ඔහු එළා තිබූ පැඳුරේ එරමිණියා ගොතා ගත්තේය.
“සැලළිහිණි සංදේශය” අතට ගත්තේය.
විදෙන ලෙළෙන නරුබර පුළුලුකුළ රැඳී
හෙළන නඟන අත නුවනඟ බැලුම් දිදී
රුවින දිලෙන අබරණ කැලුම ගත යෙදී
සැලෙන පහන සිළු වැනි ලිය රඟන සැදී
වැර වීරිය යොදා හැකි තාක් ඉහළ ස්වරයෙන් ඔහු ගායනා කළේය. අඳුර , පාලුව, හුදෙකලාව කපාගෙන නැඟී ආ මේ හඬ නිසාවෙන් කිසිඳු වන සතුරු උවදුරක් නම් සිදු නොවේ.
හෝරා කිහිපයක් ගත විය. නිවසින් රැගෙන ආ බත් මුල ද අනුභව කළේ ය. සිතත්, බඩ කටත් පිරීමත් සමඟම තද නිදිමතකින් ඔහු පීඩා වින්දේය. පසෙකින් හාන්සි විය. අන්ධකාරය පරයා නැඟී ආ ශබ්දයකි. ඔහු වහා අවදි විය. ඒ නම් තනි අලියා විය යුතුමයි. හූ හඬවල්, ඇතුළු නොයෙක් ශබ්දයන් ද කෙළවරක් නැත.
නැඟී සිටි ඔහු ජාතක කතා පොත් වහන්සේ අතට ගත්තේය. එය හඬ නඟා කියවන්නට පටන් ගත්තේය. තනි අලියාගේ ශබ්දයත් ඒත් එක්කම වියැකී ගියේය.
පාන්දර යාමය එළඹෙත් ම ගැටයා නින්දට වැටුණේය. හිමිදිරියේ කුරුලු නාදයෙන් ඔහු අවදි විය. නිදි ගැට හැර ගත් ඔහු වහා ම ලන්තෑරුමත්, පොත් දෙකත් අතට ගත්තේ නිවස කරා දිවීමට ය.