Latest ads
-
Power Lifting Lever Belt- SkullVamp
- Updated:
-
port.lk Domain for sale
- Lankan-Tech
- Updated:
-
Colombo Kaduwela - Two Storey House for Sale- dilrasan
- Updated:
-
Wechat qr verification
- Pawan2005
- Updated:
-
🚀 GOOGLE AI PRO 18 MONTHS ACTIVATION 🚀- sayuru bandara
- Updated:
HOW THE UNIVERSE BEGAN!!!
- Thread starter chinthakapathir
- Start date
Heta dannam dan poddak busy.... you all can contribute too.. articles pictures aluth news owa serama danna
හරි එහෙනන් අද කතා කරන්න යන්නේ කට්ටිය ආසම දෙයක් ගැන....
අපි කතා කරා තරු හැදෙන විදිය ගැන. තරුවක් හැදෙන්නේ මූලිකවම ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය නිසා. ඉතින් අපේ මුලු විශ්වයම අලංකාර වෙලා තියෙන්නේ මේ ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය නිසා කියලා කිව්වත් වැරදි නෑ. ඒත හැම දේකම වගේ මෙයාගෙත් නපුරු පැත්තක් තියෙනවා.
Black Holes හැදෙන්නේ විශාල තරුවක් විනාශ වෙනකොට. ඒ කිව්වේ අපේ සූර්යයාගේ ස්කන්ධය වගේ 20 ගුණයක් විතර ස්කන්ධයක් තියෙන තරු. මේ වගේ තරු කොහෙත්ම අපේ සූර්යයා වගේ නෙමෙයි, මොකද විනාශ වෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙන නිසා ඉතා භයානක විදියට ගැහෙනවා/සෙලවෙනවා (Convulses violently).
මං කලින් post එකේ කිව්වා තරුවක් විනාශ වෙන හැටි. තරුව ඇතුලේ තියෙන සියලුම ශක්තිය වැය වෙලා ඉවර වුනාම, යකඩ දිගටම තැන්පත් වෙන නිසා ගුරුත්වය මඟින් මේ තරුව තව තවත් ඇතුළට තෙරපනවා. එන්න එන්නම තරුව ඝනකම් වෙමින් රත් වෙනවා අධික ලෙස. ඉතින් මේ වගේ විශාල තරුවක් ගුරුත්වය නිසා තෙරපෙමින් සිදුවෙන කඩාවැටීම විශ්වයේ කිසිම බලයකින් නවත්තන්න බෑ. තරුවේ හරය අධික ලෙස බර වෙන නිසා, මේ හරය තමා මතම නැවත නැවත ඇතුළට තෙරපෙමින් කඩා වැටෙනවා. ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය තමාට හිතුමතේ ක්රියාකරනවා. තත්පර 15ක කාලයක් තුළ විශ්කම්භය කිලෝමීටර මිලියන 1.5ක ප්රමාණයේ සිට විශ්කම්භය කිලෝමීටර 19ක ප්රමාණය තෙක් ගුරුත්වය විසින් මේ විශාල තරුව තෙරපනවා. තරුවේ මුල සිටම තිබ්බ ස්කන්ධය එහෙමම තියෙනවා ඒත් මේක නිසාම මේ තරුව තව තවත් ඇතුළට තෙරපෙමින් පොඩි වෙනවා. එතකොට තරුවේ හරයේ උෂ්ණත්වය අංශක බිලියනයක ප්රමාණයට ඉහළ යනවා.
තරුවේ පිටත ස්තර විශාල පිපිරීමක් සමඟ විහිදෙමින් දැවැන්ත Supernova එකක් ඇතිවෙනවා. ඒත් තරුවේ හරය, ගුරුතවාකර්ෂණ ළිඳක් (Gravitational well) කියලා දෙයක් ඇතුළට වැටෙනවා. හරය, එක ලක්ෂ්යයක් වනතෙක් තෙරපෙනවා.
මෙන්න මෙහෙමයි Black Hole එකක් ඇතිවෙන්නේ. කිසිම දෙයකට මේ Black Hole එකේ ඇදිල්ලෙන් ගැලවෙන්න බෑ, කොටින්ම කිව්වොත් ආලෝකයටවත් බෑ.
අභ්යවකාශයේ හුඟක් Black Holes ඉතා විශාලයි, එත් පොඩි ඒවත් තියෙනවා. මේ පොඩි ඒවාගෙත් ස්කන්ධය අපේ සූර්යයාගේ ස්කන්ධය වගේ 4 ගුණයක් විතර වෙනවා, විශ්කම්භය කිලෝමීටර 24ක් විතර වෙනවා. තවත් Black Hole සමහරක් තියෙනවා, තරමක් විශාල ඒවා, අපේ සූර්යයාගේ ස්කන්ධය වගේ දහස් ගුණයක් ස්කන්ධය තියෙන ඒවා. ඊළඟට තියෙනවා අති දැවැන්ත Black Holes (Supermassive black holes).
මේ ජාතියේ ඒවා තියෙන්නේ මන්දාකිණි වල මැද වගේ. ස්කන්ධයෙන්, අපේ සුර්යයාගේ ස්කන්ධය වගේ මිලියන 4 ගුණයකුත්, විශ්කම්භය කිලෝමීටර 17702784ක් පමණත් වෙනවා. ඉතින් මෙන්න මේ වගේ Supermassive black holes වටේ තමයි අපේ ක්ෂීරප්ථය මන්දාකිණිය වගේම අනෙකුත් මන්දාකිණිත් කැරකෙන්නේ.
Black Hole අධ්යයනය කිරීමෙන් මන්දාකිණි හැදුනු හැටි ගැන හුඟක් දේවල් හොයාගෙන තියෙනවා. ඒ වගේම අපේ විශ්වය අවසන් වෙන්නෙත් Black Hole එකක් නිසා කියලත් කියනවා.
Black Holes
අපි කතා කරා තරු හැදෙන විදිය ගැන. තරුවක් හැදෙන්නේ මූලිකවම ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය නිසා. ඉතින් අපේ මුලු විශ්වයම අලංකාර වෙලා තියෙන්නේ මේ ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය නිසා කියලා කිව්වත් වැරදි නෑ. ඒත හැම දේකම වගේ මෙයාගෙත් නපුරු පැත්තක් තියෙනවා.
Black Holes හැදෙන්නේ විශාල තරුවක් විනාශ වෙනකොට. ඒ කිව්වේ අපේ සූර්යයාගේ ස්කන්ධය වගේ 20 ගුණයක් විතර ස්කන්ධයක් තියෙන තරු. මේ වගේ තරු කොහෙත්ම අපේ සූර්යයා වගේ නෙමෙයි, මොකද විනාශ වෙන්න ඔන්න මෙන්න තියෙන නිසා ඉතා භයානක විදියට ගැහෙනවා/සෙලවෙනවා (Convulses violently).
මං කලින් post එකේ කිව්වා තරුවක් විනාශ වෙන හැටි. තරුව ඇතුලේ තියෙන සියලුම ශක්තිය වැය වෙලා ඉවර වුනාම, යකඩ දිගටම තැන්පත් වෙන නිසා ගුරුත්වය මඟින් මේ තරුව තව තවත් ඇතුළට තෙරපනවා. එන්න එන්නම තරුව ඝනකම් වෙමින් රත් වෙනවා අධික ලෙස. ඉතින් මේ වගේ විශාල තරුවක් ගුරුත්වය නිසා තෙරපෙමින් සිදුවෙන කඩාවැටීම විශ්වයේ කිසිම බලයකින් නවත්තන්න බෑ. තරුවේ හරය අධික ලෙස බර වෙන නිසා, මේ හරය තමා මතම නැවත නැවත ඇතුළට තෙරපෙමින් කඩා වැටෙනවා. ගුරුත්වාකර්ෂණ බලය තමාට හිතුමතේ ක්රියාකරනවා. තත්පර 15ක කාලයක් තුළ විශ්කම්භය කිලෝමීටර මිලියන 1.5ක ප්රමාණයේ සිට විශ්කම්භය කිලෝමීටර 19ක ප්රමාණය තෙක් ගුරුත්වය විසින් මේ විශාල තරුව තෙරපනවා. තරුවේ මුල සිටම තිබ්බ ස්කන්ධය එහෙමම තියෙනවා ඒත් මේක නිසාම මේ තරුව තව තවත් ඇතුළට තෙරපෙමින් පොඩි වෙනවා. එතකොට තරුවේ හරයේ උෂ්ණත්වය අංශක බිලියනයක ප්රමාණයට ඉහළ යනවා.
තරුවේ පිටත ස්තර විශාල පිපිරීමක් සමඟ විහිදෙමින් දැවැන්ත Supernova එකක් ඇතිවෙනවා. ඒත් තරුවේ හරය, ගුරුතවාකර්ෂණ ළිඳක් (Gravitational well) කියලා දෙයක් ඇතුළට වැටෙනවා. හරය, එක ලක්ෂ්යයක් වනතෙක් තෙරපෙනවා. 
මෙන්න මෙහෙමයි Black Hole එකක් ඇතිවෙන්නේ. කිසිම දෙයකට මේ Black Hole එකේ ඇදිල්ලෙන් ගැලවෙන්න බෑ, කොටින්ම කිව්වොත් ආලෝකයටවත් බෑ.
අභ්යවකාශයේ හුඟක් Black Holes ඉතා විශාලයි, එත් පොඩි ඒවත් තියෙනවා. මේ පොඩි ඒවාගෙත් ස්කන්ධය අපේ සූර්යයාගේ ස්කන්ධය වගේ 4 ගුණයක් විතර වෙනවා, විශ්කම්භය කිලෝමීටර 24ක් විතර වෙනවා. තවත් Black Hole සමහරක් තියෙනවා, තරමක් විශාල ඒවා, අපේ සූර්යයාගේ ස්කන්ධය වගේ දහස් ගුණයක් ස්කන්ධය තියෙන ඒවා. ඊළඟට තියෙනවා අති දැවැන්ත Black Holes (Supermassive black holes).
මේ ජාතියේ ඒවා තියෙන්නේ මන්දාකිණි වල මැද වගේ. ස්කන්ධයෙන්, අපේ සුර්යයාගේ ස්කන්ධය වගේ මිලියන 4 ගුණයකුත්, විශ්කම්භය කිලෝමීටර 17702784ක් පමණත් වෙනවා. ඉතින් මෙන්න මේ වගේ Supermassive black holes වටේ තමයි අපේ ක්ෂීරප්ථය මන්දාකිණිය වගේම අනෙකුත් මන්දාකිණිත් කැරකෙන්නේ.
Black Hole අධ්යයනය කිරීමෙන් මන්දාකිණි හැදුනු හැටි ගැන හුඟක් දේවල් හොයාගෙන තියෙනවා. ඒ වගේම අපේ විශ්වය අවසන් වෙන්නෙත් Black Hole එකක් නිසා කියලත් කියනවා.
මගේ කලින් posts
Dark Energy --------> Click here
Dark Matter -------> Click Here
විශ්වයේ ව්යාප්තිය --------> Click Here
විශ්වයේ උපත --------> Click Here
Antimatter (ප්රතිපදාර්ථය) --------> Click Here
විශ්වය වැඩ අරඹයි ----------> Click Here
තාරකා ------------> Click Here
Dark Energy --------> Click here
Dark Matter -------> Click Here
විශ්වයේ ව්යාප්තිය --------> Click Here
විශ්වයේ උපත --------> Click Here
Antimatter (ප්රතිපදාර්ථය) --------> Click Here
විශ්වය වැඩ අරඹයි ----------> Click Here
තාරකා ------------> Click Here
හුඟ කාලෙකින් තමයි අලුත් post එකක් දාන්නේ. Very sorry about that. Had lots of uni work. ඒක නිසා අද ටිකක් ලොකු post එකක් දාන්නම්.
අපේ සෞරග්රහ මණ්ඩලය පිහිටලා තියෙන්නේ අපි ඉන්න ක්ෂීරපථය මන්දාකිණියේ මැද ඉදන් ආලෝක වර්ෂ 26,000ක් පමණ ඈතින්. මේ විශාල ග්රහලෝක සාමාන්ය කහ පාට තරුවක් වටේ පරිභ්රමණය වෙන්නේ අවුරුදු බිලියන 6ක ක්රියාවලියකට පස්සේ. අපි දැන් මේ ක්රියාවලිය ගැන කතා කරමු.
මේ සේරම පටන් ගත්තේ ඉතා පැරණි තරුවක් පිපිරුණු නිසා. මේ පිපිරීමෙන්, ඒ තරුවේ මුලින් තිබුණු මූලද්රව්ය සහ පිපිරීමෙන් අලුතින් ඇති වුණු බරින් වැඩි මූලද්රව්ය වලින්, ඒ අවට ප්රදේශය පිරී ගියා. මේ වගේ දේවල් තාමත් අපිට දැකගන්න පුලුවන් අභ්යවකාශයේ, දූවලි වලාවක් විදියට. මේවට තමයි Nebulae කියන්නේ. මේවා කොච්චර ලස්සනද කියලා තේරෙනවානේ මේ යටින් තියෙන පින්තූරේ දැක්කම.
.JPG)
සෑම Nebulae එකක්ම එකිනෙකට වෙනස්. මං කලින් කියපු පිපිරීම නිස ඇති වුනු nebulae එකෙන් ඇතිවුනු වලාකුළු වල පිරිලා තිබ්බේ නයිට්රජන්, ඔක්සිජන්,යකඩ, සිලිකා සහ තවත් නොයෙකුත් මූලද්රව්ය වලින්. ඔන්න එතකොට තමයි අපේ යාලුවා, ගුරුත්වාකර්ෂණය ආයිත් වැඩේට බහින්නේ. මෙයා අර වලාකුළු ආයිත් පස්සට අදිනවා. ඔන්න ඔහොම අපේ ග්රහලෝක ඇතිවීමේ ක්රියාවලිය පටන් ගන්නවා. විශාල දූවලි සුළි (Dust swirls) ඇති වුනා. ඉතින් මේවායින් එක සුළියක් මැද ශෛලමය ග්රහලෝකයක් ටික ටික හැදෙන්න පටන් ගත්තා. අපේ පෘථිවිය! තරුවක පිපිරීමෙන් ඇති වුනු දූවලි වලින් හැදිලා, ගුරුත්වය නිසා එකට එකතු වෙලා, අපේ පෘථිවිය ටික ටික හැදෙනවා. ඉතින් මේ ක්රියාවලිය අවුරුදු 100ක් විතර සිදුවුනාට පස්සේ අපේ පෘථිවිය විශාල බෝලයක් වගේ හැදිලා තිබුනා.
අපේ පෘථිවිය මේ විදියට විශාල ගල් සහිත, ලෝහ සහ ඛනිජ පිරුණු ග්රහලෝකයක් විදියට සදාකාලිකව තියෙන්න තිබුනා, ඒත් අපි නැවත වරක් වාසනාවන්ත වුනා.
කිලෝමීටර මිලියන 150ක් විතර ඈතින්, අපේ nebulae එක හරි මැද පිහිටලා තියෙන හයිඩ්රජන් ගෝලයක උෂ්ණත්වය හා පීඩනය ඉතා අධික ලෙස තිබිලා, මේ හයිඩ්රජන් පරමාණු එකට සංයෝජනය වෙන්න පටන් ගත්තා. අලුත් තරුවක්, අපේ සූර්යයා ඇතිවෙන්න පටන් ගත්තා. 
අපේ හිරු දැල්වෙනවාත් සමඟම, අති විශාල සුර්ය සුළඟක් (Solar wind) පිට කලා. විකිරණශීලී ශක්ති කදම්බයක් විහිදුනා.
මේ සුළඟ නිසා, nebulae එකේ ඉතිරි වෙලා තිබුනු දූවිලි සහ වායු සියල්ල සෞරග්රහ මණ්ඩලයේ අන්තිම කොනට විසි වෙලා ගියා. ඒක නිසා තමයි අපේ සෞරග්රහ මණ්ඩලය ලස්සනට හා තරමක් පිළිවෙලට තියෙන්නේ.
අපේ වාසනාවට, සූරයයාට එක දිගට දිගු කාලයක් තිස්සේ දැල්වී තියෙන්න අවශ්ය නියම විශාලත්වය තිබුනා (විශ්කම්භය කිලෝමීටර මිලියන 1.3ක් පමණ). ඒ කිව්වේ අවුරුදු බිලියන 8ක් පමණ. මේ කාලය හොඳටම ඇතිවුනා මේ විශාල ක්රියාවලියේ ඊළඟ පියවරට -----> ජීවය!!
ඇත්තටම කොහොමද ජීවය ඇති වුනේ?? සිදුවුනා කියලා වැඩියෙන්ම පිළිගන්න පුලුවන් තර්කය වෙන්නේ, ජීවය ඇති වුනේ අහඹු සිදුවීමක් නිසා කියන එකයි. එක එක අණු අහඹු ලෙස එකිනෙකා සමග හැපිලා, අන්තිමේ තමුන්ව පිටපත් කරගැනීමේ හැකියාව ඇති අණුවක් හැදුනා. ඉතින් ඔන්න ඔහොම තමයි, පරිණාමය කියන මන්දගාමී ක්රියාවලිය පටන් ගත්තේ. කොටින්ම කිව්වොත් ජීවය කියන්නේ, නියම තත්වයන් හා අවශ්ය තරම් කාලය දුන්නම, පදාර්ථය මඟින් ඉබේටම සිදුකෙරෙන දෙයක්.
ඉතින් ඔහොම අවුරුදු බිලියන 4.5ක් විතර ගියාට පස්සේ තමයි, මිනිසා බිහිවෙන්නේ. ඒත් මේ වගේ ඉතා සංකීර්ණ ක්රියාවලියක් අහඹු ලෙස පටන් ගන්න විදියක් නෑ කියලා හිතෙන්න පුලුවන්. ඒක නිසා තමයි ඉහළ බලවේගයකින් ජීවය ඇතිවුනා කියලා කියන්නේ. ඒත් අපි ටිකක් තර්කානුකූලව හිතලා බලමු. ඔන්න නියම තැනකට අපි ආවා, කාලෙන් ටික ටික ආපස්සට ගිහින් බලමු ජීවය ඇති වෙන්න හේතුව. අපේ පෘථිවිය පිහිටලා තියෙන්නේ සුර්යයාගේ සිට හොඳ නියම දුරකින්, ඒක නිසා පෘථිවි තලයේ, ජලය ද්රවයක් විදියට පවතිනවා. සුර්යයාට අවුරුදු බිලියන ගණනක් දැවෙන්න පුලුවන් අන්දමේ විශාලත්වයක් තියෙනවා, ඒක නිසා ජීවියාට පරිණාමය වෙන්න අවශ්ය කාලය ලැබෙනවා. සෞර්ග්රහ මණ්ඩලය පුරාවටම, ජීවය පැවතෙන්න අවශ්ය සියලු මූලිකාංග පිරිලා තියෙනවා. ඉතින් මේ මූලද්රව්ය ඇතිවුනෙත් පරණ තාරකා පිපිරුණු නිසා. මේ තාරකා ඇති වුනේ තිබුණු පදාර්ථ වල සුලු අසමාන බවක් තිබුනු නිසා. මේ පදාර්ථය ඇති වුනෙත් Big bang එකෙන් පස්සේ හැදුනු දේවල් වලින් පදාර්ථය ඉතා සුලු ප්රමාණයකින් වැඩියෙන් තිබුනු නිසා. ඉතින් මෙහෙම බැලුවාම, මේ වාසනාව අපිට දෙන්න ඇත්තටම වෙනම බලවේගයක් තියෙනවාද??? 
මෙහෙම හිතලා බලන්න. හිතන්න වෙනත් විශ්වයන් තිබුනොත් මොකද වෙන්නේ?? අපි තරම් වාසනාවන්ත නැති ඒවා. මේ එක එක විශ්වයන් තමන්ටම ආවේනික Big bang එකකින් ඇති වෙලා වෙනස් අන්දමේ භෞතික විද්යා නීති හා තත්වයන් තිබුනා වෙන්න පුලුවන්. සමහරකගේ ගුරුත්වාකර්ෂණය කියලා දෙයක් පැවතෙන්නේ නැති වෙන්න පුලුවන්, ඒක නිසා ජීවයක් නොමැති වෙන්න පුලුවන්. තවත් සමහරක හයිඩ්රජන් අණු සංයෝජනය නොවෙන්න පුලුවන්, ඒක නිසා තරු බිහිවෙන්නේ නැති වුනා වෙන්න පුලුවන්, ඒකම නිසා ජීවය පැවතෙන්නෙත් නැති වෙන්න පුලුවන්. ඉතින් මේ වගේ නොයෙකුත් හේතූන් නිසා විශ්වයන් ඇති වෙලා, කිසිම දෙයක් ඒ තුළින් හටගන්නේ නැතුව, නැති වෙලා යන්න පුලුවන්. ඉතින් එහෙම බැලුවාම අපි එච්චරම පුදුම වෙන්න දෙයක් නෑ. සර්ව සම්පූර්ණ විශ්වයක් තුළ, සර්ව සම්පූර්ණ තරුවක් වටා පරිභ්රමණය වෙමින්, සර්ව සම්පූර්ණ ග්රහලෝකයක ජීවත් වෙන එක එතරම් පුදුමයක් නෙමෙයි, මොකද ඒ වගේ සර්ව සම්පුර්ණ තැනක විතරයි අපි වගේ ජීවීන් ඇති වෙන්න පුලුවන්.
මගේ කලින් posts
Dark Energy --------> Click here
Dark Matter -------> Click Here
විශ්වයේ ව්යාප්තිය --------> Click Here
විශ්වයේ උපත --------> Click Here
Antimatter (ප්රතිපදාර්ථය) --------> Click Here
විශ්වය වැඩ අරඹයි ----------> Click Here
තාරකා ------------> Click Here
Black Holes -----------> Click Here
The Sun, the Earth and Us
අපේ සෞරග්රහ මණ්ඩලය පිහිටලා තියෙන්නේ අපි ඉන්න ක්ෂීරපථය මන්දාකිණියේ මැද ඉදන් ආලෝක වර්ෂ 26,000ක් පමණ ඈතින්. මේ විශාල ග්රහලෝක සාමාන්ය කහ පාට තරුවක් වටේ පරිභ්රමණය වෙන්නේ අවුරුදු බිලියන 6ක ක්රියාවලියකට පස්සේ. අපි දැන් මේ ක්රියාවලිය ගැන කතා කරමු.
මේ සේරම පටන් ගත්තේ ඉතා පැරණි තරුවක් පිපිරුණු නිසා. මේ පිපිරීමෙන්, ඒ තරුවේ මුලින් තිබුණු මූලද්රව්ය සහ පිපිරීමෙන් අලුතින් ඇති වුණු බරින් වැඩි මූලද්රව්ය වලින්, ඒ අවට ප්රදේශය පිරී ගියා. මේ වගේ දේවල් තාමත් අපිට දැකගන්න පුලුවන් අභ්යවකාශයේ, දූවලි වලාවක් විදියට. මේවට තමයි Nebulae කියන්නේ. මේවා කොච්චර ලස්සනද කියලා තේරෙනවානේ මේ යටින් තියෙන පින්තූරේ දැක්කම.
.JPG)
සෑම Nebulae එකක්ම එකිනෙකට වෙනස්. මං කලින් කියපු පිපිරීම නිස ඇති වුනු nebulae එකෙන් ඇතිවුනු වලාකුළු වල පිරිලා තිබ්බේ නයිට්රජන්, ඔක්සිජන්,යකඩ, සිලිකා සහ තවත් නොයෙකුත් මූලද්රව්ය වලින්. ඔන්න එතකොට තමයි අපේ යාලුවා, ගුරුත්වාකර්ෂණය ආයිත් වැඩේට බහින්නේ. මෙයා අර වලාකුළු ආයිත් පස්සට අදිනවා. ඔන්න ඔහොම අපේ ග්රහලෝක ඇතිවීමේ ක්රියාවලිය පටන් ගන්නවා. විශාල දූවලි සුළි (Dust swirls) ඇති වුනා. ඉතින් මේවායින් එක සුළියක් මැද ශෛලමය ග්රහලෝකයක් ටික ටික හැදෙන්න පටන් ගත්තා. අපේ පෘථිවිය! තරුවක පිපිරීමෙන් ඇති වුනු දූවලි වලින් හැදිලා, ගුරුත්වය නිසා එකට එකතු වෙලා, අපේ පෘථිවිය ටික ටික හැදෙනවා. ඉතින් මේ ක්රියාවලිය අවුරුදු 100ක් විතර සිදුවුනාට පස්සේ අපේ පෘථිවිය විශාල බෝලයක් වගේ හැදිලා තිබුනා.
අපේ පෘථිවිය මේ විදියට විශාල ගල් සහිත, ලෝහ සහ ඛනිජ පිරුණු ග්රහලෝකයක් විදියට සදාකාලිකව තියෙන්න තිබුනා, ඒත් අපි නැවත වරක් වාසනාවන්ත වුනා.
කිලෝමීටර මිලියන 150ක් විතර ඈතින්, අපේ nebulae එක හරි මැද පිහිටලා තියෙන හයිඩ්රජන් ගෝලයක උෂ්ණත්වය හා පීඩනය ඉතා අධික ලෙස තිබිලා, මේ හයිඩ්රජන් පරමාණු එකට සංයෝජනය වෙන්න පටන් ගත්තා. අලුත් තරුවක්, අපේ සූර්යයා ඇතිවෙන්න පටන් ගත්තා. අපේ හිරු දැල්වෙනවාත් සමඟම, අති විශාල සුර්ය සුළඟක් (Solar wind) පිට කලා. විකිරණශීලී ශක්ති කදම්බයක් විහිදුනා. 
මේ සුළඟ නිසා, nebulae එකේ ඉතිරි වෙලා තිබුනු දූවිලි සහ වායු සියල්ල සෞරග්රහ මණ්ඩලයේ අන්තිම කොනට විසි වෙලා ගියා. ඒක නිසා තමයි අපේ සෞරග්රහ මණ්ඩලය ලස්සනට හා තරමක් පිළිවෙලට තියෙන්නේ.
අපේ වාසනාවට, සූරයයාට එක දිගට දිගු කාලයක් තිස්සේ දැල්වී තියෙන්න අවශ්ය නියම විශාලත්වය තිබුනා (විශ්කම්භය කිලෝමීටර මිලියන 1.3ක් පමණ). ඒ කිව්වේ අවුරුදු බිලියන 8ක් පමණ.
මේ කාලය හොඳටම ඇතිවුනා මේ විශාල ක්රියාවලියේ ඊළඟ පියවරට -----> ජීවය!! ඇත්තටම කොහොමද ජීවය ඇති වුනේ?? සිදුවුනා කියලා වැඩියෙන්ම පිළිගන්න පුලුවන් තර්කය වෙන්නේ, ජීවය ඇති වුනේ අහඹු සිදුවීමක් නිසා කියන එකයි. එක එක අණු අහඹු ලෙස එකිනෙකා සමග හැපිලා, අන්තිමේ තමුන්ව පිටපත් කරගැනීමේ හැකියාව ඇති අණුවක් හැදුනා. ඉතින් ඔන්න ඔහොම තමයි, පරිණාමය කියන මන්දගාමී ක්රියාවලිය පටන් ගත්තේ. කොටින්ම කිව්වොත් ජීවය කියන්නේ, නියම තත්වයන් හා අවශ්ය තරම් කාලය දුන්නම, පදාර්ථය මඟින් ඉබේටම සිදුකෙරෙන දෙයක්.
ඉතින් ඔහොම අවුරුදු බිලියන 4.5ක් විතර ගියාට පස්සේ තමයි, මිනිසා බිහිවෙන්නේ.
ඒත් මේ වගේ ඉතා සංකීර්ණ ක්රියාවලියක් අහඹු ලෙස පටන් ගන්න විදියක් නෑ කියලා හිතෙන්න පුලුවන්. ඒක නිසා තමයි ඉහළ බලවේගයකින් ජීවය ඇතිවුනා කියලා කියන්නේ. ඒත් අපි ටිකක් තර්කානුකූලව හිතලා බලමු. ඔන්න නියම තැනකට අපි ආවා, කාලෙන් ටික ටික ආපස්සට ගිහින් බලමු ජීවය ඇති වෙන්න හේතුව. අපේ පෘථිවිය පිහිටලා තියෙන්නේ සුර්යයාගේ සිට හොඳ නියම දුරකින්, ඒක නිසා පෘථිවි තලයේ, ජලය ද්රවයක් විදියට පවතිනවා. සුර්යයාට අවුරුදු බිලියන ගණනක් දැවෙන්න පුලුවන් අන්දමේ විශාලත්වයක් තියෙනවා, ඒක නිසා ජීවියාට පරිණාමය වෙන්න අවශ්ය කාලය ලැබෙනවා. සෞර්ග්රහ මණ්ඩලය පුරාවටම, ජීවය පැවතෙන්න අවශ්ය සියලු මූලිකාංග පිරිලා තියෙනවා. ඉතින් මේ මූලද්රව්ය ඇතිවුනෙත් පරණ තාරකා පිපිරුණු නිසා. මේ තාරකා ඇති වුනේ තිබුණු පදාර්ථ වල සුලු අසමාන බවක් තිබුනු නිසා. මේ පදාර්ථය ඇති වුනෙත් Big bang එකෙන් පස්සේ හැදුනු දේවල් වලින් පදාර්ථය ඉතා සුලු ප්රමාණයකින් වැඩියෙන් තිබුනු නිසා. ඉතින් මෙහෙම බැලුවාම, මේ වාසනාව අපිට දෙන්න ඇත්තටම වෙනම බලවේගයක් තියෙනවාද??? මෙහෙම හිතලා බලන්න. හිතන්න වෙනත් විශ්වයන් තිබුනොත් මොකද වෙන්නේ?? අපි තරම් වාසනාවන්ත නැති ඒවා. මේ එක එක විශ්වයන් තමන්ටම ආවේනික Big bang එකකින් ඇති වෙලා වෙනස් අන්දමේ භෞතික විද්යා නීති හා තත්වයන් තිබුනා වෙන්න පුලුවන්. සමහරකගේ ගුරුත්වාකර්ෂණය කියලා දෙයක් පැවතෙන්නේ නැති වෙන්න පුලුවන්, ඒක නිසා ජීවයක් නොමැති වෙන්න පුලුවන්. තවත් සමහරක හයිඩ්රජන් අණු සංයෝජනය නොවෙන්න පුලුවන්, ඒක නිසා තරු බිහිවෙන්නේ නැති වුනා වෙන්න පුලුවන්, ඒකම නිසා ජීවය පැවතෙන්නෙත් නැති වෙන්න පුලුවන්. ඉතින් මේ වගේ නොයෙකුත් හේතූන් නිසා විශ්වයන් ඇති වෙලා, කිසිම දෙයක් ඒ තුළින් හටගන්නේ නැතුව, නැති වෙලා යන්න පුලුවන්. ඉතින් එහෙම බැලුවාම අපි එච්චරම පුදුම වෙන්න දෙයක් නෑ. සර්ව සම්පූර්ණ විශ්වයක් තුළ, සර්ව සම්පූර්ණ තරුවක් වටා පරිභ්රමණය වෙමින්, සර්ව සම්පූර්ණ ග්රහලෝකයක ජීවත් වෙන එක එතරම් පුදුමයක් නෙමෙයි, මොකද ඒ වගේ සර්ව සම්පුර්ණ තැනක විතරයි අපි වගේ ජීවීන් ඇති වෙන්න පුලුවන්.
මගේ කලින් posts
Dark Energy --------> Click here
Dark Matter -------> Click Here
විශ්වයේ ව්යාප්තිය --------> Click Here
විශ්වයේ උපත --------> Click Here
Antimatter (ප්රතිපදාර්ථය) --------> Click Here
විශ්වය වැඩ අරඹයි ----------> Click Here
තාරකා ------------> Click Here
Black Holes -----------> Click Here
Similar threads
