය සහ වන්නි දිස්ත්රික්ක වල සජිත්ට 10% සහ 7% ක් වැඩියෙන් ඡන්දය දීලා. මඩකලපුව සහ දිගාමඩුල්ලෙ සජිත්ට ලැබුන ප්රතිශතය 2015 ට වඩා සුළු අඩුවක් තිබුනත්, ත්රිකුණාමලයෙත් 4% ක විතර වර්ධනයක් තියෙනවා. රටේ අනිත් පළාත් වල සජිත් ගත්ත ප්රතිශතය 2015 ට සාපේක්ෂව අඩු වෙලා. උතුරු නැගෙනහිර ඡන්ද වැඩි වෙද්දි රටේ අනිත් පළාත් වල අඩු වීම තමයි ධ්රැවීකරණය.
රටේ අනිත් පළාත් වල (දකුණෙ ) සජිත්ට ඡන්ද අඩු වෙන්න ප්රධාන හේතුව විදියට මම දකින්නෙ ආණ්ඩු විරෝධය. මේ ආණ්ඩු විරෝධයට හේතු කීපයක් තියනවා. සමස්තයක් විදියට ආර්ථික සංවර්ධනය අඩපණ වීම, ආරක්ෂාව අඩු වීම වගේම අන්තවාදී කණ්ඩායම් වලට එරෙහිව ක්රියාමාර්ග නොගැනීමත් අයිතියි.
උතුරු නැගෙනහිර මේ ප්රශ්න නැද්ද? තියනවා. එහෙනම් ඇයි උ-නැ ජනතාව ආණ්ඩු විරෝධය වෙනුවට ආණ්ඩුවේ පැත්ත ගත්තෙ? (මේක තමා අපි තේරුම් ගන්න ඕනෙ ප්රශ්නය. එහෙම වෙන්නෙ ඇයි කියල ඒ ජනතාව වත් දන්නෙ නෑ කියල තමයි මට නම් හිතෙන්නෙ.)
යහපාලනය බලයට ආවෙ සංහිඳියාව ඇති කරනව කියල. ඔවුන් සංහිඳියාව ඇති කළානම්, මේ විදියෙ ධ්රැවීකරණය වූ ප්රතිඵලයක් වෙනුවට, රටේම ජනතාව එකම ප්රශ්න වලට සංවේදී වීමයි වෙන්න ඕනෙ. නමුත් ප්රතිඵලය ඒකෙ අනිත් පැත්ත. තිබුනටත් වඩා රටේ මිනිස්සු බෙදිල කියන එකයි තේරෙන්නෙ.
සංහිඳියාව කියල යහපාලනය කරල තියෙන්නෙ උ-නැ ඔවුන්ගේ ඡන්ද ගොඩ වැඩිකරගන්න ඒ ප්රදේශ වල ප්රාදේශීය නායකයන්ට ඔවුන්ගේ බෙදුම්වාදී න්යායපත්රය ක්රියාත්මක කරන්න පහසුකම් ලබා දීල තියෙන එක. ඒකෙ ප්රතිඵල තමයි ඡන්දෙන් අපිට දකින්න පුළුවන්. ඒකෙ අතුරුඵලය තමයි දකුණෙ ආණ්ඩු විරෝධය එලියට ආවෙ.
ගෝඨාභයට ලොකු වගකීමක් තියනවා උ-නැ පළාත් වල ජනතාව එකම භූමියක ඉන්න ජනතාව පමණක් නොව, රටක් විදියට එකට හිතන-පතන ජනතාවක් බවට පරිවර්තනය කරන්න පුළුවන් වැඩ පිළිවෙලක් හදල ක්රියාත්මක කරන එක. 2010-2015 දි මහින්දලා කළ භෞතික සම්පත් වර්ධනය, 2015-2019 රනිල්-සිරිසේන කළ ඉල්ලීම් වලට හිස නැමීම වෙනුවට වෙනස් දෙයක් කරන්න ඕනෙ. එහෙම නොකළොත් මේ බෙදීම තවත් වැඩි වෙන එක නවත්තන්න අමාරුයි.
-Nadeepa Wickramage
