GAMMAK THAMAI SINHALU
ග්රාමාරක්ෂක බලකායේ උපත
එල්.ටී.ටී.ඊ (LTTE) ත්රස්තවාදි සංවිධානය උතුරු සහ නැගෙනහිර යුධ කලාප ආසන්නයේ පිහිටි සිවිල් ජනාවාස ඉලක්ක කිරීම ආරම්භ කිරීමත් සමඟ හමුදාව දැවැන්ත සැපයුම් සහ ආරක්ෂක අභියෝගයකට මුහුණ දුන්නේය. සෑම කුඩා, මායිම් ගම්මානයකම නිත්ය සෙබළුන් කණ්ඩායමක් ස්ථානගත කිරීම ප්රායෝගිකව කළ නොහැක්කක් විය. මෙයට විසඳුම වූයේ ජනතාව සන්නද්ධ කිරීමයි.
පැරණි .303 ලී-එන්ෆීල්ඩ් (Lee-Enfield) රයිෆල් සහිත ස්වේච්ඡා කණ්ඩායමක් ලෙස ආරම්භ වූ මෙම බලකාය ඉක්මනින්ම පරිණාමය විය. 90 දශකයේ මැද භාගය වන විට, මෙම ගම්වැසියන්ට සුප්රසිද්ධ ටයිප් 56 (Type 56 - AK-47) ගිනිඅවි ලබා දුන් අතර, ඒ හරහා සාමාන්ය ගොවියන් ආරක්ෂාවේ ඉදිරි පෙළ බලඇණියක් බවට පත් විය.
ඔවුන් වෘත්තීය සොල්දාදුවන් නොවූවත්, පිටස්තර අයෙකුට නොමැති සුවිශේෂී දෙයක් ඔවුන් සතු විය: එනම් තමන් ජීවත් වන භූමිය පිළිබඳව ඇති මනා දැනුමයි.
බංකර් රේඛා: සෑම දිනකම කුඹුරු වැඩ අවසන් වීමෙන් පසු, පිරිමින් ගම්මානයේ මායිමේ තමන් විසින්ම කපාගත් බංකර් තුළ ආරක්ෂක ස්ථාන ලබා ගත්හ.
ග්රාමාරක්ෂක මුරපොලකින් නිකුත් වන එක් වෙඩි මුරයක් පවා ආසන්නයේ ඇති හමුදා කඳවුර දැනුවත් කිරීමට සමත් වූ අතර, එමඟින් මහා සංහාරයන් සිදුවීමට පෙර වළක්වා ගැනීමට හැකි විය.
ආයුධ අතට ගැනීමත් සමඟ මෙම සිවිල් වැසියන් සෘජු ඉලක්ක බවට පත් විය. 90 දශකයේ දී එල්.ටී.ටී.ඊ. ය විසින් අතිශය දරුණු "පහර දී පලායාමේ" ප්රහාර එල්ල කරන ලදී. එහිදී ඔවුන් පොරෝ සහ මන්නා වැනි ආයුධ භාවිත කරමින් අමානුෂික ලෙස කපා කොටා ඝාතනය කිරීම් සිදු කළේ, දැඩි භීතියක් ඇති කර මෙම උපායමාර්ගික කලාපවලින් "වාර්ගික ශුද්ධ කිරීමක්" සිදු කිරීමේ අරමුණ ඇතිවය. මෙම ගම්වැසියන් පලා ගියේ නම්, "දේශසීමාව" දකුණ දෙසට ඇදී එන්නට ඉඩ තිබුණි. ඔවුන් එහි රැඳී සිටිමින් සටන් කිරීම නිසා, එල්.ටී.ටී.ඊ. ය තම භූමි අයිතිවාසිකම් සඳහා අපේක්ෂා කළ "ඒකජාතීය" (Demographic homogeneity) ජනපදකරණයට බාධා එල්ල විය.
1990 දශකයේ සිංහල සහ මුස්ලිම් සිවිල් ජනාවාසවලට එල්ල වූ ප්රහාර එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ පුළුල් මිලිටරි සහ දේශපාලන උපායමාර්ගයක කොටසක් විය. මේවා හුදෙක් අහඹු ප්රචණ්ඩ ක්රියා නොව, නිශ්චිත අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා සැලසුම් කළ ප්රහාරයන්ය.
1. උපායමාර්ගික අවතැන් කිරීම (වාර්ගික ශුද්ධ කිරීම)
ප්රධාන අරමුණ වූයේ ඔවුන්ගේ "දෙමළ ඊළාම්" සංකල්පයට අයත් ප්රදේශවල "වාර්ගික ඒකජාතීයතාවයක්" ඇති කිරීමයි. උතුරු මැද සහ නැගෙනහිර පළාත්වල ගම්මානවලට පහර දීමෙන් ඔවුන් උත්සාහ කළේ සිංහල සහ මුස්ලිම් ජනතාව එම දේශසීමා ප්රදේශවලින් පලවා හැරීමටයි. අමානුෂික ලෙස කපා කොටා ඝාතනය කිරීමේ අරමුණ වූයේ ඉතිරි වන පිරිස බියෙන් පලා යන බවත් නැවත කිසි දිනක නොඑන බවත් තහවුරු කර ගැනීමයි.
2. අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමේ උපක්රම
ශ්රී ලංකා හමුදාව යාපනය හෝ වන්නි ප්රදේශයේ දැවැන්ත මෙහෙයුම් දියත් කරන සෑම විටම, එල්.ටී.ටී.ඊ. ය දකුණේ හෝ දේශසීමා ගම්මානයක "අනාරක්ෂිත ඉලක්කයකට" පහර දුන්නේය. මෙහි අරමුණ වූයේ ඉදිරි පෙළ සිටින දක්ෂ හමුදා කණ්ඩායම් එම ගම්මානවල ආරක්ෂාව සඳහා කැඳවා ගැනීමට රජයට බල කිරීමයි.
3. මනෝවිද්යාත්මක යුද්ධය සහ උසිගැන්වීම්
දකුණේ වෙසෙන දෙමළ සිවිල් වැසියන්ට එරෙහිව ජනතා විරෝධයක් ඇති කිරීමට ඔවුන් උත්සාහ කළහ. සිංහල සිවිල් වැසියන්ට එරෙහිව දරුණු ප්රහාර එල්ල කිරීමෙන් 1983 වැනි වාර්ගික කෝලාහලයක් නැවත ඇති කිරීමට ඔවුන් බලාපොරොත්තු විය. එවැනි ප්රහාර හරහා දෙමළ ජනතාව තමන් වෙත දිනා ගැනීමටත්, එක්සත් ලංකාවක් තුළ දෙමළ ජනතාවට ආරක්ෂාවක් නැති බව ලෝකයට පෙන්වීමටත් ඔවුන් උත්සාහ කළහ.
4. අමානුෂික වධහිංසාවල මනෝවිද්යාත්මක බලපෑම
බෝම්බ සහ තුවක්කු තිබියදීත්, කපා කොටා ඝාතනය කිරීම වැනි ක්රම ඔවුන් භාවිත කළේ දරුණු මනෝවිද්යාත්මක බලපෑමක් ඇති කිරීමටයි. එයින් ග්රාමාරක්ෂකයන්ගේ සහ සිවිල් වැසියන්ගේ මානසිකත්වය බිඳ දැමීමටත්, එක් සමූලඝාතනයක් හරහා අවට ඇති ගම්මාන රැසක් එක වෙඩි උණ්ඩයක්වත් වැය නොකර හිස් කිරීමටත් ඔවුන්ට හැකි විය.
5. පලිගැනීම
එල්.ටී.ටී.ඊ. ය බොහෝ විට මෙම ප්රහාර සාධාරණීකරණය කළේ හමුදා මෙහෙයුම් හෝ රජය විසින් සිදුකරන බව කියන ජනපදකරණයට එරෙහි "පලිගැනීම්" ලෙසයි.
ඓතිහාසික උදාහරණ: කාත්තන්කුඩි පල්ලි සංහාරය (1990): නැගෙනහිරින් මුස්ලිම් ජනතාව පලවා හැරීම සඳහා එල්ල කරන ලද්දකි.
ගන්තලාව සහ ගෝනගල සංහාර: යුධ කලාපයට සමීපව තිබීම නිසා සිවිල් වැසියන් පහසුවෙන් ඉලක්ක කරගත් අවස්ථා වේ.
මෙම තත්ත්වය අවසානයේදී සිවිල් වැසියන් පවා සන්නද්ධ කිරීමට රජයට බල කළ අතර, එය ශ්රී ලංකාවේ සිවිල් ජීවිතය දැඩි ලෙස මිලිටරිකරණය වීමට හේතු විය.
ග්රාමාරක්ෂක බලකායේ උපත
එල්.ටී.ටී.ඊ (LTTE) ත්රස්තවාදි සංවිධානය උතුරු සහ නැගෙනහිර යුධ කලාප ආසන්නයේ පිහිටි සිවිල් ජනාවාස ඉලක්ක කිරීම ආරම්භ කිරීමත් සමඟ හමුදාව දැවැන්ත සැපයුම් සහ ආරක්ෂක අභියෝගයකට මුහුණ දුන්නේය. සෑම කුඩා, මායිම් ගම්මානයකම නිත්ය සෙබළුන් කණ්ඩායමක් ස්ථානගත කිරීම ප්රායෝගිකව කළ නොහැක්කක් විය. මෙයට විසඳුම වූයේ ජනතාව සන්නද්ධ කිරීමයි.
පැරණි .303 ලී-එන්ෆීල්ඩ් (Lee-Enfield) රයිෆල් සහිත ස්වේච්ඡා කණ්ඩායමක් ලෙස ආරම්භ වූ මෙම බලකාය ඉක්මනින්ම පරිණාමය විය. 90 දශකයේ මැද භාගය වන විට, මෙම ගම්වැසියන්ට සුප්රසිද්ධ ටයිප් 56 (Type 56 - AK-47) ගිනිඅවි ලබා දුන් අතර, ඒ හරහා සාමාන්ය ගොවියන් ආරක්ෂාවේ ඉදිරි පෙළ බලඇණියක් බවට පත් විය.
ඔවුන් වෘත්තීය සොල්දාදුවන් නොවූවත්, පිටස්තර අයෙකුට නොමැති සුවිශේෂී දෙයක් ඔවුන් සතු විය: එනම් තමන් ජීවත් වන භූමිය පිළිබඳව ඇති මනා දැනුමයි.
බංකර් රේඛා: සෑම දිනකම කුඹුරු වැඩ අවසන් වීමෙන් පසු, පිරිමින් ගම්මානයේ මායිමේ තමන් විසින්ම කපාගත් බංකර් තුළ ආරක්ෂක ස්ථාන ලබා ගත්හ.
ග්රාමාරක්ෂක මුරපොලකින් නිකුත් වන එක් වෙඩි මුරයක් පවා ආසන්නයේ ඇති හමුදා කඳවුර දැනුවත් කිරීමට සමත් වූ අතර, එමඟින් මහා සංහාරයන් සිදුවීමට පෙර වළක්වා ගැනීමට හැකි විය.
ආයුධ අතට ගැනීමත් සමඟ මෙම සිවිල් වැසියන් සෘජු ඉලක්ක බවට පත් විය. 90 දශකයේ දී එල්.ටී.ටී.ඊ. ය විසින් අතිශය දරුණු "පහර දී පලායාමේ" ප්රහාර එල්ල කරන ලදී. එහිදී ඔවුන් පොරෝ සහ මන්නා වැනි ආයුධ භාවිත කරමින් අමානුෂික ලෙස කපා කොටා ඝාතනය කිරීම් සිදු කළේ, දැඩි භීතියක් ඇති කර මෙම උපායමාර්ගික කලාපවලින් "වාර්ගික ශුද්ධ කිරීමක්" සිදු කිරීමේ අරමුණ ඇතිවය. මෙම ගම්වැසියන් පලා ගියේ නම්, "දේශසීමාව" දකුණ දෙසට ඇදී එන්නට ඉඩ තිබුණි. ඔවුන් එහි රැඳී සිටිමින් සටන් කිරීම නිසා, එල්.ටී.ටී.ඊ. ය තම භූමි අයිතිවාසිකම් සඳහා අපේක්ෂා කළ "ඒකජාතීය" (Demographic homogeneity) ජනපදකරණයට බාධා එල්ල විය.
1990 දශකයේ සිංහල සහ මුස්ලිම් සිවිල් ජනාවාසවලට එල්ල වූ ප්රහාර එල්.ටී.ටී.ඊ. යේ පුළුල් මිලිටරි සහ දේශපාලන උපායමාර්ගයක කොටසක් විය. මේවා හුදෙක් අහඹු ප්රචණ්ඩ ක්රියා නොව, නිශ්චිත අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා සැලසුම් කළ ප්රහාරයන්ය.
1. උපායමාර්ගික අවතැන් කිරීම (වාර්ගික ශුද්ධ කිරීම)
ප්රධාන අරමුණ වූයේ ඔවුන්ගේ "දෙමළ ඊළාම්" සංකල්පයට අයත් ප්රදේශවල "වාර්ගික ඒකජාතීයතාවයක්" ඇති කිරීමයි. උතුරු මැද සහ නැගෙනහිර පළාත්වල ගම්මානවලට පහර දීමෙන් ඔවුන් උත්සාහ කළේ සිංහල සහ මුස්ලිම් ජනතාව එම දේශසීමා ප්රදේශවලින් පලවා හැරීමටයි. අමානුෂික ලෙස කපා කොටා ඝාතනය කිරීමේ අරමුණ වූයේ ඉතිරි වන පිරිස බියෙන් පලා යන බවත් නැවත කිසි දිනක නොඑන බවත් තහවුරු කර ගැනීමයි.
2. අවධානය වෙනතකට යොමු කිරීමේ උපක්රම
ශ්රී ලංකා හමුදාව යාපනය හෝ වන්නි ප්රදේශයේ දැවැන්ත මෙහෙයුම් දියත් කරන සෑම විටම, එල්.ටී.ටී.ඊ. ය දකුණේ හෝ දේශසීමා ගම්මානයක "අනාරක්ෂිත ඉලක්කයකට" පහර දුන්නේය. මෙහි අරමුණ වූයේ ඉදිරි පෙළ සිටින දක්ෂ හමුදා කණ්ඩායම් එම ගම්මානවල ආරක්ෂාව සඳහා කැඳවා ගැනීමට රජයට බල කිරීමයි.
3. මනෝවිද්යාත්මක යුද්ධය සහ උසිගැන්වීම්
දකුණේ වෙසෙන දෙමළ සිවිල් වැසියන්ට එරෙහිව ජනතා විරෝධයක් ඇති කිරීමට ඔවුන් උත්සාහ කළහ. සිංහල සිවිල් වැසියන්ට එරෙහිව දරුණු ප්රහාර එල්ල කිරීමෙන් 1983 වැනි වාර්ගික කෝලාහලයක් නැවත ඇති කිරීමට ඔවුන් බලාපොරොත්තු විය. එවැනි ප්රහාර හරහා දෙමළ ජනතාව තමන් වෙත දිනා ගැනීමටත්, එක්සත් ලංකාවක් තුළ දෙමළ ජනතාවට ආරක්ෂාවක් නැති බව ලෝකයට පෙන්වීමටත් ඔවුන් උත්සාහ කළහ.
4. අමානුෂික වධහිංසාවල මනෝවිද්යාත්මක බලපෑම
බෝම්බ සහ තුවක්කු තිබියදීත්, කපා කොටා ඝාතනය කිරීම වැනි ක්රම ඔවුන් භාවිත කළේ දරුණු මනෝවිද්යාත්මක බලපෑමක් ඇති කිරීමටයි. එයින් ග්රාමාරක්ෂකයන්ගේ සහ සිවිල් වැසියන්ගේ මානසිකත්වය බිඳ දැමීමටත්, එක් සමූලඝාතනයක් හරහා අවට ඇති ගම්මාන රැසක් එක වෙඩි උණ්ඩයක්වත් වැය නොකර හිස් කිරීමටත් ඔවුන්ට හැකි විය.
5. පලිගැනීම
එල්.ටී.ටී.ඊ. ය බොහෝ විට මෙම ප්රහාර සාධාරණීකරණය කළේ හමුදා මෙහෙයුම් හෝ රජය විසින් සිදුකරන බව කියන ජනපදකරණයට එරෙහි "පලිගැනීම්" ලෙසයි.
ඓතිහාසික උදාහරණ: කාත්තන්කුඩි පල්ලි සංහාරය (1990): නැගෙනහිරින් මුස්ලිම් ජනතාව පලවා හැරීම සඳහා එල්ල කරන ලද්දකි.
ගන්තලාව සහ ගෝනගල සංහාර: යුධ කලාපයට සමීපව තිබීම නිසා සිවිල් වැසියන් පහසුවෙන් ඉලක්ක කරගත් අවස්ථා වේ.
මෙම තත්ත්වය අවසානයේදී සිවිල් වැසියන් පවා සන්නද්ධ කිරීමට රජයට බල කළ අතර, එය ශ්රී ලංකාවේ සිවිල් ජීවිතය දැඩි ලෙස මිලිටරිකරණය වීමට හේතු විය.
