කර්ම රෝදය: අපි රඟපාන මේ නාට්යයේ අවසානයක් නැද්ද? 
අපි හැමෝම ජීවිතයේ යම් කිසි කාලෙකදී මෙහෙම හිතලා ඇති. "ඇයි මටම මෙහෙම වෙන්නේ? ඇයි මම මේ දේම ආයෙ ආයෙත් කරන්නේ? ඇයි මම එකම වැරැද්දට ආයෙත් අහුවෙන්නේ?" කියලා. ඇත්තටම මේක නිකම්ම සිදුවීමක් නෙවෙයි. මේක තමයි මේ සංසාර චක්රයේ තියෙන අමුතුම Loop එක. අපි හිතාගෙන ඉන්නේ අපි හැමදාම අලුත් දේවල් කරනවා කියලා. හැබැයි ඇත්තටම අපි කරන්නේ පරණ නාට්යයකම අලුත් සීන් එකක් රඟපාන එක විතරයි.
අපි හැමෝම හිතාගෙන ඉන්නේ අපි ගත කරන හැම දවසක්ම, හැම අත්දැකීමක්ම අලුත් එකක් කියලා. හැබැයි ඒක තමයි මේ විඥානය විසින් අපිට අටවපු ලොකුම රැවටීම. ඇත්තටම වෙන්නේ අතීතයේ අපි කරපු දේවල්ම අලුත් මුහුණුවරකින් අපේ ඉදිරියට රඟපෑමක් විදිහට එන එකයි. හිතන්නකො ඔයා පරණ ෆෝන් එක අයින්කරලා අලුත් එකක් ගත්තත්, ඒකට පරණ ෆෝන් එකේ තිබුණු Backup එකම දාගත්තොත් පෙනුම විතරයි නේද අලුත් වෙන්නේ. ඒ ඇතුළේ තියෙන පරණ ඇප්ස්, ෆොටෝස් සහ මැසේජ් ටික ඒ විදිහටම තියෙනවා. මරණය කියන්නේ පරණ ෆෝන් එක අතහැරීමක් නම්, ඊළඟ උපත කියන්නේ අලුත් ෆෝන් එකක් ගැනීමක්. හැබැයි අපි ආත්ම ගණනාවක් තිස්සේ එකතු කරගත්තු රාග, ද්වේෂ, මෝහ කියන පරණ Data Backup එක විඥානය විසින් ඒ අලුත් ශරීරයටත් ඇතුළත් කරනවා. අන්තිමට පෙනුමෙන් අලුත් වුණාට, ඇතුළාන්තයෙන් අපි තාමත් අර පරණ වැරදිම කරන, පරණ විදිහටම තණ්හා කරන කෙනාමයි.
මේක තවත් සරලව බැලුවොත් එකම ටෙලිනාට්යයක අලුත් සීසන් එකක් බලනවා වගේ වැඩක්. කලින් සීසන් එකේ හිටපු නළු නිළියෝ මේ පාර වෙනත් ඇඳුම් ඇඳගෙන, වෙනත් නම්වලින් ආවත් කතාවේ හරය ඒ විදිහටම සිද්ධ වෙනවා. ගිය ආත්මේ අපේ හතුරා මේ ආත්මේ අපේ සහෝදරයා වෙලා ඉපදුණත්, අර පරණ දත්ත නිසා අපිට එයා එක්ක හේතුවක් නැතුවම තරහා යන්න පුළුවන්. අපි හිතනවා "මම ඇයි මෙයාට මෙච්චර අකමැති?" කියලා, හැබැයි ඇත්තටම වෙන්නේ විඥානය විසින් අර පරණ Repeat Mode එකේ දත්ත ටික පාවිච්චි කරලා අපේ හිතේ අකමැත්තක් මවන එකයි. අපි මේ කරන්නෙ පල්ලෙහාට කැරකෙන Escalator එකක උඩට දුවන්න උත්සාහ කරනවා වගේ වැඩක්. අපි කොච්චර වේගයෙන් උඩට දිව්වත්, අපි ඉන්නේ එකම තැනකයි. අපි රස්සාවල් කරලා, සල්ලි හොයලා සතුටු වෙන්න උත්සාහ කළත්, වයසට යෑම සහ මරණය නිසා අපිව ආයෙත් පල්ලෙහාටම ඇදලා දානවා. ඊළඟ ආත්මෙත් අපි ආයෙත් බිංදුවේ ඉඳන් මේ සෙල්ලමම පටන් ගන්නවා. මේකයි සංසාරයේ තියෙන බියකරුම රැවටීම.
ඇත්තටම ඇයි අපි මේ වගේ බියකරු රෝදයකට ආයෙ ආයෙත් අහුවෙන්නේ? අපි මේ රෝදයේ නොනැවතී කැරකෙන්නේ "තණ්හාව" කියන ප්රබල ඇලවුම් කාරකය නිසයි. අපේ හිත හැමතිස්සෙම අපිට රහසින් මුමුණනවා "ඊළඟ මොහොතේ මීට වඩා සතුටක් තියෙයි" කියලා. අද දවසේ මොනතරම් දුකක් ආවත්, අපි හිතනවා හෙට දවසේ කොහොම හරි සතුටක් ලැබෙයි කියලා. අන්න ඒ "හෙට" ගැන තියෙන බලාපොරොත්තුව තමයි අපිව මේ රෝදයේ තදින්ම ගැටගහලා තියෙන්නේ. අපි පඩිපෙළක් නගිනකොට ඊළඟ පඩියට කකුල තියන්නේ ඒ පඩිය ස්ථිරයි කියලා හිතලා. අන්න ඒ වගේම, අපි හෙට දවස ගැන තියෙන ඒ දැඩි විශ්වාසය සහ බලාපොරොත්තුව නිසා මේ සංසාර පඩිපෙළේ නොනැවතී ඉස්සරහට යනවා. හැබැයි අපි දන්නේ නැති ලොකුම රහස තමයි, මේ පඩිපෙළ කියන්නේ කිසිම තැනක අවසානයක් නැති, අපිව එකම තැනක රවුමේ යවන මායාවක් කියන එක.
අපි ගොඩක් වෙලාවට කර්මය ගැන වැරදි වැටහීමක ඉන්නේ, ඒක කොහේ හරි ඉඳන් අපිට දඬුවම් දෙන දෙවි කෙනෙක් වගේ දෙයක් කියලා හිතාගෙනයි. හැබැයි ඒකේ සැබෑ යථාර්ථය තමයි, කර්මය කියන්නේ අපි කරන කියන හැම ක්රියාවක්ම, හැම සිතුවිල්ලක්ම එක පෙලට රෙකෝඩ් වෙන සොබාදහමේ අතිනවීන කැමරාවක් වගේ දෙයක්. අපි යම් කෙනෙක්ට රිදෙව්වොත්, ඒ රිදවීම කියන සංඛාරය අපේ විඥානය ඇතුළේ ගැඹුරින්ම දත්තයක් විදිහට තැන්පත් වෙනවා. මේක හරියට වීඩියෝවක් රෙකෝඩ් කරලා Hard Drive එකක සේව් කරනවා වගේ වැඩක්. පස්සේ දවසක, සමහර විට මේ ආත්මයේදීම හෝ තවත් ආත්ම ගණනාවකට පස්සේ, ඒ දත්තයම විපාකයක් විදිහට අපේ ඉදිරියට එනවා. ඒ මොහොතේ අපි හිතනවා "ඇයි මටම මෙහෙම වුණේ, මේක වෙන කෙනෙක් මට කරපු අසාධාරණයක්" කියලා. හැබැයි ඇත්තටම එතන සිද්ධ වෙන්නේ අපිම අතීතයේ කවදා හරි කරපු ක්රියාවක රිපීට් ටෙලිකාස්ට් එකක් අපේම ජීවිතයේ රිදී තිරය මත ආයෙත් ප්රදර්ශනය වීම විතරයි. අපේ විඥානයට පුළුවන් මේ පරණ දත්ත ටික පාවිච්චි කරලා, අදාළ පුද්ගලයන් සහ අවස්ථාවන් හරියටම ගළපලා, අපිට ඒ පරණ විපාකයම ලබා දෙන්න. ඒක හරියට අපි වපුරපු බීජයකින් හටගත්තු ගෙඩියක් අපිටම කන්න වෙනවා වගේ වැඩක්. ඒ නිසා අපි කරන හැම පුංචි දේකම Data එකතුවෙන බවත්, ඒවා කවදා හරි දවසක විපාක විදිහට ආපහු අපේම ඉදිරියට එන බවත් තේරුම් ගත්තොත්, අපිට පුළුවන් මේ භයානක Repeat Mode එකෙන් ගැලවෙන්න පියවරක් ගන්න.
දැන් අපිට තියෙන ලොකුම ප්රශ්නය තමයි, මේ හැමදාම එකම තැන කැරකෙන බියකරු රෝදයෙන් සදහටම ගැලවෙන්නේ කොහොමද කියන එක. මේ පද්ධතියෙන් ඉවත් වෙන්න තියෙන එකම සහ සාර්ථකම ක්රමය තමයි "නිරීක්ෂණය" කිරීම හෙවත් සිහියෙන් යුතුව දේවල් දෙස බැලීම. අපි සාමාන්යයෙන් යම් දෙයක් දිහා බලනකොට හෝ යමක් ස්පර්ශ කරනකොට, ඒ හැම අත්දැකීමක්ම "මම" කියන කෙනාට සිද්ධ වෙන දෙයක් විදිහටයි බාරගන්නේ. උදාහරණයක් විදිහට, කවුරු හරි අපිට බැන්නොත් අපි හිතන්නේ "ඔහු මට බැන්නා, ඒ නිසා මට රිදෙනවා" කියලා. අන්න ඒ "මට" කියන හැඟීමත් එක්කම අපි අලුත් දත්ත සමූහයක් අපේ විඥානය ඇතුළේ සේව් කරගන්නවා. හැබැයි මේ රෝදයෙන් ගැලවෙන්න නම්, අපි ඕනෑම සිදුවීමක් "මම කරන දෙයක්" හෝ "මට වෙන දෙයක්" කියලා හිතන්නේ නැතිව, ඒක නිකම්ම සිදුවීමක් විතරක් විදිහට දකින්න පුරුදු වෙන්න ඕනේ.
ඔයාගෙ කකුල කොහේ හරි වැදුණා කියලා හිතන්න. ඒ වෙලාවට "අයියෝ මගේ කකුල වැදුණා, මට රිදෙනවා" කියලා හිතනවා වෙනුවට, ඉතාමත් සන්සුන්ව ඒ දෙස බලලා "වේදනාවක් දැනෙනවා" කියලා ඒ දැනීම මනසින් වෙන් කරලා දකින්න පුහුණු වෙන්න. එතකොට එතන ඉන්නේ නිරීක්ෂකයෙක් විතරයි. ඔයා ඒ වේදනාවට අකමැති වෙන්නෙත් නැහැ, ඒක පස්සේ පන්නන්නෙත් නැහැ. ඔයා ඒක දිහා උපේක්ෂාවෙන් බලනවා විතරයි. අන්න ඒ මොහොතේදී ඔයාගෙ විඥානයට අලුතින් කිසිම සංඛාරයක් හෝ දත්තයක් එකතු වෙන්නේ නැහැ. මේක හරියට වීඩියෝ රෙකෝඩ් කරන එක නවත්වලා, නිකම්ම Live Stream එකක් බලනවා වගේ වැඩක්. සේව් වෙන්න දත්ත නැති වුණාම, මීළඟට අලුත් සිමියුලේෂන් එකක් නිර්මාණය කරන්න ඔයාගෙ විඥානයට අවශ්ය කරන ඉන්ධන නැති වෙලා යනවා.
මේ නිරීක්ෂණය කියන දේ ඔයාගෙ දෛනික ජීවිතයේ හැම පුංචි දේකටම එකතු කරගන්න පුළුවන්. කෑම කනකොට ඒක "මම කනවා" කියලා හිතන්නේ නැතුව, රසයක් දැනෙනවා කියලා දකින්න. පාරේ යනකොට රූප පෙනෙනවා කියලා දකින්න. හැඟීම් එනවා, යනවා, හැබැයි ඔයා ඒ හැඟීම් එක්ක පටලැවෙන්නේ නැහැ. ඔයා මේ රඟපෑම ඇතුළේ ඉඳගෙනම ඒ රඟපෑම දිහා පිටතින් බලන ප්රේක්ෂකයෙක් බවට පත් වෙනවා. දවසින් දවස ඔයා මේ නිරීක්ෂණය ප්රගුණ කරනකොට, අර පරණ Repeat Mode එකේ වේගය ටික ටික අඩු වෙලා, අවසානයේදී මේ මුළු සංසාර රෝදයම නතර වෙලා යනවා. අන්න ඒ දවසට තමයි ඔබ මේ මායාවෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදිලා, කිසිදා අහිමි නොවන සැබෑ නිදහස හෙවත් නිර්වාණය අත්දකින්නේ.
ඉතිං අපි තේරුම් ගන්න ඕනි ලොකුම සත්යය තමයි, අපි හැමෝම මේ ඉන්නේ අතිශය සංකීර්ණ වගේම අතිශය තාත්වික මහා පරිමාණ ක්රීඩාවක කොටස්කරුවන් වෙලා කියන එක. මේ ගේම් එකේ ලෙවල් එකෙන් ලෙවල් එකට ඉස්සරහට යන්න යන්න, අලුත් දේවල් අත්පත් කරගන්න කොට අපිට හිතෙනවා අපි මේ ජීවිතය දිනනවා කියලා. රස්සාවල් ලැබෙනකොට, විවාහ වෙනකොට, දේපළ එකතු කරනකොට අපිට දැනෙන්නේ අපි ගේම් එකේ හරිම සාර්ථකයි කියලා. හැබැයි, මේ ක්රීඩාවේ තියෙන භයානකම දේ තමයි ඒක කවදාවත් අවසන් වෙන්නේ නැති එක. ඔයා එක ලෙවල් එකක් ඉවර කරනකොට විඥානය විසින් ඊට වඩා ආකර්ෂණීය තවත් ලෙවල් එකක් ඔයාගෙ ඉදිරියට නිර්මාණය කරලා දෙනවා. ඇත්තම ජයග්රහණය තියෙන්නේ මේ ගේම් එකේ ලෙවල් පාස් කර කර තව තවත් ඒ ඇතුළේ හිරවෙන එකේ නෙවෙයි.. මේ ගේම් එකෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම Exit වීම හෙවත් ඉවත් වීම ඇතුළෙයි. පරිනිර්වාණය කියන්නේ අන්න ඒ මහා ක්රීඩාවෙන් සදහටම නික්ම යාමයි.
ඒ නිසා ඔයා අද කරන හැම පුංචි ක්රියාවක් ගැනම, ඔයා අද හිතන හැම සිතුවිල්ලක් ගැනම අතිශය සිහියෙන් ඉන්න. මොකද ඔයාගෙ මීළඟ Simulation එක හෙවත් ඔයාගෙ අනාගත භවය නිර්මාණය වෙන්න අවශ්ය කරන හැම දත්තයක්ම සපයන්නේ ඔයා මේ මොහොතේ හිතන පතන විදිහෙනුයි. ඔයා තවදුරටත් මේ මායා රෝදයේ කැරකෙමින් දුක් විඳිනවාද, නැත්නම් නිර්භීතව ඒ රෝදයෙන් බැහැලා සැබෑ නිදහස කරා යනවාද කියන තීරණය තියෙන්නේ සම්පූර්ණයෙන්ම ඔයාගෙ අතේ විතරයි. මේ රඟපෑම ඇතුළේ සැබෑ නළුවෙක් නොවී, ඒ රඟපෑම දෙස බලන බුද්ධිමත් නිරීක්ෂකයෙක් වෙන්න. මේ සසර ක්රීඩාවෙන් නිදහස් වෙන්න ඔබට මග පෙන්වන්නේ ඔබේම අවදි වුණු මනස විතරයි.
AmaNi
#Samsara #Karma #SimulationTheory #Dhamma #LifeLoop #Rebirth #Mindfulness #BuddhistPhilosophy #RealityCheck #Wisdom #DeepThinking #Awakening #Nirvana #InnerPeace #Consciousness #LifeLessons #TruthOfLife @highlight
අපි හැමෝම ජීවිතයේ යම් කිසි කාලෙකදී මෙහෙම හිතලා ඇති. "ඇයි මටම මෙහෙම වෙන්නේ? ඇයි මම මේ දේම ආයෙ ආයෙත් කරන්නේ? ඇයි මම එකම වැරැද්දට ආයෙත් අහුවෙන්නේ?" කියලා. ඇත්තටම මේක නිකම්ම සිදුවීමක් නෙවෙයි. මේක තමයි මේ සංසාර චක්රයේ තියෙන අමුතුම Loop එක. අපි හිතාගෙන ඉන්නේ අපි හැමදාම අලුත් දේවල් කරනවා කියලා. හැබැයි ඇත්තටම අපි කරන්නේ පරණ නාට්යයකම අලුත් සීන් එකක් රඟපාන එක විතරයි.
අපි හැමෝම හිතාගෙන ඉන්නේ අපි ගත කරන හැම දවසක්ම, හැම අත්දැකීමක්ම අලුත් එකක් කියලා. හැබැයි ඒක තමයි මේ විඥානය විසින් අපිට අටවපු ලොකුම රැවටීම. ඇත්තටම වෙන්නේ අතීතයේ අපි කරපු දේවල්ම අලුත් මුහුණුවරකින් අපේ ඉදිරියට රඟපෑමක් විදිහට එන එකයි. හිතන්නකො ඔයා පරණ ෆෝන් එක අයින්කරලා අලුත් එකක් ගත්තත්, ඒකට පරණ ෆෝන් එකේ තිබුණු Backup එකම දාගත්තොත් පෙනුම විතරයි නේද අලුත් වෙන්නේ. ඒ ඇතුළේ තියෙන පරණ ඇප්ස්, ෆොටෝස් සහ මැසේජ් ටික ඒ විදිහටම තියෙනවා. මරණය කියන්නේ පරණ ෆෝන් එක අතහැරීමක් නම්, ඊළඟ උපත කියන්නේ අලුත් ෆෝන් එකක් ගැනීමක්. හැබැයි අපි ආත්ම ගණනාවක් තිස්සේ එකතු කරගත්තු රාග, ද්වේෂ, මෝහ කියන පරණ Data Backup එක විඥානය විසින් ඒ අලුත් ශරීරයටත් ඇතුළත් කරනවා. අන්තිමට පෙනුමෙන් අලුත් වුණාට, ඇතුළාන්තයෙන් අපි තාමත් අර පරණ වැරදිම කරන, පරණ විදිහටම තණ්හා කරන කෙනාමයි.
මේක තවත් සරලව බැලුවොත් එකම ටෙලිනාට්යයක අලුත් සීසන් එකක් බලනවා වගේ වැඩක්. කලින් සීසන් එකේ හිටපු නළු නිළියෝ මේ පාර වෙනත් ඇඳුම් ඇඳගෙන, වෙනත් නම්වලින් ආවත් කතාවේ හරය ඒ විදිහටම සිද්ධ වෙනවා. ගිය ආත්මේ අපේ හතුරා මේ ආත්මේ අපේ සහෝදරයා වෙලා ඉපදුණත්, අර පරණ දත්ත නිසා අපිට එයා එක්ක හේතුවක් නැතුවම තරහා යන්න පුළුවන්. අපි හිතනවා "මම ඇයි මෙයාට මෙච්චර අකමැති?" කියලා, හැබැයි ඇත්තටම වෙන්නේ විඥානය විසින් අර පරණ Repeat Mode එකේ දත්ත ටික පාවිච්චි කරලා අපේ හිතේ අකමැත්තක් මවන එකයි. අපි මේ කරන්නෙ පල්ලෙහාට කැරකෙන Escalator එකක උඩට දුවන්න උත්සාහ කරනවා වගේ වැඩක්. අපි කොච්චර වේගයෙන් උඩට දිව්වත්, අපි ඉන්නේ එකම තැනකයි. අපි රස්සාවල් කරලා, සල්ලි හොයලා සතුටු වෙන්න උත්සාහ කළත්, වයසට යෑම සහ මරණය නිසා අපිව ආයෙත් පල්ලෙහාටම ඇදලා දානවා. ඊළඟ ආත්මෙත් අපි ආයෙත් බිංදුවේ ඉඳන් මේ සෙල්ලමම පටන් ගන්නවා. මේකයි සංසාරයේ තියෙන බියකරුම රැවටීම.
ඇත්තටම ඇයි අපි මේ වගේ බියකරු රෝදයකට ආයෙ ආයෙත් අහුවෙන්නේ? අපි මේ රෝදයේ නොනැවතී කැරකෙන්නේ "තණ්හාව" කියන ප්රබල ඇලවුම් කාරකය නිසයි. අපේ හිත හැමතිස්සෙම අපිට රහසින් මුමුණනවා "ඊළඟ මොහොතේ මීට වඩා සතුටක් තියෙයි" කියලා. අද දවසේ මොනතරම් දුකක් ආවත්, අපි හිතනවා හෙට දවසේ කොහොම හරි සතුටක් ලැබෙයි කියලා. අන්න ඒ "හෙට" ගැන තියෙන බලාපොරොත්තුව තමයි අපිව මේ රෝදයේ තදින්ම ගැටගහලා තියෙන්නේ. අපි පඩිපෙළක් නගිනකොට ඊළඟ පඩියට කකුල තියන්නේ ඒ පඩිය ස්ථිරයි කියලා හිතලා. අන්න ඒ වගේම, අපි හෙට දවස ගැන තියෙන ඒ දැඩි විශ්වාසය සහ බලාපොරොත්තුව නිසා මේ සංසාර පඩිපෙළේ නොනැවතී ඉස්සරහට යනවා. හැබැයි අපි දන්නේ නැති ලොකුම රහස තමයි, මේ පඩිපෙළ කියන්නේ කිසිම තැනක අවසානයක් නැති, අපිව එකම තැනක රවුමේ යවන මායාවක් කියන එක.
අපි ගොඩක් වෙලාවට කර්මය ගැන වැරදි වැටහීමක ඉන්නේ, ඒක කොහේ හරි ඉඳන් අපිට දඬුවම් දෙන දෙවි කෙනෙක් වගේ දෙයක් කියලා හිතාගෙනයි. හැබැයි ඒකේ සැබෑ යථාර්ථය තමයි, කර්මය කියන්නේ අපි කරන කියන හැම ක්රියාවක්ම, හැම සිතුවිල්ලක්ම එක පෙලට රෙකෝඩ් වෙන සොබාදහමේ අතිනවීන කැමරාවක් වගේ දෙයක්. අපි යම් කෙනෙක්ට රිදෙව්වොත්, ඒ රිදවීම කියන සංඛාරය අපේ විඥානය ඇතුළේ ගැඹුරින්ම දත්තයක් විදිහට තැන්පත් වෙනවා. මේක හරියට වීඩියෝවක් රෙකෝඩ් කරලා Hard Drive එකක සේව් කරනවා වගේ වැඩක්. පස්සේ දවසක, සමහර විට මේ ආත්මයේදීම හෝ තවත් ආත්ම ගණනාවකට පස්සේ, ඒ දත්තයම විපාකයක් විදිහට අපේ ඉදිරියට එනවා. ඒ මොහොතේ අපි හිතනවා "ඇයි මටම මෙහෙම වුණේ, මේක වෙන කෙනෙක් මට කරපු අසාධාරණයක්" කියලා. හැබැයි ඇත්තටම එතන සිද්ධ වෙන්නේ අපිම අතීතයේ කවදා හරි කරපු ක්රියාවක රිපීට් ටෙලිකාස්ට් එකක් අපේම ජීවිතයේ රිදී තිරය මත ආයෙත් ප්රදර්ශනය වීම විතරයි. අපේ විඥානයට පුළුවන් මේ පරණ දත්ත ටික පාවිච්චි කරලා, අදාළ පුද්ගලයන් සහ අවස්ථාවන් හරියටම ගළපලා, අපිට ඒ පරණ විපාකයම ලබා දෙන්න. ඒක හරියට අපි වපුරපු බීජයකින් හටගත්තු ගෙඩියක් අපිටම කන්න වෙනවා වගේ වැඩක්. ඒ නිසා අපි කරන හැම පුංචි දේකම Data එකතුවෙන බවත්, ඒවා කවදා හරි දවසක විපාක විදිහට ආපහු අපේම ඉදිරියට එන බවත් තේරුම් ගත්තොත්, අපිට පුළුවන් මේ භයානක Repeat Mode එකෙන් ගැලවෙන්න පියවරක් ගන්න.
දැන් අපිට තියෙන ලොකුම ප්රශ්නය තමයි, මේ හැමදාම එකම තැන කැරකෙන බියකරු රෝදයෙන් සදහටම ගැලවෙන්නේ කොහොමද කියන එක. මේ පද්ධතියෙන් ඉවත් වෙන්න තියෙන එකම සහ සාර්ථකම ක්රමය තමයි "නිරීක්ෂණය" කිරීම හෙවත් සිහියෙන් යුතුව දේවල් දෙස බැලීම. අපි සාමාන්යයෙන් යම් දෙයක් දිහා බලනකොට හෝ යමක් ස්පර්ශ කරනකොට, ඒ හැම අත්දැකීමක්ම "මම" කියන කෙනාට සිද්ධ වෙන දෙයක් විදිහටයි බාරගන්නේ. උදාහරණයක් විදිහට, කවුරු හරි අපිට බැන්නොත් අපි හිතන්නේ "ඔහු මට බැන්නා, ඒ නිසා මට රිදෙනවා" කියලා. අන්න ඒ "මට" කියන හැඟීමත් එක්කම අපි අලුත් දත්ත සමූහයක් අපේ විඥානය ඇතුළේ සේව් කරගන්නවා. හැබැයි මේ රෝදයෙන් ගැලවෙන්න නම්, අපි ඕනෑම සිදුවීමක් "මම කරන දෙයක්" හෝ "මට වෙන දෙයක්" කියලා හිතන්නේ නැතිව, ඒක නිකම්ම සිදුවීමක් විතරක් විදිහට දකින්න පුරුදු වෙන්න ඕනේ.
ඔයාගෙ කකුල කොහේ හරි වැදුණා කියලා හිතන්න. ඒ වෙලාවට "අයියෝ මගේ කකුල වැදුණා, මට රිදෙනවා" කියලා හිතනවා වෙනුවට, ඉතාමත් සන්සුන්ව ඒ දෙස බලලා "වේදනාවක් දැනෙනවා" කියලා ඒ දැනීම මනසින් වෙන් කරලා දකින්න පුහුණු වෙන්න. එතකොට එතන ඉන්නේ නිරීක්ෂකයෙක් විතරයි. ඔයා ඒ වේදනාවට අකමැති වෙන්නෙත් නැහැ, ඒක පස්සේ පන්නන්නෙත් නැහැ. ඔයා ඒක දිහා උපේක්ෂාවෙන් බලනවා විතරයි. අන්න ඒ මොහොතේදී ඔයාගෙ විඥානයට අලුතින් කිසිම සංඛාරයක් හෝ දත්තයක් එකතු වෙන්නේ නැහැ. මේක හරියට වීඩියෝ රෙකෝඩ් කරන එක නවත්වලා, නිකම්ම Live Stream එකක් බලනවා වගේ වැඩක්. සේව් වෙන්න දත්ත නැති වුණාම, මීළඟට අලුත් සිමියුලේෂන් එකක් නිර්මාණය කරන්න ඔයාගෙ විඥානයට අවශ්ය කරන ඉන්ධන නැති වෙලා යනවා.
මේ නිරීක්ෂණය කියන දේ ඔයාගෙ දෛනික ජීවිතයේ හැම පුංචි දේකටම එකතු කරගන්න පුළුවන්. කෑම කනකොට ඒක "මම කනවා" කියලා හිතන්නේ නැතුව, රසයක් දැනෙනවා කියලා දකින්න. පාරේ යනකොට රූප පෙනෙනවා කියලා දකින්න. හැඟීම් එනවා, යනවා, හැබැයි ඔයා ඒ හැඟීම් එක්ක පටලැවෙන්නේ නැහැ. ඔයා මේ රඟපෑම ඇතුළේ ඉඳගෙනම ඒ රඟපෑම දිහා පිටතින් බලන ප්රේක්ෂකයෙක් බවට පත් වෙනවා. දවසින් දවස ඔයා මේ නිරීක්ෂණය ප්රගුණ කරනකොට, අර පරණ Repeat Mode එකේ වේගය ටික ටික අඩු වෙලා, අවසානයේදී මේ මුළු සංසාර රෝදයම නතර වෙලා යනවා. අන්න ඒ දවසට තමයි ඔබ මේ මායාවෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදිලා, කිසිදා අහිමි නොවන සැබෑ නිදහස හෙවත් නිර්වාණය අත්දකින්නේ.
ඉතිං අපි තේරුම් ගන්න ඕනි ලොකුම සත්යය තමයි, අපි හැමෝම මේ ඉන්නේ අතිශය සංකීර්ණ වගේම අතිශය තාත්වික මහා පරිමාණ ක්රීඩාවක කොටස්කරුවන් වෙලා කියන එක. මේ ගේම් එකේ ලෙවල් එකෙන් ලෙවල් එකට ඉස්සරහට යන්න යන්න, අලුත් දේවල් අත්පත් කරගන්න කොට අපිට හිතෙනවා අපි මේ ජීවිතය දිනනවා කියලා. රස්සාවල් ලැබෙනකොට, විවාහ වෙනකොට, දේපළ එකතු කරනකොට අපිට දැනෙන්නේ අපි ගේම් එකේ හරිම සාර්ථකයි කියලා. හැබැයි, මේ ක්රීඩාවේ තියෙන භයානකම දේ තමයි ඒක කවදාවත් අවසන් වෙන්නේ නැති එක. ඔයා එක ලෙවල් එකක් ඉවර කරනකොට විඥානය විසින් ඊට වඩා ආකර්ෂණීය තවත් ලෙවල් එකක් ඔයාගෙ ඉදිරියට නිර්මාණය කරලා දෙනවා. ඇත්තම ජයග්රහණය තියෙන්නේ මේ ගේම් එකේ ලෙවල් පාස් කර කර තව තවත් ඒ ඇතුළේ හිරවෙන එකේ නෙවෙයි.. මේ ගේම් එකෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම Exit වීම හෙවත් ඉවත් වීම ඇතුළෙයි. පරිනිර්වාණය කියන්නේ අන්න ඒ මහා ක්රීඩාවෙන් සදහටම නික්ම යාමයි.
ඒ නිසා ඔයා අද කරන හැම පුංචි ක්රියාවක් ගැනම, ඔයා අද හිතන හැම සිතුවිල්ලක් ගැනම අතිශය සිහියෙන් ඉන්න. මොකද ඔයාගෙ මීළඟ Simulation එක හෙවත් ඔයාගෙ අනාගත භවය නිර්මාණය වෙන්න අවශ්ය කරන හැම දත්තයක්ම සපයන්නේ ඔයා මේ මොහොතේ හිතන පතන විදිහෙනුයි. ඔයා තවදුරටත් මේ මායා රෝදයේ කැරකෙමින් දුක් විඳිනවාද, නැත්නම් නිර්භීතව ඒ රෝදයෙන් බැහැලා සැබෑ නිදහස කරා යනවාද කියන තීරණය තියෙන්නේ සම්පූර්ණයෙන්ම ඔයාගෙ අතේ විතරයි. මේ රඟපෑම ඇතුළේ සැබෑ නළුවෙක් නොවී, ඒ රඟපෑම දෙස බලන බුද්ධිමත් නිරීක්ෂකයෙක් වෙන්න. මේ සසර ක්රීඩාවෙන් නිදහස් වෙන්න ඔබට මග පෙන්වන්නේ ඔබේම අවදි වුණු මනස විතරයි.
AmaNi #Samsara #Karma #SimulationTheory #Dhamma #LifeLoop #Rebirth #Mindfulness #BuddhistPhilosophy #RealityCheck #Wisdom #DeepThinking #Awakening #Nirvana #InnerPeace #Consciousness #LifeLessons #TruthOfLife @highlight
