මුසල්මානුව ආ ගමන
ලෙබ්බෙලා කරන්නෙ හොඳට සින්හලයො රජ කරන ටවුමක් තෝර ගන්නව. ඊට පස්සෙ හිමීට කෆීර්ලට යාප්පු වෙලා, යාප්පු වෙලා වැඩි ගානක් ගෙවල හරි, කුළියට බද්දට කඩ කෑල්ලක් හොයා ගන්නව. එහෙම ගන්නේ…කෆීර්ලගෙන්මයි. ඊට පස්සෙ පවුලෙ උන්ව යවනව පලාතෙ කඩ ඔක්කොටම ඔත්තු බලල ගණන් හිලව් ටික දැන ගන්න. නැත්නම් තමන්ම යනව. ඊට පස්සෙ සාර්ථකම බිස්නස් මොනවද බලල දානව ඒ ජාතියෙන්ම කඩයක්. ඔක්කොම බඩු අර සාර්ථකම කඩේ බඩු වලට වඩා අඩුයි. වැඩිය නෙවෙයි, රුපියලයි, දෙකයි, ශත පනහයි වෙනස. කඩේ දොරකඩටත් ට්රැෆික් පොලිස් වගේ අත වන වනා කට කනේ තියන් අඬ ගහන ලෙබ්බෙ කෙනෙකුත් දානව කුළියට. උන්ට පුළුවන් මුළු දවසම උනත් ඒ රාජකාරිය එක ගැම්මට කරන්න.
ඔන්න ඉතින් එනව ඔළ මොට්ටල බුඩිස්ට් පාරිභෝගිකය, හිනා වෙන මාරය එක්ක වුනත් හිනා වෙන්නනෙ උන් ඉගෙනගෙන තියෙන්නෙ. කිසි සැකයන් හිතන්න එපා. කෙලින්ම අපේ ලෙබ්බෙගෙ ගොදුරු තමයි. කඩේට ඇතුල් වෙච්ච වෙලේ ඉඳන් කොනකපාල සේවකයො ටික ඇඹලයො වගෙ වටේ කැරකෙනව, ප්රශ්ණ අහනව, පැනල දෙනව, එක විකාරයයි. බුඩිස්ට් පාරිභෝගිකය හිතනව අනේ මෙච්චර කාලයක් අපි කඩ වලට ගියා මෙහෙම සැලකිල්ලක් ලැබුණෙම නැහැනෙ. මුන්ගේ ගානත් ලාබයි. හෙටත් එන්න ඕනෙ කියල. ලෙබ්බෙ ඒ අස්සෙ හිතනව, අම්මප මේ හැත්ත ගූ බෙට්ටක් උඩින් ශත පණහක් තිබ්බොත් දිවෙන් ගනී. පොඩ්ඩක් හිනා වෙච්ච පළියට මෙහෙමත් අල්ලගන්න පුළුවන්ද? අල්ලාහු අක්බර්. අපි වැඩි කල් නොගිහින් අල්ලාට මේ රටම අල්ලල දෙනව කියල. අපේ කඩේට එන එක කෆීර් කෙනෙක්වවත් හිස් අතින් අරින් නැහැ. අපිට බිස්නස් නැති වුනා කියන්නෙ අල්ලා පරාදයි, ඒක නිසා අපි පාඩු විඳල හරි අල්ලා දිනවන්න ඕනෙ. බුඩිස්ට් බිස්නස් කාරයො වනසලම දාන්න ඕනෙ. එතකන් නොකා නොබී හරි අපි බිස්නස් කරනව. අන්න එහෙමයි අපේ ආගමික භක්තිය.
මෙහෙම ටික කාලයක් යද්දි, බුඩිස්ට් කඩ එක දෙක වැටෙන්න ගන්නව. අපි ටක් ගාල සිකුරාදා පල්ලියෙදි ටිප් එක දෙනව තව ලෙබ්බෙලාට වහාම අල්ලගන්න ප්ලේස් එක කියල. හැරෙන තැපෑලෙන් කට්ටිය එතන. වැටෙන කෆීර් කඩ එක පේලියට අපි අල්ලගන්නව. අර සාර්ථකම බුඩිස්ට් බිස්නස් කාරයත් ඔන්න හන්ටර් වේගන එනව. එතකොට අපි තවත් මිළ අඩු කරනව. බුඩිස්ට් කස්ටමර්ස්ල අපිට පොර කනව, ආඩම්බර බුඩිස්ට් මුදලාලි වේලෙනව.
වැඩි කල් යන්නෙ නැහැ, රෝල අතෙ පත්තු වෙලා මහා මුදලාලි බංකොලොත් වෙනව. ඌට උගේ කඩෙයි බඩුයි විකුණනව හැරෙන්න ගොඩ යාමක් ඇත්තෙම නැහැ. බැනර් ගහනව ෆෝ සේල් කියල. ඔන්න අපේ ආර්ම්භක ලෙබ්බෙ යනව ගොදුර ඩැහැ ගන්න. එදා පටන් එම ව්යාපාරය කලින් සිංහල නමින්ම තමයි යන්නෙ. හැබැයි ඒක මේ රටේ කෑල්ලක් නෙවෙයි. පොඩි අරාබි කෑල්ලක්. ඒ ලෙබ්බෙ තමයි මේ ටවුන් එකට මුළින්ම මුස්ලිම් පල්ලියකට මුල්ගල තියන්නෙත්. ඒ වෙනකොට අර මුදලාලි විතරක් නෙවෙයි මුළු ටවුමෙම සිංහල බුඩිස්ට්ල අත් හැරල ගිහිල්ලා. අපේ මුස්ලිම් උන්ගෙ ගඳ ඉවසන්න බැරුවයි, ජීවත් වෙන ක්රමේ බලා ඉන්න බැරුවයි තමයි ඒක වෙන්නෙ.
ඊට පස්සෙ අපිට මුලින් රිංගද්දි තිබ්බ ටවුමෙ නමින් වැඩක් නැහැ. ඒව හරි කැතයි නේ. අපිට හරියන්නෙ අක්බාර් ටවුන්, දර්ගා ටවුන්, කුවේට් ඔය වගේ අරාබියට අදාල නම්. ටවුන් එකේ නමවත් අපි සිංහලෙන් ලියන්න දෙන්නෙ නැහැ. ටැමිල් හා අරාබි භාෂා පමණයි. නැගෙනහිර පලාතෙ රවුමක් ගියොත් බලා ගන්න පුළුවන්…
ලෙබ්බෙලා කරන්නෙ හොඳට සින්හලයො රජ කරන ටවුමක් තෝර ගන්නව. ඊට පස්සෙ හිමීට කෆීර්ලට යාප්පු වෙලා, යාප්පු වෙලා වැඩි ගානක් ගෙවල හරි, කුළියට බද්දට කඩ කෑල්ලක් හොයා ගන්නව. එහෙම ගන්නේ…කෆීර්ලගෙන්මයි. ඊට පස්සෙ පවුලෙ උන්ව යවනව පලාතෙ කඩ ඔක්කොටම ඔත්තු බලල ගණන් හිලව් ටික දැන ගන්න. නැත්නම් තමන්ම යනව. ඊට පස්සෙ සාර්ථකම බිස්නස් මොනවද බලල දානව ඒ ජාතියෙන්ම කඩයක්. ඔක්කොම බඩු අර සාර්ථකම කඩේ බඩු වලට වඩා අඩුයි. වැඩිය නෙවෙයි, රුපියලයි, දෙකයි, ශත පනහයි වෙනස. කඩේ දොරකඩටත් ට්රැෆික් පොලිස් වගේ අත වන වනා කට කනේ තියන් අඬ ගහන ලෙබ්බෙ කෙනෙකුත් දානව කුළියට. උන්ට පුළුවන් මුළු දවසම උනත් ඒ රාජකාරිය එක ගැම්මට කරන්න.
ඔන්න ඉතින් එනව ඔළ මොට්ටල බුඩිස්ට් පාරිභෝගිකය, හිනා වෙන මාරය එක්ක වුනත් හිනා වෙන්නනෙ උන් ඉගෙනගෙන තියෙන්නෙ. කිසි සැකයන් හිතන්න එපා. කෙලින්ම අපේ ලෙබ්බෙගෙ ගොදුරු තමයි. කඩේට ඇතුල් වෙච්ච වෙලේ ඉඳන් කොනකපාල සේවකයො ටික ඇඹලයො වගෙ වටේ කැරකෙනව, ප්රශ්ණ අහනව, පැනල දෙනව, එක විකාරයයි. බුඩිස්ට් පාරිභෝගිකය හිතනව අනේ මෙච්චර කාලයක් අපි කඩ වලට ගියා මෙහෙම සැලකිල්ලක් ලැබුණෙම නැහැනෙ. මුන්ගේ ගානත් ලාබයි. හෙටත් එන්න ඕනෙ කියල. ලෙබ්බෙ ඒ අස්සෙ හිතනව, අම්මප මේ හැත්ත ගූ බෙට්ටක් උඩින් ශත පණහක් තිබ්බොත් දිවෙන් ගනී. පොඩ්ඩක් හිනා වෙච්ච පළියට මෙහෙමත් අල්ලගන්න පුළුවන්ද? අල්ලාහු අක්බර්. අපි වැඩි කල් නොගිහින් අල්ලාට මේ රටම අල්ලල දෙනව කියල. අපේ කඩේට එන එක කෆීර් කෙනෙක්වවත් හිස් අතින් අරින් නැහැ. අපිට බිස්නස් නැති වුනා කියන්නෙ අල්ලා පරාදයි, ඒක නිසා අපි පාඩු විඳල හරි අල්ලා දිනවන්න ඕනෙ. බුඩිස්ට් බිස්නස් කාරයො වනසලම දාන්න ඕනෙ. එතකන් නොකා නොබී හරි අපි බිස්නස් කරනව. අන්න එහෙමයි අපේ ආගමික භක්තිය.
මෙහෙම ටික කාලයක් යද්දි, බුඩිස්ට් කඩ එක දෙක වැටෙන්න ගන්නව. අපි ටක් ගාල සිකුරාදා පල්ලියෙදි ටිප් එක දෙනව තව ලෙබ්බෙලාට වහාම අල්ලගන්න ප්ලේස් එක කියල. හැරෙන තැපෑලෙන් කට්ටිය එතන. වැටෙන කෆීර් කඩ එක පේලියට අපි අල්ලගන්නව. අර සාර්ථකම බුඩිස්ට් බිස්නස් කාරයත් ඔන්න හන්ටර් වේගන එනව. එතකොට අපි තවත් මිළ අඩු කරනව. බුඩිස්ට් කස්ටමර්ස්ල අපිට පොර කනව, ආඩම්බර බුඩිස්ට් මුදලාලි වේලෙනව.
වැඩි කල් යන්නෙ නැහැ, රෝල අතෙ පත්තු වෙලා මහා මුදලාලි බංකොලොත් වෙනව. ඌට උගේ කඩෙයි බඩුයි විකුණනව හැරෙන්න ගොඩ යාමක් ඇත්තෙම නැහැ. බැනර් ගහනව ෆෝ සේල් කියල. ඔන්න අපේ ආර්ම්භක ලෙබ්බෙ යනව ගොදුර ඩැහැ ගන්න. එදා පටන් එම ව්යාපාරය කලින් සිංහල නමින්ම තමයි යන්නෙ. හැබැයි ඒක මේ රටේ කෑල්ලක් නෙවෙයි. පොඩි අරාබි කෑල්ලක්. ඒ ලෙබ්බෙ තමයි මේ ටවුන් එකට මුළින්ම මුස්ලිම් පල්ලියකට මුල්ගල තියන්නෙත්. ඒ වෙනකොට අර මුදලාලි විතරක් නෙවෙයි මුළු ටවුමෙම සිංහල බුඩිස්ට්ල අත් හැරල ගිහිල්ලා. අපේ මුස්ලිම් උන්ගෙ ගඳ ඉවසන්න බැරුවයි, ජීවත් වෙන ක්රමේ බලා ඉන්න බැරුවයි තමයි ඒක වෙන්නෙ.
ඊට පස්සෙ අපිට මුලින් රිංගද්දි තිබ්බ ටවුමෙ නමින් වැඩක් නැහැ. ඒව හරි කැතයි නේ. අපිට හරියන්නෙ අක්බාර් ටවුන්, දර්ගා ටවුන්, කුවේට් ඔය වගේ අරාබියට අදාල නම්. ටවුන් එකේ නමවත් අපි සිංහලෙන් ලියන්න දෙන්නෙ නැහැ. ටැමිල් හා අරාබි භාෂා පමණයි. නැගෙනහිර පලාතෙ රවුමක් ගියොත් බලා ගන්න පුළුවන්…
