තමන්ගේ රැකියාවෙන් තෘප්තිමත්ද?
තරඟකාරී ජීවන රටාව තුල තරුණ ජීවිතවල ඇතිවන මානසික ආතතිය නම් වර්තමානයේ ඉතා සුලභ දසුනකි.
මුදල් මත පදනම් වූ ආර්ථිකය තුල මුදල් පසුපස හඹායන අප මුදලට තාරුන්යය පාවාදෙනවා නොවන්නේද?
ජීවත්විය යුතු නිසාම රැකියාවක් කරනවා විනා තමන්ගේ රැකියාව ගැන කොපමන දෙනෙක් ඇත්තෙන්ම තෘප්තිමත්ද?
මරණයට කැපවූ ගවයන් මෙන් කිසිවක් කර කියා ගත නොහැකිව අසරන පවුල් බරින් මිරිකී රැකියාව වෙත දුවන
මිනිසුන් කොපමන නම් උදෑසන බස්නැවතුමේ සිටිත්ද?
මගේ සක්රීය දායකත්වයද සහිතව ඉතා මෑතකදී නිමවූ ව්යාපෘතියකි මේ.....
ඇත්තම කිව්වොත් නිදි මරාගෙන හිටපු දවස් එමටයි.... නිසි කලට නිමකිරීම, ප්රමිතිය, ආරක්ෂාව වගේ හැමදෙයක්ම සමබරව තබාගෙන ලොකු වගකීමක් ඇතිව මේ කටයුත්ත සාර්ථක කරගැනීමට පමනට වඩා වෙහෙසුන බව නම් සත්යයකි. විටෙක වැටුපක් වෙනුවෙන් මෙතරම් ජීවිතය කැපකල යුතුදැයි සිතුන අවස්ථාද එමටවිය....
විටෙක සියල්ල අතහැර දමා හිස හැරුනු අතක යෑමට තරම් මානසික ආතතියකින් සිටි අවස්ථාද විය....
නිදිවරා රෑ පුරා ක්රියාත්මක කොන්ක්රීට් කිරීම් වලදී වැඩියෙන්ම මනස අවුල්ව දොම්නසින් සිටින්නේ පවුලේ අය වීමද තවත් බරපතල ගැටලුවක් විය.
මේ හැම දෙයක්ම සමග සාර්ථකව නිමවූ ව්යාපෘතිය දෙස අද නැවත හැරී බලනවිට ඇතිවන්නේ නම් පුංචි සන්තෝෂයකි.
එමෙන්ම මෙතෙක් කල කැපකිරීම් හා උත්සහයන් මල්ඵල දරා ඇති බව දුටු විට සිත යට මෝදුවන්නේ සිහින් ආත්මාභිමානයකි.....
ඇත්තෙන්ම රැකියාව ගැන ඇත්තේ සියුම් තෘප්තියකි....
නමුත් කවුරුත් නොදකින අඳුරු පැත්තක්ද ඇත.
ඉතාම සුලු වැටුපකට ජීවිතය පරදුවට තබමින් චන්ඩ හිරු රැස් සමග සටන් වදිමින් නිදි වරාගෙන දහඩිය වැගුරු මේ දැවැන්තයන් අද දිනයේ මා මෙන් සතුටු වන්නේද?
සෙල්සියස් 40 ඉක්මවූ සැඩ හිරු කිරන මැද ගිනියම් වූ යකඩ කම්බි සමග වැඩ කරන මේ මිනිසුන් මිහිපිට අපායක දුක්විඳිනවා නොවේද..?
මේ සැම ඔබ හා බෙදා ගත්තේ හදිස්සියේ සවන වැකුනු ගීතයක් නිසාවෙනි.....
මේ ගීතයෙන් කියවෙන්නෙත් මෙවැනිම කිසිවකු ඇසනොගැටුනු විරුවන් පිරිසක් පිලිබඳවය..... තවත් අටුවා ටීක නැතිව ගීතය රස විඳිමු.....
දුකම විඳින්නට
දුක උහුලන්නට
දුකින් උපන් දරුවෝ
දුකට වරම් ලද මිහිමවගේ දරුවෝ
මිහිතලයේ දෙවියෝ....
උනුදිය කහටින් දෙතොල තෙමා
රලු කලු ගල් වැලි සිරස දරා
සෙවනක් නැතිවද රටට සෙවන දී
පලන්චියේ වඩිනා
මිහිතලයේ දෙවියෝ......
උනු වැලි ගින්නේ පැලුනු දෙපා
මලින් ගඳින් පුදදී බැතිපා
පින් ලැබ ගන්නට සැදෙව් පෙලින් පෙල
අපි රකිනා දෙවියෝ
හිමි පාමුල වැඩියෝ....
ගායනය - සුනිල් එදිරිසිංහ
යූ ටියුබ් යොමුවක් සොය ගන්නට බැරිවිය..
තරඟකාරී ජීවන රටාව තුල තරුණ ජීවිතවල ඇතිවන මානසික ආතතිය නම් වර්තමානයේ ඉතා සුලභ දසුනකි.
මුදල් මත පදනම් වූ ආර්ථිකය තුල මුදල් පසුපස හඹායන අප මුදලට තාරුන්යය පාවාදෙනවා නොවන්නේද?
ජීවත්විය යුතු නිසාම රැකියාවක් කරනවා විනා තමන්ගේ රැකියාව ගැන කොපමන දෙනෙක් ඇත්තෙන්ම තෘප්තිමත්ද?
මරණයට කැපවූ ගවයන් මෙන් කිසිවක් කර කියා ගත නොහැකිව අසරන පවුල් බරින් මිරිකී රැකියාව වෙත දුවන
මිනිසුන් කොපමන නම් උදෑසන බස්නැවතුමේ සිටිත්ද?
මගේ සක්රීය දායකත්වයද සහිතව ඉතා මෑතකදී නිමවූ ව්යාපෘතියකි මේ.....
ඇත්තම කිව්වොත් නිදි මරාගෙන හිටපු දවස් එමටයි.... නිසි කලට නිමකිරීම, ප්රමිතිය, ආරක්ෂාව වගේ හැමදෙයක්ම සමබරව තබාගෙන ලොකු වගකීමක් ඇතිව මේ කටයුත්ත සාර්ථක කරගැනීමට පමනට වඩා වෙහෙසුන බව නම් සත්යයකි. විටෙක වැටුපක් වෙනුවෙන් මෙතරම් ජීවිතය කැපකල යුතුදැයි සිතුන අවස්ථාද එමටවිය....
විටෙක සියල්ල අතහැර දමා හිස හැරුනු අතක යෑමට තරම් මානසික ආතතියකින් සිටි අවස්ථාද විය....
නිදිවරා රෑ පුරා ක්රියාත්මක කොන්ක්රීට් කිරීම් වලදී වැඩියෙන්ම මනස අවුල්ව දොම්නසින් සිටින්නේ පවුලේ අය වීමද තවත් බරපතල ගැටලුවක් විය.
මේ හැම දෙයක්ම සමග සාර්ථකව නිමවූ ව්යාපෘතිය දෙස අද නැවත හැරී බලනවිට ඇතිවන්නේ නම් පුංචි සන්තෝෂයකි.
එමෙන්ම මෙතෙක් කල කැපකිරීම් හා උත්සහයන් මල්ඵල දරා ඇති බව දුටු විට සිත යට මෝදුවන්නේ සිහින් ආත්මාභිමානයකි.....
ඇත්තෙන්ම රැකියාව ගැන ඇත්තේ සියුම් තෘප්තියකි....
නමුත් කවුරුත් නොදකින අඳුරු පැත්තක්ද ඇත.
" කෙනෙකුගේ හම යනවා.... තවත් කෙනෙකුගේ නම යනවා.... "
මේ හැමදෙයක්ම සාර්ථක වන්නේ සොච්චම් වැටුපක් වෙනුවෙන් තම ජීවිතය පරදුවට තබා මේ හැම දෙයක්ම සිය දෑතින්ම නිම කල සේවකයන් නිසා නොවේද...?
ඉතාම සුලු වැටුපකට ජීවිතය පරදුවට තබමින් චන්ඩ හිරු රැස් සමග සටන් වදිමින් නිදි වරාගෙන දහඩිය වැගුරු මේ දැවැන්තයන් අද දිනයේ මා මෙන් සතුටු වන්නේද?
සෙල්සියස් 40 ඉක්මවූ සැඩ හිරු කිරන මැද ගිනියම් වූ යකඩ කම්බි සමග වැඩ කරන මේ මිනිසුන් මිහිපිට අපායක දුක්විඳිනවා නොවේද..?
මේ සැම ඔබ හා බෙදා ගත්තේ හදිස්සියේ සවන වැකුනු ගීතයක් නිසාවෙනි.....
මේ ගීතයෙන් කියවෙන්නෙත් මෙවැනිම කිසිවකු ඇසනොගැටුනු විරුවන් පිරිසක් පිලිබඳවය..... තවත් අටුවා ටීක නැතිව ගීතය රස විඳිමු.....
දුකම විඳින්නට
දුක උහුලන්නට
දුකින් උපන් දරුවෝ
දුකට වරම් ලද මිහිමවගේ දරුවෝ
මිහිතලයේ දෙවියෝ....
උනුදිය කහටින් දෙතොල තෙමා
රලු කලු ගල් වැලි සිරස දරා
සෙවනක් නැතිවද රටට සෙවන දී
පලන්චියේ වඩිනා
මිහිතලයේ දෙවියෝ......
උනු වැලි ගින්නේ පැලුනු දෙපා
මලින් ගඳින් පුදදී බැතිපා
පින් ලැබ ගන්නට සැදෙව් පෙලින් පෙල
අපි රකිනා දෙවියෝ
හිමි පාමුල වැඩියෝ....
ගායනය - සුනිල් එදිරිසිංහ
යූ ටියුබ් යොමුවක් සොය ගන්නට බැරිවිය..
හිතට දැනුනුදේ කියලම යන්න.....
