අඩෝ උබලටත් හිතෙනවද මේ මොහොත ඇරුනම වෙන මොන හුත්තක්වත් නෑ කියලා. නිකන් හිතාන් පස්සට හිතලා බැලුවොත් කොච්චර හිතුවත් ඇති වැඩක් නෑ වෙලා ඉවරයි.
ඉස්සරාට ඉතුවත් මෙලෝ වැඩක් නෑ ඒක තියෙන්නේ හිතේ විතරයි.
ඉස්සරාට හැම දේම හිතලා හොදට ප්ලෑන් කරලා තමන්ගේ අනාගතේ මහන්සි වෙලා හදාගන්න තටමට එකාට මේ මොහොත නෑ.
ඌ ඉන්නේ උගේ මනෝ ලෝකෙක. ඉස්සරා ගැන හිතලා බය වෙන වද වෙන එකාටත් එච්චරයි.
කලින් හුකෝගත්තුව කල්පනා කර කර ඉන්න එකාටත් මේ මොහොතක් නෑ. ඌ ඉන්නෙත් උගේ මනෝ ලෝකෙක.
හරි අපි හැම හුත්තම කරන්නේ සන්තෝසෙන් ඉන්නනේ, ඒමයි කියලා මේ මොහොතේ ඉන්න එකාට සැනසීමක් තියෙනවද?
මම කාලයක් ඒම ඉන්න ට්රයි එකක් දීලා තියෙනවා. ඉස්සරායි පස්සටයි වඩා මේ මොහොත හෙන ආතල්. හැබැයි හොද සිහියෙන් ඉන්න ඕනි.
ඉස්සරා ගැන හිතනකොට දැනෙන බය, අවිනිශ්චිත බව, වගේ හිතට බර හැගීම් මේ මොහොතේ නැති එක හරිම සනීපයි.
පිටිපස්සට හිතනකොට දැනෙන වේදනාව, පසුතැවීම, වරදකාරී හැගීම වගේ බර ඒවා මේ මොහොතේ නැති එක හරිම සනීපයි.
හරි ඔන්න ඉස්සරහ පස්ස ඔය දෙක මෙලෝ වැඩකට නෑ කියලා හිතට(ඌ) හොදට ඒත්තු ගැන්නුවා කියාන්කෝ.
දැන් ඌටම තේරිලා ඌ(හිත/මනස/අර ඇතුලේ ඉදලා කතා කරන එකා) ඉස්සරාට පස්සට එක්කන් යන්නේ නෑ කියලා හිතමු .
දැන් ඔන්න අපේ සංවේදන 5න් අපිට දැනෙන ටිකයි(පිටත අපි අත්දකින ලෝකය) ඌයි(ඇතුලේ ඉදන් කියවන හුකන්නා) විතරයි ඉතුරු වෙන්නේ. ඒත මේ හුත්තා සැනසීමෙන් ඉන්න දෙන්නේ නෑ කියන්කෝ.
ඔන්න උගේ ඔලුවේ (ඔව් බන් උගේ ඇතුලෙත් කියවන එකෙක් ඉන්නවද කොහෙද) තියෙනවා බන් කොන්ඩිෂන්/විශ්වාස ටිකක්. කවුදෝ උගන්නපු, කියලා දීපු.
මේ මොහොතේ මගේ ඉස්සරා තියෙනවා කියාන් ලස්සන මොකක්දෝ එකක්(වස්තුවක්, හැඩයක්, රූපයක්).
ඒක දැක්කම මට සතුටකුත් නැ දුකකුත් නෑ කිසිම ෆ්ලින්ග් එකකුත් නැ, මොකුත් නෑ කියමු. හැබැයි මූ(ඇතුලේ ඉදන් කියවන වේසිගෙ පුතා) මේ රූපේ දැක්ක ගමන් කියනවනේ මේක මලක් කියලා. ඒක අර මල කියලත් කියනවා. අර මල රතු පාටයි ලු. එක පට්ට ලස්සනයි උනාට ගෑවුනොත් විසයි ලු.
කමක් නෑ කියලා කරබාගෙන මෙහෙ බලනකොට තවත් ලස්සන රූපයක්. ඒක දැකලත් මොකුත්ම නෑ ඉතින් කියමු. අර පකයා(ඇතුලේ ඉන්න හුකන්න තමයි) කියනවනේ ඒ මෑ මල කියල. ඒක කැතයි ලු. අර මලට වඩා. හරි කරබාගෙන ගේ ඇතුලට ඇවිත් කන්නාඩිය ගාවට ගිහින් බලනකොට මු කියනවා එකේ රූපේ මම ලු.
ඉස්සරහ ප්ස්සහ අමතක කරලා මේ මොහොතේ ඉන්න හැදුවත් මේ යකා මොකක් හරි කියෝගෙන එනවා. වැඩේ තියෙන්නේ හැම මගුලටම මුට කියන්න දේකුත් තියෙනවා නේ. අන්තිමට මේ මොහොත කියලා හිතලා ඉදලා තියෙන්නෙත් මු එක්ක කියෝ කියෝ මනෝ ලෝකෙකම තමයි.
හැබැයි එක වෙලාවකට ඌ කරබාගෙනත් ඉන්නවා. අසාවෙන් code කෑල්ලක් ලියද්දි, design එකක් කරද්දී, සමහර වෙලාවට බර කයියවල් වලදී, එහෙම.
ඌ සද්ද නැති වෙලාවට වෙලාව දැනෙන්නේ නෑ, වටපිට දැනෙන්නේ නැ, තමන් කියල කෙනෙක් මතක නෑ, අනේ මන්ද. හෙන සැනසීමයි. හැබැයි අප්පටසිරි සැනසීම කියලා මු කනට කොරලා කියපු ගමන් එකත් ඉවරයි.
ඉස්සරාට ඉතුවත් මෙලෝ වැඩක් නෑ ඒක තියෙන්නේ හිතේ විතරයි.
ඉස්සරාට හැම දේම හිතලා හොදට ප්ලෑන් කරලා තමන්ගේ අනාගතේ මහන්සි වෙලා හදාගන්න තටමට එකාට මේ මොහොත නෑ.
ඌ ඉන්නේ උගේ මනෝ ලෝකෙක. ඉස්සරා ගැන හිතලා බය වෙන වද වෙන එකාටත් එච්චරයි.
කලින් හුකෝගත්තුව කල්පනා කර කර ඉන්න එකාටත් මේ මොහොතක් නෑ. ඌ ඉන්නෙත් උගේ මනෝ ලෝකෙක.
හරි අපි හැම හුත්තම කරන්නේ සන්තෝසෙන් ඉන්නනේ, ඒමයි කියලා මේ මොහොතේ ඉන්න එකාට සැනසීමක් තියෙනවද?
මම කාලයක් ඒම ඉන්න ට්රයි එකක් දීලා තියෙනවා. ඉස්සරායි පස්සටයි වඩා මේ මොහොත හෙන ආතල්. හැබැයි හොද සිහියෙන් ඉන්න ඕනි.
ඉස්සරා ගැන හිතනකොට දැනෙන බය, අවිනිශ්චිත බව, වගේ හිතට බර හැගීම් මේ මොහොතේ නැති එක හරිම සනීපයි.
පිටිපස්සට හිතනකොට දැනෙන වේදනාව, පසුතැවීම, වරදකාරී හැගීම වගේ බර ඒවා මේ මොහොතේ නැති එක හරිම සනීපයි.
හරි ඔන්න ඉස්සරහ පස්ස ඔය දෙක මෙලෝ වැඩකට නෑ කියලා හිතට(ඌ) හොදට ඒත්තු ගැන්නුවා කියාන්කෝ.
දැන් ඌටම තේරිලා ඌ(හිත/මනස/අර ඇතුලේ ඉදලා කතා කරන එකා) ඉස්සරාට පස්සට එක්කන් යන්නේ නෑ කියලා හිතමු .
දැන් ඔන්න අපේ සංවේදන 5න් අපිට දැනෙන ටිකයි(පිටත අපි අත්දකින ලෝකය) ඌයි(ඇතුලේ ඉදන් කියවන හුකන්නා) විතරයි ඉතුරු වෙන්නේ. ඒත මේ හුත්තා සැනසීමෙන් ඉන්න දෙන්නේ නෑ කියන්කෝ.
ඔන්න උගේ ඔලුවේ (ඔව් බන් උගේ ඇතුලෙත් කියවන එකෙක් ඉන්නවද කොහෙද) තියෙනවා බන් කොන්ඩිෂන්/විශ්වාස ටිකක්. කවුදෝ උගන්නපු, කියලා දීපු.
මේ මොහොතේ මගේ ඉස්සරා තියෙනවා කියාන් ලස්සන මොකක්දෝ එකක්(වස්තුවක්, හැඩයක්, රූපයක්).
ඒක දැක්කම මට සතුටකුත් නැ දුකකුත් නෑ කිසිම ෆ්ලින්ග් එකකුත් නැ, මොකුත් නෑ කියමු. හැබැයි මූ(ඇතුලේ ඉදන් කියවන වේසිගෙ පුතා) මේ රූපේ දැක්ක ගමන් කියනවනේ මේක මලක් කියලා. ඒක අර මල කියලත් කියනවා. අර මල රතු පාටයි ලු. එක පට්ට ලස්සනයි උනාට ගෑවුනොත් විසයි ලු.
කමක් නෑ කියලා කරබාගෙන මෙහෙ බලනකොට තවත් ලස්සන රූපයක්. ඒක දැකලත් මොකුත්ම නෑ ඉතින් කියමු. අර පකයා(ඇතුලේ ඉන්න හුකන්න තමයි) කියනවනේ ඒ මෑ මල කියල. ඒක කැතයි ලු. අර මලට වඩා. හරි කරබාගෙන ගේ ඇතුලට ඇවිත් කන්නාඩිය ගාවට ගිහින් බලනකොට මු කියනවා එකේ රූපේ මම ලු.
ඉස්සරහ ප්ස්සහ අමතක කරලා මේ මොහොතේ ඉන්න හැදුවත් මේ යකා මොකක් හරි කියෝගෙන එනවා. වැඩේ තියෙන්නේ හැම මගුලටම මුට කියන්න දේකුත් තියෙනවා නේ. අන්තිමට මේ මොහොත කියලා හිතලා ඉදලා තියෙන්නෙත් මු එක්ක කියෝ කියෝ මනෝ ලෝකෙකම තමයි.
හැබැයි එක වෙලාවකට ඌ කරබාගෙනත් ඉන්නවා. අසාවෙන් code කෑල්ලක් ලියද්දි, design එකක් කරද්දී, සමහර වෙලාවට බර කයියවල් වලදී, එහෙම.
ඌ සද්ද නැති වෙලාවට වෙලාව දැනෙන්නේ නෑ, වටපිට දැනෙන්නේ නැ, තමන් කියල කෙනෙක් මතක නෑ, අනේ මන්ද. හෙන සැනසීමයි. හැබැයි අප්පටසිරි සැනසීම කියලා මු කනට කොරලා කියපු ගමන් එකත් ඉවරයි.
