ඒක අලුතින් ඇරපු පීසා හට් එකක්.
කාලම නැහැ ජීවිතේට මං.
මං තියා මගෙ ළමයිවත්.
දැකලනම් තියෙනවා අනන්තවත් ටීවී එකෙන්.
දන්නෙ නැහැ ගාන කීයදවත්.
රසවත්.
ගුණවත්.
මම මේසන් බාස්ගෙ ගෝලයා.
දවසටම දෙදාහයි.
මාසෙටම හැටයි. හැට දෙකයි.
ඒත් හැමදාම වැඩ නැහැ.
සල්ලි ප්රශ්නනෙ මිනිස්සුන්ට...
එදා බදාදා.
ලොකු බාසුන්නැහැ කතා කළා.
කාලෙකින් වැඩක්.
ලොකු වැඩක් නැහැ තාප්පයක් බඳින්න.
වැඩ කළා හවස හය වෙනකල්.
කන්නයි තේයි එහෙමත් දුන්නා.
එද්දි වාහන පෝලිමට කීපයක්.
ගිය සතියෙ ඇරපු පීසා හට් එක.
දැන්නම් සෙනග අඩුයි.
ගිය සතියෙනම් ඕසෙට.
අතේ දෙදාහක් තියෙනවානෙ.
ඉතිං මාත් බය නෑ.
ගියා කඩේ ඇතුලටම.
"මට පීසා එකක් දෙන්න."
"සර් මොනවද බැලුවෙ.?"
"පීසා එකක්."
"ඔව් සර්. මොනවද ඕනි?"
"පීසා එකක් මහත්තයො"
එක්කො මුට පිස්සු නැත්නම් මට පිස්සු.
ඒ කොල්ලා මට දුන්නා කාඩ් එකක්.
නම් නම් ගොඩයි. රූපත් එක්ක.
කඩේ ගිහින් මාළුපාන් ගන්නවා තරම් ලේසි නෑ වගේ.
අතේ දෙදාහයි.
අඩුම එක අටසිය පනහයි.
නමනම් දන්නෙ නෑ.
දැන් ගන්නත් එපැයි.
"මේක දෙන්න."
"මොකක්ද සර් ?"
"ඔය අටසිය පනහෙ එක."
"සර්ගෙ ෆෝන් නම්බරේත් දෙන්න."
"සර්. කෑමටද ගෙනියන්නද"
"ගෙනියන්න"
මං මේකගත්තෙ ළමයිටයි නෝනටයි.
ඒත් ගෙනියන්න ඉල්ලුවෙ ඒ නිසාමත් නෙවෙයි.
ඉල්ලද්දි මෙච්චර අමාරුනම් කද්දි කොහොමද දන්නෙ නෑනෙ.
"විනාඩි විස්සක් ඉන්න සර්."
මං පන්සීයෙ කොළ දෙකක් දීලා ඉතුරු එකසිය පනහත් අරන් පුටුවකින් වාඩි වෙලා උන්නා.
එක එක විදිහෙ අය එනවා.
හුඟක්ම කාර්.
ඉඳලහිටලා බයිසිකල්.
ඒ අයනම් හරි හුරු පුරුදු අය වගේ.
මම මෙතන චාලි චැප්ලින් වගේ.
කවදා කාපු ටකරං ද.
ගමේ එකෙක් නොහිටියෙ හොඳ වෙලාවට.
කවුද ඇවිත් ටොයිලට් ගියා.
එන ගමන් පෙට්ටියකට අත ඇම්මා.
බූ....ෂ්... ගාලා සද්දයක්.
මොකක්ද ඒ බූෂ් පෙට්ටිය.
මටත් හිතයි අත දාලා බලන්න.
මේ වෙච්ච හරිය මදැයි.
මං වාඩිගෙනම උන්නා.
බෙහෙත් ගන්න අම්මත් එක්ක ඩිස්පැන්සරියට ගිය පොඩි එකෙක් වගේ.
"ආ සර්. සර්ගෙ ඕඩරෙක."
ඇබින්දන් පෙට්ටියක් එක්ක උරයක් ගෙනත් දුන්නා.
යන්තම් ඇති.
ඒ හිරෙන් බේරිලා මං ගෙදර ආවා.
මේ ඇබින්දන් රොටිය ළමයි තුන් දෙනාටත් මදි වගේ හැබැයි.
කමක් නැහැ.
මම විගහට ගෙදර ගියා.
සුවඳයි හැබැයි.
අපේ ළමයිත් පීසා කන්නෙපැයි.
දැන් මුං ඉස්කෝලෙ ගිහින් යාළුවන්ටත් කියයි.
හොඳට ඉගෙනගනින්ලා පුතේ.
තාත්තා යන්න බය ඒ සමාජෙට උඹලා යද්දි බය නොවෙන්න.
හොඳට ඉගෙනගනිල්ලා මයෙ පුතේ.
උපුටාගැනීමකි
කාලම නැහැ ජීවිතේට මං.
මං තියා මගෙ ළමයිවත්.
දැකලනම් තියෙනවා අනන්තවත් ටීවී එකෙන්.
දන්නෙ නැහැ ගාන කීයදවත්.
රසවත්.
ගුණවත්.
මම මේසන් බාස්ගෙ ගෝලයා.
දවසටම දෙදාහයි.
මාසෙටම හැටයි. හැට දෙකයි.
ඒත් හැමදාම වැඩ නැහැ.
සල්ලි ප්රශ්නනෙ මිනිස්සුන්ට...
එදා බදාදා.
ලොකු බාසුන්නැහැ කතා කළා.
කාලෙකින් වැඩක්.
ලොකු වැඩක් නැහැ තාප්පයක් බඳින්න.
වැඩ කළා හවස හය වෙනකල්.
කන්නයි තේයි එහෙමත් දුන්නා.
එද්දි වාහන පෝලිමට කීපයක්.
ගිය සතියෙ ඇරපු පීසා හට් එක.
දැන්නම් සෙනග අඩුයි.
ගිය සතියෙනම් ඕසෙට.
අතේ දෙදාහක් තියෙනවානෙ.
ඉතිං මාත් බය නෑ.
ගියා කඩේ ඇතුලටම.
"මට පීසා එකක් දෙන්න."
"සර් මොනවද බැලුවෙ.?"
"පීසා එකක්."
"ඔව් සර්. මොනවද ඕනි?"
"පීසා එකක් මහත්තයො"
එක්කො මුට පිස්සු නැත්නම් මට පිස්සු.
ඒ කොල්ලා මට දුන්නා කාඩ් එකක්.
නම් නම් ගොඩයි. රූපත් එක්ක.
කඩේ ගිහින් මාළුපාන් ගන්නවා තරම් ලේසි නෑ වගේ.
අතේ දෙදාහයි.
අඩුම එක අටසිය පනහයි.
නමනම් දන්නෙ නෑ.
දැන් ගන්නත් එපැයි.
"මේක දෙන්න."
"මොකක්ද සර් ?"
"ඔය අටසිය පනහෙ එක."
"සර්ගෙ ෆෝන් නම්බරේත් දෙන්න."
"සර්. කෑමටද ගෙනියන්නද"
"ගෙනියන්න"
මං මේකගත්තෙ ළමයිටයි නෝනටයි.
ඒත් ගෙනියන්න ඉල්ලුවෙ ඒ නිසාමත් නෙවෙයි.
ඉල්ලද්දි මෙච්චර අමාරුනම් කද්දි කොහොමද දන්නෙ නෑනෙ.
"විනාඩි විස්සක් ඉන්න සර්."
මං පන්සීයෙ කොළ දෙකක් දීලා ඉතුරු එකසිය පනහත් අරන් පුටුවකින් වාඩි වෙලා උන්නා.
එක එක විදිහෙ අය එනවා.
හුඟක්ම කාර්.
ඉඳලහිටලා බයිසිකල්.
ඒ අයනම් හරි හුරු පුරුදු අය වගේ.
මම මෙතන චාලි චැප්ලින් වගේ.
කවදා කාපු ටකරං ද.
ගමේ එකෙක් නොහිටියෙ හොඳ වෙලාවට.
කවුද ඇවිත් ටොයිලට් ගියා.
එන ගමන් පෙට්ටියකට අත ඇම්මා.
බූ....ෂ්... ගාලා සද්දයක්.
මොකක්ද ඒ බූෂ් පෙට්ටිය.
මටත් හිතයි අත දාලා බලන්න.
මේ වෙච්ච හරිය මදැයි.
මං වාඩිගෙනම උන්නා.
බෙහෙත් ගන්න අම්මත් එක්ක ඩිස්පැන්සරියට ගිය පොඩි එකෙක් වගේ.
"ආ සර්. සර්ගෙ ඕඩරෙක."
ඇබින්දන් පෙට්ටියක් එක්ක උරයක් ගෙනත් දුන්නා.
යන්තම් ඇති.
ඒ හිරෙන් බේරිලා මං ගෙදර ආවා.
මේ ඇබින්දන් රොටිය ළමයි තුන් දෙනාටත් මදි වගේ හැබැයි.
කමක් නැහැ.
මම විගහට ගෙදර ගියා.
සුවඳයි හැබැයි.
අපේ ළමයිත් පීසා කන්නෙපැයි.
දැන් මුං ඉස්කෝලෙ ගිහින් යාළුවන්ටත් කියයි.
හොඳට ඉගෙනගනින්ලා පුතේ.
තාත්තා යන්න බය ඒ සමාජෙට උඹලා යද්දි බය නොවෙන්න.
හොඳට ඉගෙනගනිල්ලා මයෙ පුතේ.
උපුටාගැනීමකි
.
