ජිවිතේ_එපාවෙලා
මේකයි කතාව.. අම්මල තාත්තල ඉන්නේ මාත් එක්ක මගේ ගෙදර, සහෝදරයා ඉන්නේ වෙනම ගෙදරක (ගෑනියි ලමයි එක්ක).
මටත් ගෑනියෙක් සිටී..
අම්මල තාත්තල ලෙඩ උනාම මම හොස්පිටල් නවත්වන එකේ ඉඳන් හොස්පිටල් බිල් එක ගෙවන එකත් තනියම කරනවා (පුළුවන් කමකට නෙමෙයි), මොකද එහෙම එකක් වෙනකොටම සහෝදරයා මග අරිනවා.
එක්කෝ ඌ සල්ලි නෑ කියල පෙන්නන්න අපෙන් ණයක් ඉල්ලනවා, මට ස්ථිර රස්සාවක් නැහැ, නමුත් සහෝදරයා හොඳ තැනක රස්සාවක් කරනවා.
රුපියල් 500 ක් වත් දෙන්න බැරි කමක් නෑනේ.. නමුත් ඒ වෙනුවට පොර කරන්නේ වයසක දෙමව්පියෝන්ට එයාගේ ප්රශ්න කියල හෙමිහිට දත ගලවනවා (සල්ලි ඉල්ලනවා).
අන්තිමේ මිනිහ නැති බැරි හිත හොඳ එකා විදියට අම්මල කතා කරන්නෙ, මම නිතර දකින බැල මෙහෙවරකම් කරන එකා වගේ ඉන්නව.
පට්ට කලකිරීමයි.. මට හිත හදාගන්න උදව් කරන්න..
මේකයි කතාව.. අම්මල තාත්තල ඉන්නේ මාත් එක්ක මගේ ගෙදර, සහෝදරයා ඉන්නේ වෙනම ගෙදරක (ගෑනියි ලමයි එක්ක).
මටත් ගෑනියෙක් සිටී..
අම්මල තාත්තල ලෙඩ උනාම මම හොස්පිටල් නවත්වන එකේ ඉඳන් හොස්පිටල් බිල් එක ගෙවන එකත් තනියම කරනවා (පුළුවන් කමකට නෙමෙයි), මොකද එහෙම එකක් වෙනකොටම සහෝදරයා මග අරිනවා.
එක්කෝ ඌ සල්ලි නෑ කියල පෙන්නන්න අපෙන් ණයක් ඉල්ලනවා, මට ස්ථිර රස්සාවක් නැහැ, නමුත් සහෝදරයා හොඳ තැනක රස්සාවක් කරනවා.
රුපියල් 500 ක් වත් දෙන්න බැරි කමක් නෑනේ.. නමුත් ඒ වෙනුවට පොර කරන්නේ වයසක දෙමව්පියෝන්ට එයාගේ ප්රශ්න කියල හෙමිහිට දත ගලවනවා (සල්ලි ඉල්ලනවා).
අන්තිමේ මිනිහ නැති බැරි හිත හොඳ එකා විදියට අම්මල කතා කරන්නෙ, මම නිතර දකින බැල මෙහෙවරකම් කරන එකා වගේ ඉන්නව.
පට්ට කලකිරීමයි.. මට හිත හදාගන්න උදව් කරන්න..
Last edited:
අහල පහල පොඩි එකෙක්ද ? 
