සන්නිවාස සූත්රය.
‘‘අසන්තසන්නිවාසඤ්ච වො, භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි සන්තසන්නිවාසඤ්ච. තං සුණාථ, සාධුකං මනසි කරොථ; භාසිස්සාමී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච -
‘‘කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, අසන්තසන්නිවාසො හොති, කථඤ්ච අසන්තො සන්නිවසන්ති? ඉධ, භික්ඛවෙ, ථෙරස්ස භික්ඛුනො එවං හොති - ‘ථෙරොපි මං න වදෙය්ය, මජ්ඣිමොපි මං න වදෙය්ය, නවොපි මං න වදෙය්ය; ථෙරම්පාහං න වදෙය්යං, මජ්ඣිමම්පාහං න වදෙය්යං, නවම්පාහං න වදෙය්යං. ථෙරො චෙපි මං වදෙය්ය අහිතානුකම්පී මං වදෙය්ය නො හිතානුකම්පී, නොති නං වදෙය්යං විහෙඨෙය්යං (විහෙසෙය්යං (සී. ස්යා. කං. පී.)) පස්සම්පිස්ස නප්පටිකරෙය්යං. මජ්ඣිමො චෙපි මං වදෙය්ය...පෙ.... නවො චෙපි මං වදෙය්ය අහිතානුකම්පී මං වදෙය්ය නො හිතානුකම්පී, නොති නං වදෙය්යං විහෙඨෙය්යං පස්සම්පිස්ස නප්පටිකරෙය්යං’ .
’’මහණෙනි, තොපට අසත් පුරුෂයන්ගේ සමාගමයද, සත්මුරුෂයන්ගේ සමාගමයද දේශනා කරන්නෙමි. ඒ අසව්. යහපත්කොට සිත්හි තබා ගනිව්. කියන්නෙමි. ’’එසේය ස්වාමීනි’’ යි ඒ භික්ෂූහු භාග්යවතුන් වහන්සේට උත්තර දුන්හ. භග්යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක.
’’මහණෙනි, කෙසේනම් අසත්පුරුෂයන්ගේ සහවාසය වේද, කෙසේනම් අසත්පුරුෂයෝ සමග වෙසෙද්ද? මහණෙනි, මේ ශාසනයෙහි ස්ථවිර භික්ෂු නමකට මෙබඳු සිතක් වෙයි.
’’ස්ථවිර භික්ෂුවක් මට යමක් නොකියාවා. මධ්යම භික්ෂුවක් මට යමක් නොකියාවා (1). නවක භික්ෂුවක්ද මට යමක් නොකියාවා. මමත් ස්ථවිර භික්ෂුවට නොකියන්නෙමි. මම මධ්යම භික්ෂුවටත් නොකියන්නෙමි. (2) මම නවක භික්ෂුවටත් නොකියන්නෙමි. ඉදින් ස්ථවිර තෙමේත් මට අවවාදාදියක් කියන්නේ නම් මට අවැඩ කැමැතිව කියන්නේය. හිත කැමැතිව නොකියන්නේය. මෙසේ හෙයින් තොපගේ වචනය නොකරන්නමේයි මම ඕහට කියන්නෙමි. ඕහට වෙහෙසද කරන්නෙමි. ඔහුගේ වචනය (සත්යයයි) දන්නේ නමුදු ඊට ප්රතිකර්ම නොකරන්නෙමි’ යි (කියා මෙබඳු සිතක් උපදී.)
