යහන්ගල අද්භූත අත්දැකීම

[Bam]

අපිට කිරිගල්පොත්තෙන් අඩි පාරේ මල් පොකුරක් තියලා තිබුනා ආපහු බහිනකොට , මාසෙකින්වත් කවුරුත් ගියෙත් නෑ කීවා , අනික ෆ්‍රෙශ් මල් , මැලවිලාවත් නෑ , මේක වෙලා දැන් සති දෙකයි

මේ හෝර්ටන්තැන්න ද?

 

[sasi1017]

මම මොහොතකටවත් කිසිවක් කතා කළේ නැත.

හර්ෂගේ මුහුණ දෙස බලාගෙනම සිටියෙමි.

ඔහු තවදුරටත් කතාව කියන්නට පටන් ගත්තේය.

"අයියේ... මම දැක්කේ අපි දෙන්නා ටෙන්ට් එක පොරවාගෙන නිදාගෙන ඉන්නවා. ඊට පස්සේ යහන්ගලේ පැත්තකින් රැවුල් වවාගත් මිනිස්සු දෙන්නෙක් ඇවිත් අපේ හිස් අතගාන්න හදනවා. ඒ එක්කම මට දැනුණා කවුරු හරි ඇත්තටම මගේ ඔළුව අල්ලනවා වගේ. ඒකයි මම කෑගැහුවේ..."

ඔහුගේ වචන ටික අවසන් වන විට මගේ මුළු ඇඟම හිරිවැටී ගියේය.

මම සිහිනයේ දුටු සෑම දෙයක්ම ඔහුද දැක තිබුණේය.

නමුත් ඒ ගැන මම ඔහුට කිසිවක් නොකියා සිටියෙමි.

"මල්ලි... මමත් හරියටම ඔය හීනයම දැක්කා."

යැයි මම සෙමින් පැවසුවෙමි.

මගේ වචන ඇසූ හර්ෂ මොහොතකට ගල් ගැසුණාක් මෙන් මගේ මුහුණ දෙස බලා සිටියේය.

"අයියේ... විහිළුවක් නේද?"

"නෑ මල්ලි... මමත් දැක්කේ ඒ දෙන්නමයි."

අපි දෙදෙනාටම ඒ මොහොතේ කතා කරගත නොහැකි නිහඬතාවයක් ඇති විය.

යහන්ගල මුදුනේ උදෑසන හමායන සුළඟේ හඬ පමණක් අප දෙදෙනාට ඇසුණි.

ඒ සිද්ධියට පැහැදිලි කිරීමක් අප දෙදෙනාගෙන් කිසිවෙකුටවත් තිබුණේ නැත.

එය අහඹු සිහිනයක්ද?

එකිනෙකාගේ මනසට බලපෑමක්ද?

නැතිනම් යහන්ගලේ සැඟවුණු තවත් නොදන්නා රහසක්ද?

අපි ඒ ගැන තවදුරටත් කතා නොකර බඩු බාහිරාදිය සකස් කර පහළට බැසීමට තීරණය කළෙමු.

පහළට බැස එන ගමනේදී වෙනදා මෙන් වීඩියෝ කිරීමක්වත්, විහිළුවක්වත් තිබුණේ නැත.

හර්ෂ නිහඬවම ගමන් කළේය.

මාද බොහෝ දේ සිතමින් ඇවිදගෙන ආවෙමි.

යහන්ගලෙන් බැස වේලන්ගොල්ල පතනට පැමිණි පසු අපි මද වේලාවක් වාඩි වී තේ පානය කළෙමු.

එතැනදී මම ඔහුගෙන් අවසන් වරට එක් ප්‍රශ්නයක් ඇසුවෙමි.

"මල්ලි... ඊයේ රෑ දැක්ක ඒ දෙන්නව කලින් කවදාවත් දැකලා තියෙනවද?"

ඔහු කිසිම පැකිලීමකින් තොරව පිළිතුරු දුන්නේය.

"කවදාවත් නෑ අයියේ... මම එහෙම මිනිස්සු දෙන්නෙක් ජීවිතේට දැකලා නෑ."

මමත් එසේමය.

අප දෙදෙනාම ඒ රූප කිසිදා දැක නොතිබුණද, එකම රාත්‍රියක, එකම ස්ථානයේ, එකම මොහොතේ, එකම සිහිනයක් දැක තිබුණෙමු.

අදටත් ඒ සිදුවීම පිළිබඳව මට නිශ්චිත පිළිතුරක් නැත.

මම එය අද්භූත සිදුවීමක් ලෙස හඳුන්වන්නද?

නැතිනම් මනස තේරුම්ගත නොහැකි සංසිද්ධියක් ලෙස පිළිගන්නද?

ඒ තීරණය මම ඔබටම භාර කරමි.

නමුත් එක දෙයක් නම් ස්ථිරය.

එදා රෑ 11.31ට යහන්ගල මුදුනේ සිදු වූ දේ, මගේ සංචාරක ජීවිතයේ කිසිදා අමතක නොවන රාත්‍රිය බවට පත් විය.