රතදර මන නන්ද බඳු වද මකුළින් ද
යුග තන පිරිපුන්ද ගන රන් කුඹු මෙන් ද
මත වර වරනින් ද සසොබන මන නන්ද
කත නුඹ ළඟ නින්ද නොලැබුනෙ පවකින් ද
පිණවන සිත් සුරතල් බස් දෙන ලීලේ
ගුණ යහපත් සොඳුර නුඹ වෙත බැඳි ආලේ
බැඳි මා සිත් නුඹ ළඟ ඇතිවෙයි දෙවෙලේ
පණ ගිය මුත් නොහරිමි නුඹ වෙත ආලේ
වෙනසක් නොව අදරින් එක පණ ලෙසින
ලෙඩ දුක් දුරැර රැක ඉන්නට එක යහන
ම ඇසක් සදිසි කුළු නැති පියො බඳෙ සොබන
සැපතක් වෙන කුමට ලැබුනොත් එම පමණ
නෙතට දුකයි නුඹෙ උවනත නොදැකීම
කණට දුකයි නුඹෙ අම බස් නොඇසීම
කයට දුකයි නුඹෙ සුපහස නොලැබීම
හිතට දුකයි මෙලෙසින් නිති පසුවීම