වාසනාව හෝ අවාසනාව ?
මේ කථාව සිතු පැතු තරම් සම්පත් හිමි ව සිටි මහල්ලකු පිළිබදවය .ඔහුට ආදරණිය පුත්රයෙක් ද අතිශුර අශ්වයෙක් ද වූ හ. බොහෝ මිනිසුන්ට අවශ්ය වන භෞතික සම්පත්වලින්ද ද ඔහු ආඨය විය .නමුත් දිනක් ඔහු ගේ වැදගත් අගනා ම වස්තුව වූ අශ්වයා ගාල කඩා ගෙන අසල වූ කදුකරයට පැන ගියේය.කෙධණිය මොහොතක තම අමිල සම්පත ඔහුට අහිමි විය .
මේ විපත ආරංචි ව් අසල් වැසියෝ තම සංවේගය පළ කිරීම සදහා ඔහු වෙතට පැමිණියහ." අය්යෝ, ඔබගේ අශ්වයා ඉවරයි ! කෝයි තරම් අවාසනාවක්ද ?" ඔවුහු හඩා වැලැපෙමින් මහල්ලා අස්වැසීමට බොහෝ සේ උත්සාහ කළෝය. ඔහු ගේ පිළිතුර මෙසේ විය : " ඒක අවාසනාවය කියලා උබලා දන්නේ කොහොමද?"
දින කීපයකට පසුව,තම ස්වාමියා ලග තමාට සෑහෙන තරම් කෑම බීම ඇති බව දන්නා අශ්වයා ඔහු වෙත ආපසු පැමිණියෝය .
ඉතා කීකරු වල් අස්හු දොළොස් දෙනෙක් ද අශ්වයා සමග වූ හ .මේ සුබ ආරංචිය ඇසු අසල් වැසියෝ ඔහු වෙත පැමිණ මෙසේ සුබ පැතු හ
" මොන තරම් වාසනාවක්ද ? අස්වයෝම දහතුන් දෙනෙක් !"
නුවණැති මහල්ලා මෙසේ ප්රශ්න කළේය :" ඒක වාසනවය කියලා උබලා දන්නේ කොහොමද?"
ඔවුන්ට පසු දා ම ඔහුගේ කියමන සිහිපත් විය .ඔහුගේ එකම පුත්රයා වල් අසකු පිට ගොස් විසි ව් වැටී ඔහුගේ පාදය බිදී ගියේය .ඔහු දිවි හිමියෙන්
කොර ගසන්නකු බවට පත් විය .අසල් වැසියෝ මේ අනතුර ආරංචි වී මහල්ලා වෙත යළිත් පැමිණ මෙසේ කී හ :" අයියෝ ,ඔබේ පුතා හැම දාටම
අබ්බගාතයෙක් වුණා නේ ?ඒක කෝයි තරම් අවාසනාවක්ද ?" නමුත් නුවණැති මහල්ලා ඔවුන් ගෙන් පෙරළා මෙසේ ඇසුවේය : " ඒක අවාසනාවක්ය කියලා උබලා දන්නේ කොහොමද ?"
වසරකට පමන පසුව , යුද සෙනවියෙක් මේ පෙදසට පැමිණියෝය .විකෘත නුවූ සිරුරැති සියල්ලෝම අනිවාර්යයෙන් හමුදාවට බදවා ගන්නා ලද්දෝය .
යුද්ධය මුළුමනින්ම පරාජය වී සියලු භටයෝ යුද බිමෙහි දිවි පිදුවෝය ගමේ ඉතිරි වූ එක ම තරුණයා මහල්ලාගේ පුත්රයා විය .අබාධය නිසා ඔහු හමුදාවට බදවා නො ගත් බැවින් ඔහුගේ ජීවිතය රැකුණේය !
මේ කථාවෙන් ළද හැකි පාඩම කුමක්ද ? යමක් වාසනාවක් හෝ අවාසනාවක් වන්නේ කවර අවස්ථාවේ දැයි දැන ගැනීමට ඔබට නුපුළුවන.
ඒ නිසා වාසනාව හෝ අවාසනාව මත විශ්වාසය නො තබන්න .ඔබට අවශ්ය ගමන නො නැවැති ඉදිරියට යන්න .
මේ කථාව සිතු පැතු තරම් සම්පත් හිමි ව සිටි මහල්ලකු පිළිබදවය .ඔහුට ආදරණිය පුත්රයෙක් ද අතිශුර අශ්වයෙක් ද වූ හ. බොහෝ මිනිසුන්ට අවශ්ය වන භෞතික සම්පත්වලින්ද ද ඔහු ආඨය විය .නමුත් දිනක් ඔහු ගේ වැදගත් අගනා ම වස්තුව වූ අශ්වයා ගාල කඩා ගෙන අසල වූ කදුකරයට පැන ගියේය.කෙධණිය මොහොතක තම අමිල සම්පත ඔහුට අහිමි විය .
මේ විපත ආරංචි ව් අසල් වැසියෝ තම සංවේගය පළ කිරීම සදහා ඔහු වෙතට පැමිණියහ." අය්යෝ, ඔබගේ අශ්වයා ඉවරයි ! කෝයි තරම් අවාසනාවක්ද ?" ඔවුහු හඩා වැලැපෙමින් මහල්ලා අස්වැසීමට බොහෝ සේ උත්සාහ කළෝය. ඔහු ගේ පිළිතුර මෙසේ විය : " ඒක අවාසනාවය කියලා උබලා දන්නේ කොහොමද?"
දින කීපයකට පසුව,තම ස්වාමියා ලග තමාට සෑහෙන තරම් කෑම බීම ඇති බව දන්නා අශ්වයා ඔහු වෙත ආපසු පැමිණියෝය .
ඉතා කීකරු වල් අස්හු දොළොස් දෙනෙක් ද අශ්වයා සමග වූ හ .මේ සුබ ආරංචිය ඇසු අසල් වැසියෝ ඔහු වෙත පැමිණ මෙසේ සුබ පැතු හ
" මොන තරම් වාසනාවක්ද ? අස්වයෝම දහතුන් දෙනෙක් !"
නුවණැති මහල්ලා මෙසේ ප්රශ්න කළේය :" ඒක වාසනවය කියලා උබලා දන්නේ කොහොමද?"
ඔවුන්ට පසු දා ම ඔහුගේ කියමන සිහිපත් විය .ඔහුගේ එකම පුත්රයා වල් අසකු පිට ගොස් විසි ව් වැටී ඔහුගේ පාදය බිදී ගියේය .ඔහු දිවි හිමියෙන්
කොර ගසන්නකු බවට පත් විය .අසල් වැසියෝ මේ අනතුර ආරංචි වී මහල්ලා වෙත යළිත් පැමිණ මෙසේ කී හ :" අයියෝ ,ඔබේ පුතා හැම දාටම
අබ්බගාතයෙක් වුණා නේ ?ඒක කෝයි තරම් අවාසනාවක්ද ?" නමුත් නුවණැති මහල්ලා ඔවුන් ගෙන් පෙරළා මෙසේ ඇසුවේය : " ඒක අවාසනාවක්ය කියලා උබලා දන්නේ කොහොමද ?"
වසරකට පමන පසුව , යුද සෙනවියෙක් මේ පෙදසට පැමිණියෝය .විකෘත නුවූ සිරුරැති සියල්ලෝම අනිවාර්යයෙන් හමුදාවට බදවා ගන්නා ලද්දෝය .
යුද්ධය මුළුමනින්ම පරාජය වී සියලු භටයෝ යුද බිමෙහි දිවි පිදුවෝය ගමේ ඉතිරි වූ එක ම තරුණයා මහල්ලාගේ පුත්රයා විය .අබාධය නිසා ඔහු හමුදාවට බදවා නො ගත් බැවින් ඔහුගේ ජීවිතය රැකුණේය !
මේ කථාවෙන් ළද හැකි පාඩම කුමක්ද ? යමක් වාසනාවක් හෝ අවාසනාවක් වන්නේ කවර අවස්ථාවේ දැයි දැන ගැනීමට ඔබට නුපුළුවන.
ඒ නිසා වාසනාව හෝ අවාසනාව මත විශ්වාසය නො තබන්න .ඔබට අවශ්ය ගමන නො නැවැති ඉදිරියට යන්න .
