රාජපක්ශ මාධ්ය මර්දනය by මිස්ටර් සේනක බටලන්#
උපුටා ගැනීම - රනිල් බලකාය ( FB Page)
දිගු කාලයක් අප පිටුවේ මාද්ය වේදීන් විසින් පෝස්ට් නොදා සිටියා... ඒත් ඒ ඇයි.... මෙන්න හේතුව...
"මම බටලන්ද... මිස්ටර් සේනක බටලන්ද... එදා සිකුරාදාවක්... පහට විතර ඇති (හවස) මං ගියා ෆාමසියට මොකද නෝනා කියල තිබ්බා එනකොට මෑන් අප් ටැබ්ලට්ස් ගේන්න කියලා...
කොහොම හරි ෆාමසියෙන් එලියට ඇවිල්ලා මම වොක්ස් වැගන් කාර් එකට නැග්ගා... ඒ එක්කම එහා පැත්තෙ තිබ්බ ඉලෙක්ට්රික් කාර් එකකිත් ස්ටාර්ට් උනා...
ඒකත් දැන් මගෙ පස්සෙන්ම එනවා.. මට අමුත්තක් තේරුනත් එච්චර හිතුවෙ නෑ.. මං "රටකට ඕනෑ අපමණ අගයක්" සිංදුව දගෙන ආතල් එකේ රත්මලාන පැත්තට ආවා... හරියටම රත්මලාන බෙලෙක් කඩේ ෆ්රී වයිෆයි සෝන් එක පහුවෙනවත් එක්කම මට කෝල් එකක් ආවා...
"හොඳ හිතින් කාරෙක ඩ්රයිව් කරන් වරෙන් යුනිවොටෙක් එක පැත්තට... නැත්තන් ඔය පිටිපස්සෙ එන එකා උඹව බල්ලෙක් වගේ මරලා දායි" කියල කට් කලා..
ඔව් ඒ මැදමුලන ගෝඨාගේ වියරු වැටුනු හඬ... වෙවුලන දෑතින් යුතුව කුමක් කරන්නදැයි මම කල්පනා කරා... ඔව්... ගෝඨා කියන්නෙ මෘගයෙක්... ඌත් එක්ක මට හැප්පෙන්ට බෑ... මං අවනත උනා...
ඊලඟට කුමක් වෙයි දෝ යන බියෙන් සහ වෙව්ලන දෑතින් මම වෘත්තීය තාක්ෂණ විශ්වවිද්යාල පාරට හැරෙව්වා... ඔව් විශ්වවිද්යාලයක් තිබෙන පලාතක් නෙ.. මට අවුලක් වෙන එකක් නෑ... අනික හුදෙකලා තැනක් නෙවේ... ශිෂ්යයෝ ඉන්න පැත්තක්...
විනාඩි පහක් යන්නත් කලිම් මන් යුනිවොටෙක් (වෘත්තීය තාක්ෂණ විශ්වවිද්යාලය) පහු කරා... ටිලින් ටිලින් ටිලින්...
මෘගයා නැවතත් කෝල් කරා...
"කැම්පස් එක පහු කරා නේ??? ඉස්සරහට අහුවෙයි සුදුපාට වෑන් එකක්... උඹ ඒකට නැගපන්... අපේ කොල්ලො කාරෙක අරන් එයි... කලබල කරොත් උඹව දානවා මෝරන්ට කන්ඩ..."
කට් කලා... ඔව් කියපු විදිහටම සුදු වෑන් එකක් වගේම මිනිස්සු පස් දෙනෙක් හිටියා...මං කාරෙක නතර කරනවත් එක්කම හැදි දැඩි මිනිසෙක් ඇවිත් මාව එළියට ඇදලා ගත්තා... අම්මෝ උගෙ හයිය... උගෙ පපුව හොඳට මහතට තිබ්බා... ඒකට නන් ආසත් හිතුනා...
(ඉතිරිය හෙට කියන්නම්... දැන් ඉස්පිරිතාලෙ යනවා බෙහෙත් දාන්ඩ)
රනිල් බලකායට මොකද උනේ? ඇයි පෝස්ට් නොදාන්නෙ? ඇයි යූ එන් පී ගැම්ම නැති උනේ? මෙවන් දහසකුත් ප්රශ්න ඔබ මාගෙ ඇසුවා... ඔව් මම සේනක බටලන්ද.
.. මීට පෙර ලිපියේ මට පසුගිය කාලවකවානුවේ සිදුවූ කතාවේ භාගයක් මම කිව්වා.... මේ ඉතුරු ටික...
පෙර ලිපියේ පරිදි රත්මලානෙදි මැදමුලන මුර්ගයා මාව පැහැර ගන්නවා... මගේ කාරෙක වෘත්තිය තාක්ෂණ පාරෙදි නවත්වලා සුදු වෑන් එකකින් ඇවිත් මාව අරං ගියා...ඒ මගේ ඇස් බැඳලා.....
මේ ඉතුරු ටික
මාගෙ ඇස් ඇර බලන විට මා සිටියේ කළුවර කුටියක ය.. මාගෙ දෙ අත් ගැට ගසා තිබුනු අතර බිත්තියේ වා කවුළුවෙන් පුන්චි හිඩැසෙන් පුන්චි එලියක් ගලා එන්නට විය. ඔව් උදෑසන උදා වී ඇත...කාමරයට පිවිසීමට තිබුනේ එක් පුන්චි යකඩ දොරකි. ඉන් පිටත කුමක් ඇත්දැයි මා නොදනිමි. "මුන් කොහොමද මෙහෙම කරන්නෙ?" මා වේගයෙන් දොරට ගැසුවෙමි. " යකෝව්... ප්රජාතන්ත්රවාදය දියව්... මේක නිදහස් රටක්... මට යන්ඩ දියව්... " මම කෑ ගැසීමි...
එවිටම යකඩ දොර මැදින් පුන්චි කවුලුවක් විවෘත විය.. " කට වහගෙන හිටියොත්, තොට ආයෙ යන්ඩ පුලුවන් වෙයි... ලොක්ක එනකන් හිටපන්..." රළු මුහුනක් එබී මාහට පැවසී ය. මා නිහඬ වීමි...
ඉන්පසු මිනිත්තු පහක් ගතවිය.. "ඩක් ඩක් ඩක්" හයියෙන් දොරට තඩිබෑ රළු පුරුෂයා දොර හැරීය..මා එලියට එන්න හදද්දීම මාගේ පපුවට දෙ අතින් තල්ලු කෙරූ පුරුෂයා " හා හා මේ... දැන්ම නෙවේ... මේ පොඩි එකා උඹට කන්න දෙයි. ඒක කාලා හිටහන් පකෙයා" යැයි කීය. මා පසු පසට උනි. වයස අවුරුදු 15 ක විතර කොල්ලෙක් කෑම බඳුන් වගයක් ගෙනත් තිබුනි. තළෙළු කොලුවාගේ දේහ විලාසය මගේ හිත වශී කර ගත්තේය. ඔහුගේ හිනාව මොකක්දෝ දෙයක් මට කීවේය. " මහත්තයා මේක කන්න" ඔහු ඉතා ප්රිය මනාපව කීවේය. "මහත්තයා යූ ඇම් පී ද?" ඔහු ඇසුවේය. " ඔව් ... කොහොමද දන්නෙ?"
"මං දිහා බලන බැල්මෙන් තේරුනා" යැයි ඔහු කීවද , එහි තේරුම මා අදටත් නොදනිමි...
මෙලෙස දින ගනනාවක් ගත විය. කොලුවා සෑම දිනකම මාගේ කාමරයට විත් කෑම දුන්නේය. ඔහු දිනෙන් දින කඩවසම් වන අයුරු පමනක් මා දුටිමි. අලුත් යමක් නැත...
නමුත් දිනක් දෙවියන් මාගේ මුහුන බැලුවා ක් මෙන් රළු පුරුෂයා දොර හැරීය. "වරෙන්... වරෙන්" මා එලියට ගියමි. කාමරයෙන් පිටත තිබුනේ මැද මිදුලකි. එය වටේම තෙමහල් ගොඩනැගිල්ලක මාගේ කාමරය මෙන් කාමර පිහිටා තිබුනු අතර මැද මිදුලේ විශාල ටැංකියක් විය...
එක්වරම ඉන් මෝරකුගේ මොල්ලියක් මතු වූයේ මා වික්ෂිප්ත කරමිනි.
පුරුෂයා මාව ඇදගෙන කාමරයක් වෙත රැගෙන ගියේය. අහෝ මෙන්න!!!!! මා පමනක් නොව තවත් මාද්යවේදීන් දෙදෙනෙක් එහිවිය. එකෙක් එක්සත් බොදුනුවා නොහොත් හිතේෂ් මල්ලී ය. අනෙකා මා නොදනිමි. මා දුටු හිතේෂ් මල්ලී පුදුමයට පත්වුනු දෙනෙතින් "අයියා ඔයා???" යැයි කීහ. එවිටම " හා හා ලොක්කා එනකන් කතා බෑ..." යැයි කීවේ අර පුරුෂයා ය.
ඉන් ටික වේලාවකට පසු ලොක්කා නොහොත් ගෝඨා නම් මෘගයා පැමිනියේය. පනහක පමන ගාඩ් එකක් කාමරයට පිටින් සිටගෙන සිටි අතර මැරයින් තුන් දෙනෙක් ආරක්ෂාවට කාමරය තුලට ආවේ ය. මෘගයා අත තිබුනේ රත්රන් වලින් සෑදූ පිස්තෝලය කි. මෘගයාගේ දෙනෙත් දිලිසුනි. " ආ මූන් ද මේ මාද්ය වේදියෝ?... තොපි දන්නැත්ද මාද්ය වේදීන් කීයක් නම් අපි උඩ යැව්වද කියලා?.....ආ....???" කියූ මුර්ගයා හිතේෂ් මල්ලීට පෙරලා පහර දුන්නේ බේස් බෝල් බැට් එක කිනි. "ලෑස්ති වෙයව් පරලොව යන්ඩ" කියු මුර්ගයා පිස්තෝලය අතට ගෙන අහසට වෙඩි තිබ්බේය. මා ද හිතේෂ් මල්ලීද බියවී අඬන්නට වීමි. " හහ් හහ් හහ් හහ්හ්හා....." මුර්ගයාගේ සිනා හඬ රැව් පිළි රැව් දෙන්නට විය.අපට ජීවත් වීමට ඇත්තේ තව විනාඩි කීපයකි............
එවිටම " ඉයෝව්... ඉයෝව්..." යනුවෙන් හඬක් ඇසුනි. මෘගයාගේ දෙනෙත් ලොකු විය. ඔහු බිය වූ බවක් මුහුනෙන් පෙනුනි. එවිටම " ඩිෂා... ඩිෂ්.. ඩිෂ් බව්වොක්... බව්වොක්... ඩිෂා" යනුවෙන් නොනවත්වාම හඬක් නැගෙන්නට ඇත. " මුර්ගයා ඔලුවේ අත ගසා ගත්තේය.."
" අරූ අදත් ඇවිත්...." ඔහු කීවේය...
"අපි දැන් මොකද ලොක්කා කරන්නෙ"?
මැරයෙක් මෘගයා ගෙන් ඇසුවේය. " මොනව කරන්ඩද? මෙතෙන්ඩඑන්ඩ කලින් දුවමු" කියූ ගෝටා සහ චන්ඩි ටික පිටු පස දොරෙන් පණ එපා කියා පැණ දිව්වේ මටත් හිතේෂ් මල්ලී ට ත් සිනා උපදවමිනි...
එවිටම දොර ඇරගෙන ආවේ අපි කවුරුත් දන්නා පීපල්ස් හීරෝ රංජන් රාමනායකය. ගෝඨාගේ මැර කල්ලියේ පනහම බිම පතිත වී සිටියහ. අප තිදෙනා දැක රංජා මෙසේ කීවේය ' මල්ලි දැන් ඉතින් මෝරෙකුටවත් බය වෙන්ඩ එපා... රංජන් අයියා මල්ලිලා වෙනුවෙන් ඉන්නව" අපේ සිත සතුටින් පිරී ඉතිරී ගියහ.
"අයියෙ... අපි මොනවද අයිය ට මේ වෙනුවෙන් කරන්න ඕන... ඕන දෙයක් කියන්න..."
එසේ කියූ විට රංජන් මැතිඳු මොකුත් නොකියා ඇහැක් ගසා අප දෙදෙනාගේ ප්රශ්චාත් පෙදෙස දෙස අමුතු බැල්මක් හෙලුවේය....
උපුටා ගැනීම - රනිල් බලකාය ( FB Page)
දිගු කාලයක් අප පිටුවේ මාද්ය වේදීන් විසින් පෝස්ට් නොදා සිටියා... ඒත් ඒ ඇයි.... මෙන්න හේතුව...
"මම බටලන්ද... මිස්ටර් සේනක බටලන්ද... එදා සිකුරාදාවක්... පහට විතර ඇති (හවස) මං ගියා ෆාමසියට මොකද නෝනා කියල තිබ්බා එනකොට මෑන් අප් ටැබ්ලට්ස් ගේන්න කියලා...
කොහොම හරි ෆාමසියෙන් එලියට ඇවිල්ලා මම වොක්ස් වැගන් කාර් එකට නැග්ගා... ඒ එක්කම එහා පැත්තෙ තිබ්බ ඉලෙක්ට්රික් කාර් එකකිත් ස්ටාර්ට් උනා...
ඒකත් දැන් මගෙ පස්සෙන්ම එනවා.. මට අමුත්තක් තේරුනත් එච්චර හිතුවෙ නෑ.. මං "රටකට ඕනෑ අපමණ අගයක්" සිංදුව දගෙන ආතල් එකේ රත්මලාන පැත්තට ආවා... හරියටම රත්මලාන බෙලෙක් කඩේ ෆ්රී වයිෆයි සෝන් එක පහුවෙනවත් එක්කම මට කෝල් එකක් ආවා...
"හොඳ හිතින් කාරෙක ඩ්රයිව් කරන් වරෙන් යුනිවොටෙක් එක පැත්තට... නැත්තන් ඔය පිටිපස්සෙ එන එකා උඹව බල්ලෙක් වගේ මරලා දායි" කියල කට් කලා..
ඔව් ඒ මැදමුලන ගෝඨාගේ වියරු වැටුනු හඬ... වෙවුලන දෑතින් යුතුව කුමක් කරන්නදැයි මම කල්පනා කරා... ඔව්... ගෝඨා කියන්නෙ මෘගයෙක්... ඌත් එක්ක මට හැප්පෙන්ට බෑ... මං අවනත උනා...
ඊලඟට කුමක් වෙයි දෝ යන බියෙන් සහ වෙව්ලන දෑතින් මම වෘත්තීය තාක්ෂණ විශ්වවිද්යාල පාරට හැරෙව්වා... ඔව් විශ්වවිද්යාලයක් තිබෙන පලාතක් නෙ.. මට අවුලක් වෙන එකක් නෑ... අනික හුදෙකලා තැනක් නෙවේ... ශිෂ්යයෝ ඉන්න පැත්තක්...
විනාඩි පහක් යන්නත් කලිම් මන් යුනිවොටෙක් (වෘත්තීය තාක්ෂණ විශ්වවිද්යාලය) පහු කරා... ටිලින් ටිලින් ටිලින්...
මෘගයා නැවතත් කෝල් කරා...
"කැම්පස් එක පහු කරා නේ??? ඉස්සරහට අහුවෙයි සුදුපාට වෑන් එකක්... උඹ ඒකට නැගපන්... අපේ කොල්ලො කාරෙක අරන් එයි... කලබල කරොත් උඹව දානවා මෝරන්ට කන්ඩ..."
කට් කලා... ඔව් කියපු විදිහටම සුදු වෑන් එකක් වගේම මිනිස්සු පස් දෙනෙක් හිටියා...මං කාරෙක නතර කරනවත් එක්කම හැදි දැඩි මිනිසෙක් ඇවිත් මාව එළියට ඇදලා ගත්තා... අම්මෝ උගෙ හයිය... උගෙ පපුව හොඳට මහතට තිබ්බා... ඒකට නන් ආසත් හිතුනා...
(ඉතිරිය හෙට කියන්නම්... දැන් ඉස්පිරිතාලෙ යනවා බෙහෙත් දාන්ඩ)
රනිල් බලකායට මොකද උනේ? ඇයි පෝස්ට් නොදාන්නෙ? ඇයි යූ එන් පී ගැම්ම නැති උනේ? මෙවන් දහසකුත් ප්රශ්න ඔබ මාගෙ ඇසුවා... ඔව් මම සේනක බටලන්ද.
.. මීට පෙර ලිපියේ මට පසුගිය කාලවකවානුවේ සිදුවූ කතාවේ භාගයක් මම කිව්වා.... මේ ඉතුරු ටික...
පෙර ලිපියේ පරිදි රත්මලානෙදි මැදමුලන මුර්ගයා මාව පැහැර ගන්නවා... මගේ කාරෙක වෘත්තිය තාක්ෂණ පාරෙදි නවත්වලා සුදු වෑන් එකකින් ඇවිත් මාව අරං ගියා...ඒ මගේ ඇස් බැඳලා.....
මේ ඉතුරු ටික
මාගෙ ඇස් ඇර බලන විට මා සිටියේ කළුවර කුටියක ය.. මාගෙ දෙ අත් ගැට ගසා තිබුනු අතර බිත්තියේ වා කවුළුවෙන් පුන්චි හිඩැසෙන් පුන්චි එලියක් ගලා එන්නට විය. ඔව් උදෑසන උදා වී ඇත...කාමරයට පිවිසීමට තිබුනේ එක් පුන්චි යකඩ දොරකි. ඉන් පිටත කුමක් ඇත්දැයි මා නොදනිමි. "මුන් කොහොමද මෙහෙම කරන්නෙ?" මා වේගයෙන් දොරට ගැසුවෙමි. " යකෝව්... ප්රජාතන්ත්රවාදය දියව්... මේක නිදහස් රටක්... මට යන්ඩ දියව්... " මම කෑ ගැසීමි...
එවිටම යකඩ දොර මැදින් පුන්චි කවුලුවක් විවෘත විය.. " කට වහගෙන හිටියොත්, තොට ආයෙ යන්ඩ පුලුවන් වෙයි... ලොක්ක එනකන් හිටපන්..." රළු මුහුනක් එබී මාහට පැවසී ය. මා නිහඬ වීමි...
ඉන්පසු මිනිත්තු පහක් ගතවිය.. "ඩක් ඩක් ඩක්" හයියෙන් දොරට තඩිබෑ රළු පුරුෂයා දොර හැරීය..මා එලියට එන්න හදද්දීම මාගේ පපුවට දෙ අතින් තල්ලු කෙරූ පුරුෂයා " හා හා මේ... දැන්ම නෙවේ... මේ පොඩි එකා උඹට කන්න දෙයි. ඒක කාලා හිටහන් පකෙයා" යැයි කීය. මා පසු පසට උනි. වයස අවුරුදු 15 ක විතර කොල්ලෙක් කෑම බඳුන් වගයක් ගෙනත් තිබුනි. තළෙළු කොලුවාගේ දේහ විලාසය මගේ හිත වශී කර ගත්තේය. ඔහුගේ හිනාව මොකක්දෝ දෙයක් මට කීවේය. " මහත්තයා මේක කන්න" ඔහු ඉතා ප්රිය මනාපව කීවේය. "මහත්තයා යූ ඇම් පී ද?" ඔහු ඇසුවේය. " ඔව් ... කොහොමද දන්නෙ?"
"මං දිහා බලන බැල්මෙන් තේරුනා" යැයි ඔහු කීවද , එහි තේරුම මා අදටත් නොදනිමි...
මෙලෙස දින ගනනාවක් ගත විය. කොලුවා සෑම දිනකම මාගේ කාමරයට විත් කෑම දුන්නේය. ඔහු දිනෙන් දින කඩවසම් වන අයුරු පමනක් මා දුටිමි. අලුත් යමක් නැත...
නමුත් දිනක් දෙවියන් මාගේ මුහුන බැලුවා ක් මෙන් රළු පුරුෂයා දොර හැරීය. "වරෙන්... වරෙන්" මා එලියට ගියමි. කාමරයෙන් පිටත තිබුනේ මැද මිදුලකි. එය වටේම තෙමහල් ගොඩනැගිල්ලක මාගේ කාමරය මෙන් කාමර පිහිටා තිබුනු අතර මැද මිදුලේ විශාල ටැංකියක් විය...
එක්වරම ඉන් මෝරකුගේ මොල්ලියක් මතු වූයේ මා වික්ෂිප්ත කරමිනි.
පුරුෂයා මාව ඇදගෙන කාමරයක් වෙත රැගෙන ගියේය. අහෝ මෙන්න!!!!! මා පමනක් නොව තවත් මාද්යවේදීන් දෙදෙනෙක් එහිවිය. එකෙක් එක්සත් බොදුනුවා නොහොත් හිතේෂ් මල්ලී ය. අනෙකා මා නොදනිමි. මා දුටු හිතේෂ් මල්ලී පුදුමයට පත්වුනු දෙනෙතින් "අයියා ඔයා???" යැයි කීහ. එවිටම " හා හා ලොක්කා එනකන් කතා බෑ..." යැයි කීවේ අර පුරුෂයා ය.
ඉන් ටික වේලාවකට පසු ලොක්කා නොහොත් ගෝඨා නම් මෘගයා පැමිනියේය. පනහක පමන ගාඩ් එකක් කාමරයට පිටින් සිටගෙන සිටි අතර මැරයින් තුන් දෙනෙක් ආරක්ෂාවට කාමරය තුලට ආවේ ය. මෘගයා අත තිබුනේ රත්රන් වලින් සෑදූ පිස්තෝලය කි. මෘගයාගේ දෙනෙත් දිලිසුනි. " ආ මූන් ද මේ මාද්ය වේදියෝ?... තොපි දන්නැත්ද මාද්ය වේදීන් කීයක් නම් අපි උඩ යැව්වද කියලා?.....ආ....???" කියූ මුර්ගයා හිතේෂ් මල්ලීට පෙරලා පහර දුන්නේ බේස් බෝල් බැට් එක කිනි. "ලෑස්ති වෙයව් පරලොව යන්ඩ" කියු මුර්ගයා පිස්තෝලය අතට ගෙන අහසට වෙඩි තිබ්බේය. මා ද හිතේෂ් මල්ලීද බියවී අඬන්නට වීමි. " හහ් හහ් හහ් හහ්හ්හා....." මුර්ගයාගේ සිනා හඬ රැව් පිළි රැව් දෙන්නට විය.අපට ජීවත් වීමට ඇත්තේ තව විනාඩි කීපයකි............
එවිටම " ඉයෝව්... ඉයෝව්..." යනුවෙන් හඬක් ඇසුනි. මෘගයාගේ දෙනෙත් ලොකු විය. ඔහු බිය වූ බවක් මුහුනෙන් පෙනුනි. එවිටම " ඩිෂා... ඩිෂ්.. ඩිෂ් බව්වොක්... බව්වොක්... ඩිෂා" යනුවෙන් නොනවත්වාම හඬක් නැගෙන්නට ඇත. " මුර්ගයා ඔලුවේ අත ගසා ගත්තේය.."
" අරූ අදත් ඇවිත්...." ඔහු කීවේය...
"අපි දැන් මොකද ලොක්කා කරන්නෙ"?
මැරයෙක් මෘගයා ගෙන් ඇසුවේය. " මොනව කරන්ඩද? මෙතෙන්ඩඑන්ඩ කලින් දුවමු" කියූ ගෝටා සහ චන්ඩි ටික පිටු පස දොරෙන් පණ එපා කියා පැණ දිව්වේ මටත් හිතේෂ් මල්ලී ට ත් සිනා උපදවමිනි...
එවිටම දොර ඇරගෙන ආවේ අපි කවුරුත් දන්නා පීපල්ස් හීරෝ රංජන් රාමනායකය. ගෝඨාගේ මැර කල්ලියේ පනහම බිම පතිත වී සිටියහ. අප තිදෙනා දැක රංජා මෙසේ කීවේය ' මල්ලි දැන් ඉතින් මෝරෙකුටවත් බය වෙන්ඩ එපා... රංජන් අයියා මල්ලිලා වෙනුවෙන් ඉන්නව" අපේ සිත සතුටින් පිරී ඉතිරී ගියහ.
"අයියෙ... අපි මොනවද අයිය ට මේ වෙනුවෙන් කරන්න ඕන... ඕන දෙයක් කියන්න..."
එසේ කියූ විට රංජන් මැතිඳු මොකුත් නොකියා ඇහැක් ගසා අප දෙදෙනාගේ ප්රශ්චාත් පෙදෙස දෙස අමුතු බැල්මක් හෙලුවේය....
bump
