2800 හරිත සිහිනය
වර්ෂ 2800 ඔක්තෝබර් මස 15 වන දින, නව කොළඹ Taprobane X නගරයේ අහස සුපුරුදු පරිදි ඊයම් පැහැයෙන් දිලිසෙමින් තිබුණි. සැබවින්ම එය අහස නොවේ, නගරය වසා පැතිරී තිබූ දැවැන්ත පාරදෘශ්ය ආරක්ෂිත ආවරණක් වන Domed Shield එකක් මත පතිත වන නියෝන් ආලෝක ධාරාවන්ය.
වර්ෂ 2380දී දී ඇති වූ මහා දූවිලි කුණාටුවෙන් පසු පෘථිවියේ වායුගෝලය ආශ්වාස කළ නොහැකි තරම් විෂ සහිත වූ බැවින්, මිනිසුන් ජීවත් වූයේ මේ දැවැන්ත වීදුරු බුබුලු ඇතුළේය.
දොළොස් හැවිරිදි අයන්ත, සිය නිදන කාමරයේ 35 වන මහලේ පිහිටි වීදුරු කවුළුවෙන් පහළ බලමින් සිටියේය. පහළ මාවත්වල රෝද නොමැති චුම්බක වාහන ආලෝක ධාරා මෙන් එහා මෙහා ඇදී යයි. අහසේ පාවෙන යෝධ දැන්වීම් පුවරුවලින් අලුත්ම මාදිලියේ කෘතිම පෙණහලු "Synthetic Lungs" ගැන දැන්වීම් ප්රචාරය වේ.
"අයන්ත, ඔබේ ඔන්ලයින් පාඩම පටන් ගන්න වෙලාව හරි." කාමරයේ බිත්තියෙන් මතු වූ රොබෝ හඬක් නිවේදනය කළේය.
"මට අද එපා... මට මහන්සියි," අයන්ත කම්මැලිකමින් පැවසීය.
"අධ්යාපනය අනිවාර්යයි. ප්රතික්ෂේප කිරීම දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක්," රොබෝ හඬ දැඩි විය.
අයන්ත සුසුමක් හෙළා තම අතේ තිබූ කුඩා ඩිජිටල් ටැබ්ලටය පසෙක දැමුවේය. මේ යාන්ත්රික ජීවිතය ඔහුට එපා වී තිබුණි. ඔහුට අවශ්ය වූයේ වෙනසකි. ඔහු කාමරයෙන් එළියට පැන සීයාගේ කාමරය දෙසට දිව ගියේය. මේ මුළු මහල් නිවාස සංකීර්ණයේම තාක්ෂණයට බියක් දක්වන, තාක්ෂණය ප්රතික්ෂේප කරන එකම කෙනා ඔහුගේ සීයා ය.
අවුරුදු 85ක් වයසැති සීයා, සිය රෝද පුටුව මත වාඩි වී පරණ පෙට්ටගමක් අවුස්සමින් සිටියේය. ඒ කාමරයේ වෙනත් තැන්වල නැති අමුතු සුවඳක් තිබුණි. එය දූවිලි සහ පරණ කඩදාසි සුවඳයි.
"සීයේ..." අයන්ත හෙමින් කතා කළේය.
සීයා ගැස්සී බැලුවේය. ඔහුගේ අතේ තිබුණේ හතරැස් හැඩැති, කහ ගැසුණු වස්තුවකි.
"ආ... අයන්ත පුතා. එන්න."
"මොකක්ද සීයේ ඔය?" අයන්ත කුතුහලයෙන් ඇසුවේය. අද කාලයේ පොත්පත් නැත. සියල්ල ඇත්තේ ඩිජිටල් තිර මත ය. කඩදාසි යනු කෞතුකාගාරවල පමණක් ඇති දෙයකි.
"මේකට කියන්නේ 'පොතක්' කියලා. මේක මගේ තාත්තා මට දුන්න එකක්."
සීයා වෙව්ලන දෑතින් පොත පෙරළුවේය.
අයන්ත එබී බැලුවේය. එහි තිබුණේ පින්තූරයකි. කොළ පැහැති, අතු බෙදී ගිය, උඩට විහිදුණු අමුතුම ආකාරයේ ව්යුහයක් එහි විය.
"සීයේ, මේ මොකක්ද? අර ග්රීන් ටවර් බිල්ඩිම වගේ එකක්ද?"
සීයා සිහින් සිනහවක් පෑවේය. ඒ සිනහවේ ගැබ්ව තිබුණේ බලවත් ශෝකයකි. "නෑ පුතා. මේකට කියන්නේ 'ගසක්' කියලා. ඉස්සර... ගොඩක් ඉස්සර, මේ ලෝකේ හැම තැනම මේවා තිබුණා."
"හැම තැනම? එතකොට මිනිස්සුන්ට ඉන්න ඉඩ තිබුණද?" අයන්ත පුදුමයෙන් ඇසුවේය.
"ඔව්. මිනිස්සු හිටියේ මේ ගස් යට. මේවා හරිම සිසිලයි. පුතා දන්නවද, අපි දැන් සල්ලි ගෙවලා ගන්න ඔක්සිජන්, එදා මේ ගස්වලින් නොමිලේම ලැබුණා."
අයන්තට මෙය අදහාගත නොහැකි විය. නොමිලේ ලැබෙන වාතය? හරිත පැහැති ලෝකයක්? ඔහුගේ ලෝකය අළු පැහැති කොන්ක්රීට් සහ යකඩවලින් පිරුණු එකකි. කොළ පාට යනු දැන්වීම්වල පමණක් දකින වර්ණයකි.
"කෝ දැන් ඒවා?"
සීයාගේ මුහුණ අඳුරු විය. "අපි ඒවා විනාශ කළා පුතා. දියුණු වෙන්න ඕන කියලා අපි ගස් කැපුවා. අන්තිමට ඉතුරු වුණේ කොන්ක්රීට් විතරයි. ඊට පස්සේ මහා රස්නය ආවා. ගස් නැති නිසා වැස්ස නැති වුණා. අන්තිමට අපි මේ වීදුරු කූඩු අස්සට වෙලා හුස්ම ගන්න මැෂින්වලට පින් සිද්ධ වෙන්න ජීවත් වෙනවා."
සීයා පොතේ අන්තිම පිටුව පෙරළුවේය. එහි කුඩා කඩදාසි කැබැල්ලක යමක් ලියා තිබුණි. ඒ Coordinates වගයකි.
"පුතා, මම මැරෙන්න කලින් මට ආසයි ආයෙත් ගහක් දකින්න. ඒත් මට ඇවිදගන්න බෑ. මගේ මතකය හරි නම්, මේ ආරක්ෂිත නගරයෙන් පිටත, පරණ සිංහරාජය තිබුණ හරියේ තාම එක තැනක් තියෙනවා. රහසිගත පර්යේෂණාගාරයක්. එතන 'අන්තිම ගස' තියෙනවා කියලා මගේ තාත්තා කිව්වා."
අයන්තගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. ත්රාසජනක හැඟීමක් ඔහුගේ සිරුර පුරා දිව ගියේය.
"මම යන්නම් සීයේ. මම ගිහින් ඒකේ පින්තූරයක් අරන් එන්නම්."
"එපා පුතා! ඒක භයානකයි. ඩ්රෝන කැමරා Surveillance Drones හැම තැනම. අහුවුණොත් පිටුවහල් කරනවා."
නමුත් අයන්ත තීරණය කර අවසන් ය. සීයාගේ ඇස්වල තිබූ ඒ අහිංසක බලාපොරොත්තුව වෙනුවෙන් ඔහු ඕනෑම දෙයක් කිරීමට සූදානම් විය.
රාත්රී 12.00 යි. මුළු නගරයම Sleep Mode එකට වැටී තිබුණි. අයන්ත කළු පැහැති ඇඳුමකින් සැරසී, සිය විදුලි ස්කේට්බෝඩ් එක ද රැගෙන නිවසේ ජනේලයෙන් පිටතට පැන ගත්තේය. 35 වන මහලේ සිට පහළට පැනීම භයානක වුවත්, ඔහුගේ ස්කේට්බෝඩ් එකේ ඇති ප්රති ගුරුත්වාකර්ෂණ පද්ධතිය නිසා ඔහු කුරුල්ලෙකු මෙන් පහළට පාවී ගියේය.
ඔහුට අවශ්ය වූයේ නගරයේ ආරක්ෂිත වැටෙන් පිටතට යාමටයි. එය ලෙහෙසි පහසු නැත. "සෙක්ටර් 09" නම් අපද්රව්ය බැහැර කරන කලාපයේ ආරක්ෂක කැමරා අඩු බව ඔහු අන්තර්ජාලයෙන් සොයාගෙන තිබුණි.
ඔහු වේගයෙන් පියාසර කළේය. නගරයේ නියෝන් එළි පරදවමින් ඔහු අඳුරු කලාපයට ඇතුළු විය. යෝධ පයිප්ප සහ දුම් කවුළු අතරින් රිංගා යද්දී, එකවරම රතු එළියක් ඔහු වෙත එල්ල විය.
අනතුරු ඇඟවීමයි! අනතුරු ඇඟවීමයි! හඳුනා නොගත් ජීවියෙක්!
ආරක්ෂක ඩ්රෝන යානයක් ඔහු පසුපස හඹා එන්නට විය. අයන්තගේ හදවත නතර වන්නට ගියේය. ඔහු ස්කේට්බෝඩ් එකේ වේගය උපරිම කළේය. පරණ ගොඩනැගිලිවල සුන්බුන් අතරින් සිග් සැග් ආකාරයට ඔහු ගමන් කළේය. ඩ්රෝන යානයෙන් නිකුත් වූ ලේසර් කිරණයක් ඔහුගේ උරහිස අසලින් ගියේ ඇඳුමද අඟුරු කරමිනි.
ඉදිරියෙන් තිබුණේ පරණ කාණු පද්ධතියකි. ඔහු ක්ෂණිකව ස්කේට්බෝඩ් එක පහත් කර කාණුව තුළට රිංගා ගත්තේය. ඩ්රෝන යානයට එතැනට ඇතුළු විය නොහැකි විය. ටික වේලාවකින් එය ආපසු හැරී ගියේය.
අයන්ත දිගු හුස්මක් ගත්තේය. දැන් ඔහු සිටින්නේ නගරයෙන් පිටත ය. ආරක්ෂිත ආවරණයෙන් පිටත ලෝකය භයානක බව ඔහු අසා ඇත. ඔහු තම මුහුණේ තිබූ ඔක්සිජන් mask එක තද කර ගත්තේය.
මෙහි වාතය විෂ සහිතය.
සීයා දුන් ඛණ්ඩාංක ඔහු සිය Smart Watch එකට ඇතුළත් කළේය. එය පෙන්වූයේ තවත් කිලෝමීටර් 20ක් ඈතට යා යුතු බවයි.
පිටත ලෝකය අඳුරුය. පාළුවට ගිය අහස උසට තිබූ ගොඩනැගිලි ඇටසැකිලි මෙන් දිස් විය. ගස් කොළන් නැති, දූවිල්ලෙන් පිරුණු කඳු වැටි කාන්තාරයක් මෙන් විය.
"ඉස්සර මේවා කොළ පාටට තිබුණා කියන එක ඇත්තක්ද?" අයන්තට සිතුණි.
පැය දෙකක දුෂ්කර ගමනකින් පසු ඔහු අදාළ ස්ථානයට ළඟා විය. එය පොළොව යට පිහිටි පැරණි බංකරයකි එහි විශාල යකඩ දොර මලකඩ කා තිබුණි. නමුත් එහි තිබූ ඩිජිටල් අගුල තවමත් ක්රියාත්මක වන බව පෙනුණි.
අයන්ත සීයා පොතේ ලියා තිබූ කේතය ඇතුළත් කළේය: G-R-E-E-N-2-4-0-0
මොහොතක නිහඬතාවයකින් පසු, "ස්ස්ස්..." හඬක් නගමින් හයිඩ්රොලික් දොර විවර විය. ඇතුළතින් ආවේ පුදුමාකාර සිසිලසකි. අයන්ත බියෙන් බියෙන් ඇතුළට පිය මැන්නේය.
දොර වැසුණි.
ඇතුළත කොරිඩෝව දිගේ ස්වයංක්රීය විදුලි බුබුළු දැල්වුණි. අවසානයේ ඔහු විශාල වීදුරු කුටියක් ඉදිරියට පැමිණියේය.
එහි දුටු දසුනෙන් අයන්ත ගල් ගැසුණි.
කාමරයේ මැද, කෘතිම හිරු එළියට සමාන ආලෝක ධාරාවක් යට, අඩි දහයක් පමණ උසට වැඩුණු ශාකයක් විය. එහි අතු පතර විහිදී තිබුණි. ඒ අතුවල දීප්තිමත් කොළ පැහැති පත්ර දහස් ගණනක් විය. ඒ පත්ර අතරින් කුඩා සුදු මල් කිහිපයක් පිපී සුවඳ
හමමින් තිබුණි.
"ගසක්...!" අයන්තට කියවුණි.
ඔහු වෙව්ලන දෑතින් වීදුරුව මත අත තැබුවේය. කාමරයේ තිබූ මාපකවලින් පෙන්වූයේ එහි ඔක්සිජන් ප්රතිශතය ඉතා ඉහළ බවයි. අයන්ත හෙමින් සිය මුහුණේ තිබූ ඔක්සිජන් මාස්ක් එක ගැලවීය.
ඔහු ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය.
ඒ වාතය... එය මෙතෙක් කල් ඔහු සිලින්ඩරවලින් ලබා ගත් පිරිසිදු කළ වාතයට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් විය. එය සජීවීය. එහි පස් සුවඳක්, මල් සුවඳක් සහ ජීවයේ සුවඳක් ගැබ් වී තිබුණි. අයන්තගේ දෑසින් කඳුළු ගලා ආවේ නිරායාසයෙනි. මිනිසුන් නැති කරගෙන ඇත්තේ කුමන ආකාරයේ වස්තුවක්ද යන්න ඔහුට වැටහුණේ එවලේය.
ඔහු ගස ළඟට ගියේය. එහි කඳ අතගා බැලුවේය. එය රළුය, එහෙත් උණුසුම්ය.
එක්වරම කාමරයේ අනතුරු ඇඟවීමේ සීනු නාද විය.
අනවසර ඇතුළුවීමක්! ආරක්ෂක පද්ධතිය සක්රීය වේ!
රොබෝ යන්ත්ර දෙකක් බිත්තිය දෙබෑ කරගෙන මතු විය. ඒවායේ තුවක්කු අයන්ත වෙත එල්ල විය.
"ඔතනම නවතින්න! අත් උස්සන්න!" යකඩ හඬක් විධානය කළේය.
අයන්ත ගස බදා ගත්තේය. ඔහුට මළත් කමක් නැත, නමුත් මේ ගස ආරක්ෂා කරගත යුතුය.
"මේ ගසට තුවාල කරන්න එපා!
කරුණාකරලා!" ඔහු කෑ ගැසුවේය.
එක්වරම රොබෝවරුන්ගේ ක්රියාකාරිත්වය නතර විය. කාමරයේ විශාල තිරයක් මත වියපත් මිනිසෙකුගේ රූපයක් මැවුණි. ඔහු විද්යාඥයෙකු බව පෙනුණි (මෙය පටිගත කරන ලද පණිවිඩයකි).
"සුබ පැතුම් දරුවා," තිරයේ සිටි විද්යාඥයා පැවසීය. "ඔබ මේ තැන සොයාගත්තා නම්, එයින් අදහස් වෙන්නේ මිනිස් වර්ගයාට තවමත් බලාපොරොත්තුවක් ඇති බවයි. මේ ගස, අපි අනාගතය වෙනුවෙන් ආරක්ෂා කළ අන්තිම සාම්පලයයි. මම මේ ආරක්ෂක පද්ධතිය හැදුවේ මෙය විනාශ කරන්න එන අයට වෙඩි තියන්න නෙමෙයි, මෙය සොයාගෙන එන සැබෑ මිනිසෙකුට මෙය භාර දෙන්නයි."
රොබෝවරුන් ආපසු බිත්තිය තුළට ගියේය. කාමරයේ පාලක පුවරුවෙන් කුඩා පෙට්ටියක් එළියට ආවේය.
අයන්ත එය විවෘත කළේය. එහි බීජ දහසක් පමණ අඩංගු කුඩා වීදුරු කුප්පි සහ උපදෙස් ඇති පොත් කට්ටලයක් විය.
"මේ බීජ අරගෙන යන්න දරුවා. ගිහින් ලෝකය ආයෙත් කොළ පාට කරන්න. හැබැයි මතක තියාගන්න, ගස් හදනවා වගේම මිනිස්සුන්ගේ හිත්වල ආදරයත් පැළ කරන්න ඕන."
අයන්ත බීජ පෙට්ටිය පපුවට තුරුල් කර ගත්තේය. ඔහු නැවතත් ගස දෙස බැලුවේය. ගස ඔහු දෙස බලා සිනාසෙන්නාක් මෙන් අතු සෙලවීය. ඔහු තම ස්මාර්ට් ඔරලෝසුවෙන් ගසෙහි ඡායාරූපයක් ගත්තේ සීයාට පෙන්වීම සඳහාය.
ආපසු එන ගමන පහසු නොවීය. නමුත් අයන්තගේ සිතේ තිබූ බිය දැන් නැති වී ගොස්ය. ඔහු ළඟ ලෝකයේ වටිනාම වස්තුව තිබුණි.
ඔහු නැවතත් කාමරයට රිංගා ගත්තේ අලුයම කෘතිම හිරු එළිය වැටෙන්නට ඔන්න මෙන්න තිබියදීය. කිසිවෙකු ඔහු ගිය බව දැන සිටියේ නැත.
ඔහු කෙළින්ම ගියේ සීයාගේ කාමරයටයි. සීයා තවමත් නිදි වර්ජිතව දොර දෙස බලා සිටියේය.
අයන්ත කිසිත් නොකියා ස්මාර්ට් ඔරලෝසුවේ තිබූ පින්තූරය සීයාට පෙන්නුවේය. ඒ සමඟම ඔහු බීජ පෙට්ටිය සීයාගේ අතේ තැබුවේය.
සීයාගේ ඇස්වලින් කඳුළු ධාරා ගලා ගියේය. ඔහු වෙව්ලන ඇඟිලිවලින් ඒ පින්තූරය අතගා බැලුවේය.
"අයන්ත... උඹ වීරයෙක් පුතා. උඹ වීරයෙක්."
පසුදා උදෑසන, අයන්ත සිය පාසලේ විද්යා ව්යාපෘතිය සඳහා ඉදිරිපත් වූයේය. ගුරුවරයා ඇසුවේය.
"අයන්ත, ඔබේ ව්යාපෘතිය මොකක්ද?"
අයන්ත කැමරාව දෙස කෙලින් බලා, සිය සාක්කුවෙන් කුඩා බීජයක් එළියට ගත්තේය.
"සර්, මගේ ව්යාපෘතියේ නම 'The Tomorrow' මේක කුඩා බීජයක්. නමුත් මේක ඇතුළේ මුළු ලෝකයක් තියෙනවා. මම මේක අපේ පාසලේ වහල උඩ හදපු පස් ටිකේ හිටවනවා. තව අවුරුදු දහයකින්, අපිට හුස්ම ගන්න මැෂින් ඕන වෙන්නේ නෑ."
පන්ති කාමරයේ සිටි අනෙක් ළමුන්ගේ මුහුණුවල පුදුමය සහ කුතුහලය ඇඳී තිබුණි. අයන්ත දන්නවා ගමන දුෂ්කර බව. මේ කොන්ක්රීට් ලෝකය නැවත වනාන්තරයක් කිරීම පහසු නැත. නමුත් ඔහු පළමු පියවර තබා අවසන් ය.
වීදුරු කවුළුවෙන් පිටත, කෘතිම අහස දෙස බැලූ අයන්තට පෙනුණේ වෙනදා දකින අඳුරු අහස නොවේ. ඔහුට පෙනුණේ අතු පතර විහිදී ගිය යෝධ ගස්වලින් පිරුණු හරිත වර්ණ අනාගතයකි.
එය 2800 වසරයි. නමුත් සැබෑ ජීවිතය පටන් ගත්තේ අද ය.
වර්ෂ 2800 ඔක්තෝබර් මස 15 වන දින, නව කොළඹ Taprobane X නගරයේ අහස සුපුරුදු පරිදි ඊයම් පැහැයෙන් දිලිසෙමින් තිබුණි. සැබවින්ම එය අහස නොවේ, නගරය වසා පැතිරී තිබූ දැවැන්ත පාරදෘශ්ය ආරක්ෂිත ආවරණක් වන Domed Shield එකක් මත පතිත වන නියෝන් ආලෝක ධාරාවන්ය.
වර්ෂ 2380දී දී ඇති වූ මහා දූවිලි කුණාටුවෙන් පසු පෘථිවියේ වායුගෝලය ආශ්වාස කළ නොහැකි තරම් විෂ සහිත වූ බැවින්, මිනිසුන් ජීවත් වූයේ මේ දැවැන්ත වීදුරු බුබුලු ඇතුළේය.
දොළොස් හැවිරිදි අයන්ත, සිය නිදන කාමරයේ 35 වන මහලේ පිහිටි වීදුරු කවුළුවෙන් පහළ බලමින් සිටියේය. පහළ මාවත්වල රෝද නොමැති චුම්බක වාහන ආලෝක ධාරා මෙන් එහා මෙහා ඇදී යයි. අහසේ පාවෙන යෝධ දැන්වීම් පුවරුවලින් අලුත්ම මාදිලියේ කෘතිම පෙණහලු "Synthetic Lungs" ගැන දැන්වීම් ප්රචාරය වේ.
"අයන්ත, ඔබේ ඔන්ලයින් පාඩම පටන් ගන්න වෙලාව හරි." කාමරයේ බිත්තියෙන් මතු වූ රොබෝ හඬක් නිවේදනය කළේය.
"මට අද එපා... මට මහන්සියි," අයන්ත කම්මැලිකමින් පැවසීය.
"අධ්යාපනය අනිවාර්යයි. ප්රතික්ෂේප කිරීම දඬුවම් ලැබිය හැකි වරදක්," රොබෝ හඬ දැඩි විය.
අයන්ත සුසුමක් හෙළා තම අතේ තිබූ කුඩා ඩිජිටල් ටැබ්ලටය පසෙක දැමුවේය. මේ යාන්ත්රික ජීවිතය ඔහුට එපා වී තිබුණි. ඔහුට අවශ්ය වූයේ වෙනසකි. ඔහු කාමරයෙන් එළියට පැන සීයාගේ කාමරය දෙසට දිව ගියේය. මේ මුළු මහල් නිවාස සංකීර්ණයේම තාක්ෂණයට බියක් දක්වන, තාක්ෂණය ප්රතික්ෂේප කරන එකම කෙනා ඔහුගේ සීයා ය.
අවුරුදු 85ක් වයසැති සීයා, සිය රෝද පුටුව මත වාඩි වී පරණ පෙට්ටගමක් අවුස්සමින් සිටියේය. ඒ කාමරයේ වෙනත් තැන්වල නැති අමුතු සුවඳක් තිබුණි. එය දූවිලි සහ පරණ කඩදාසි සුවඳයි.
"සීයේ..." අයන්ත හෙමින් කතා කළේය.
සීයා ගැස්සී බැලුවේය. ඔහුගේ අතේ තිබුණේ හතරැස් හැඩැති, කහ ගැසුණු වස්තුවකි.
"ආ... අයන්ත පුතා. එන්න."
"මොකක්ද සීයේ ඔය?" අයන්ත කුතුහලයෙන් ඇසුවේය. අද කාලයේ පොත්පත් නැත. සියල්ල ඇත්තේ ඩිජිටල් තිර මත ය. කඩදාසි යනු කෞතුකාගාරවල පමණක් ඇති දෙයකි.
"මේකට කියන්නේ 'පොතක්' කියලා. මේක මගේ තාත්තා මට දුන්න එකක්."
සීයා වෙව්ලන දෑතින් පොත පෙරළුවේය.
අයන්ත එබී බැලුවේය. එහි තිබුණේ පින්තූරයකි. කොළ පැහැති, අතු බෙදී ගිය, උඩට විහිදුණු අමුතුම ආකාරයේ ව්යුහයක් එහි විය.
"සීයේ, මේ මොකක්ද? අර ග්රීන් ටවර් බිල්ඩිම වගේ එකක්ද?"
සීයා සිහින් සිනහවක් පෑවේය. ඒ සිනහවේ ගැබ්ව තිබුණේ බලවත් ශෝකයකි. "නෑ පුතා. මේකට කියන්නේ 'ගසක්' කියලා. ඉස්සර... ගොඩක් ඉස්සර, මේ ලෝකේ හැම තැනම මේවා තිබුණා."
"හැම තැනම? එතකොට මිනිස්සුන්ට ඉන්න ඉඩ තිබුණද?" අයන්ත පුදුමයෙන් ඇසුවේය.
"ඔව්. මිනිස්සු හිටියේ මේ ගස් යට. මේවා හරිම සිසිලයි. පුතා දන්නවද, අපි දැන් සල්ලි ගෙවලා ගන්න ඔක්සිජන්, එදා මේ ගස්වලින් නොමිලේම ලැබුණා."
අයන්තට මෙය අදහාගත නොහැකි විය. නොමිලේ ලැබෙන වාතය? හරිත පැහැති ලෝකයක්? ඔහුගේ ලෝකය අළු පැහැති කොන්ක්රීට් සහ යකඩවලින් පිරුණු එකකි. කොළ පාට යනු දැන්වීම්වල පමණක් දකින වර්ණයකි.
"කෝ දැන් ඒවා?"
සීයාගේ මුහුණ අඳුරු විය. "අපි ඒවා විනාශ කළා පුතා. දියුණු වෙන්න ඕන කියලා අපි ගස් කැපුවා. අන්තිමට ඉතුරු වුණේ කොන්ක්රීට් විතරයි. ඊට පස්සේ මහා රස්නය ආවා. ගස් නැති නිසා වැස්ස නැති වුණා. අන්තිමට අපි මේ වීදුරු කූඩු අස්සට වෙලා හුස්ම ගන්න මැෂින්වලට පින් සිද්ධ වෙන්න ජීවත් වෙනවා."
සීයා පොතේ අන්තිම පිටුව පෙරළුවේය. එහි කුඩා කඩදාසි කැබැල්ලක යමක් ලියා තිබුණි. ඒ Coordinates වගයකි.
"පුතා, මම මැරෙන්න කලින් මට ආසයි ආයෙත් ගහක් දකින්න. ඒත් මට ඇවිදගන්න බෑ. මගේ මතකය හරි නම්, මේ ආරක්ෂිත නගරයෙන් පිටත, පරණ සිංහරාජය තිබුණ හරියේ තාම එක තැනක් තියෙනවා. රහසිගත පර්යේෂණාගාරයක්. එතන 'අන්තිම ගස' තියෙනවා කියලා මගේ තාත්තා කිව්වා."
අයන්තගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. ත්රාසජනක හැඟීමක් ඔහුගේ සිරුර පුරා දිව ගියේය.
"මම යන්නම් සීයේ. මම ගිහින් ඒකේ පින්තූරයක් අරන් එන්නම්."
"එපා පුතා! ඒක භයානකයි. ඩ්රෝන කැමරා Surveillance Drones හැම තැනම. අහුවුණොත් පිටුවහල් කරනවා."
නමුත් අයන්ත තීරණය කර අවසන් ය. සීයාගේ ඇස්වල තිබූ ඒ අහිංසක බලාපොරොත්තුව වෙනුවෙන් ඔහු ඕනෑම දෙයක් කිරීමට සූදානම් විය.
රාත්රී 12.00 යි. මුළු නගරයම Sleep Mode එකට වැටී තිබුණි. අයන්ත කළු පැහැති ඇඳුමකින් සැරසී, සිය විදුලි ස්කේට්බෝඩ් එක ද රැගෙන නිවසේ ජනේලයෙන් පිටතට පැන ගත්තේය. 35 වන මහලේ සිට පහළට පැනීම භයානක වුවත්, ඔහුගේ ස්කේට්බෝඩ් එකේ ඇති ප්රති ගුරුත්වාකර්ෂණ පද්ධතිය නිසා ඔහු කුරුල්ලෙකු මෙන් පහළට පාවී ගියේය.
ඔහුට අවශ්ය වූයේ නගරයේ ආරක්ෂිත වැටෙන් පිටතට යාමටයි. එය ලෙහෙසි පහසු නැත. "සෙක්ටර් 09" නම් අපද්රව්ය බැහැර කරන කලාපයේ ආරක්ෂක කැමරා අඩු බව ඔහු අන්තර්ජාලයෙන් සොයාගෙන තිබුණි.
ඔහු වේගයෙන් පියාසර කළේය. නගරයේ නියෝන් එළි පරදවමින් ඔහු අඳුරු කලාපයට ඇතුළු විය. යෝධ පයිප්ප සහ දුම් කවුළු අතරින් රිංගා යද්දී, එකවරම රතු එළියක් ඔහු වෙත එල්ල විය.
අනතුරු ඇඟවීමයි! අනතුරු ඇඟවීමයි! හඳුනා නොගත් ජීවියෙක්!
ආරක්ෂක ඩ්රෝන යානයක් ඔහු පසුපස හඹා එන්නට විය. අයන්තගේ හදවත නතර වන්නට ගියේය. ඔහු ස්කේට්බෝඩ් එකේ වේගය උපරිම කළේය. පරණ ගොඩනැගිලිවල සුන්බුන් අතරින් සිග් සැග් ආකාරයට ඔහු ගමන් කළේය. ඩ්රෝන යානයෙන් නිකුත් වූ ලේසර් කිරණයක් ඔහුගේ උරහිස අසලින් ගියේ ඇඳුමද අඟුරු කරමිනි.
ඉදිරියෙන් තිබුණේ පරණ කාණු පද්ධතියකි. ඔහු ක්ෂණිකව ස්කේට්බෝඩ් එක පහත් කර කාණුව තුළට රිංගා ගත්තේය. ඩ්රෝන යානයට එතැනට ඇතුළු විය නොහැකි විය. ටික වේලාවකින් එය ආපසු හැරී ගියේය.
අයන්ත දිගු හුස්මක් ගත්තේය. දැන් ඔහු සිටින්නේ නගරයෙන් පිටත ය. ආරක්ෂිත ආවරණයෙන් පිටත ලෝකය භයානක බව ඔහු අසා ඇත. ඔහු තම මුහුණේ තිබූ ඔක්සිජන් mask එක තද කර ගත්තේය.
මෙහි වාතය විෂ සහිතය.
සීයා දුන් ඛණ්ඩාංක ඔහු සිය Smart Watch එකට ඇතුළත් කළේය. එය පෙන්වූයේ තවත් කිලෝමීටර් 20ක් ඈතට යා යුතු බවයි.
පිටත ලෝකය අඳුරුය. පාළුවට ගිය අහස උසට තිබූ ගොඩනැගිලි ඇටසැකිලි මෙන් දිස් විය. ගස් කොළන් නැති, දූවිල්ලෙන් පිරුණු කඳු වැටි කාන්තාරයක් මෙන් විය.
"ඉස්සර මේවා කොළ පාටට තිබුණා කියන එක ඇත්තක්ද?" අයන්තට සිතුණි.
පැය දෙකක දුෂ්කර ගමනකින් පසු ඔහු අදාළ ස්ථානයට ළඟා විය. එය පොළොව යට පිහිටි පැරණි බංකරයකි එහි විශාල යකඩ දොර මලකඩ කා තිබුණි. නමුත් එහි තිබූ ඩිජිටල් අගුල තවමත් ක්රියාත්මක වන බව පෙනුණි.
අයන්ත සීයා පොතේ ලියා තිබූ කේතය ඇතුළත් කළේය: G-R-E-E-N-2-4-0-0
මොහොතක නිහඬතාවයකින් පසු, "ස්ස්ස්..." හඬක් නගමින් හයිඩ්රොලික් දොර විවර විය. ඇතුළතින් ආවේ පුදුමාකාර සිසිලසකි. අයන්ත බියෙන් බියෙන් ඇතුළට පිය මැන්නේය.
දොර වැසුණි.
ඇතුළත කොරිඩෝව දිගේ ස්වයංක්රීය විදුලි බුබුළු දැල්වුණි. අවසානයේ ඔහු විශාල වීදුරු කුටියක් ඉදිරියට පැමිණියේය.
එහි දුටු දසුනෙන් අයන්ත ගල් ගැසුණි.
කාමරයේ මැද, කෘතිම හිරු එළියට සමාන ආලෝක ධාරාවක් යට, අඩි දහයක් පමණ උසට වැඩුණු ශාකයක් විය. එහි අතු පතර විහිදී තිබුණි. ඒ අතුවල දීප්තිමත් කොළ පැහැති පත්ර දහස් ගණනක් විය. ඒ පත්ර අතරින් කුඩා සුදු මල් කිහිපයක් පිපී සුවඳ
හමමින් තිබුණි.
"ගසක්...!" අයන්තට කියවුණි.
ඔහු වෙව්ලන දෑතින් වීදුරුව මත අත තැබුවේය. කාමරයේ තිබූ මාපකවලින් පෙන්වූයේ එහි ඔක්සිජන් ප්රතිශතය ඉතා ඉහළ බවයි. අයන්ත හෙමින් සිය මුහුණේ තිබූ ඔක්සිජන් මාස්ක් එක ගැලවීය.
ඔහු ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය.
ඒ වාතය... එය මෙතෙක් කල් ඔහු සිලින්ඩරවලින් ලබා ගත් පිරිසිදු කළ වාතයට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් විය. එය සජීවීය. එහි පස් සුවඳක්, මල් සුවඳක් සහ ජීවයේ සුවඳක් ගැබ් වී තිබුණි. අයන්තගේ දෑසින් කඳුළු ගලා ආවේ නිරායාසයෙනි. මිනිසුන් නැති කරගෙන ඇත්තේ කුමන ආකාරයේ වස්තුවක්ද යන්න ඔහුට වැටහුණේ එවලේය.
ඔහු ගස ළඟට ගියේය. එහි කඳ අතගා බැලුවේය. එය රළුය, එහෙත් උණුසුම්ය.
එක්වරම කාමරයේ අනතුරු ඇඟවීමේ සීනු නාද විය.
අනවසර ඇතුළුවීමක්! ආරක්ෂක පද්ධතිය සක්රීය වේ!
රොබෝ යන්ත්ර දෙකක් බිත්තිය දෙබෑ කරගෙන මතු විය. ඒවායේ තුවක්කු අයන්ත වෙත එල්ල විය.
"ඔතනම නවතින්න! අත් උස්සන්න!" යකඩ හඬක් විධානය කළේය.
අයන්ත ගස බදා ගත්තේය. ඔහුට මළත් කමක් නැත, නමුත් මේ ගස ආරක්ෂා කරගත යුතුය.
"මේ ගසට තුවාල කරන්න එපා!
කරුණාකරලා!" ඔහු කෑ ගැසුවේය.
එක්වරම රොබෝවරුන්ගේ ක්රියාකාරිත්වය නතර විය. කාමරයේ විශාල තිරයක් මත වියපත් මිනිසෙකුගේ රූපයක් මැවුණි. ඔහු විද්යාඥයෙකු බව පෙනුණි (මෙය පටිගත කරන ලද පණිවිඩයකි).
"සුබ පැතුම් දරුවා," තිරයේ සිටි විද්යාඥයා පැවසීය. "ඔබ මේ තැන සොයාගත්තා නම්, එයින් අදහස් වෙන්නේ මිනිස් වර්ගයාට තවමත් බලාපොරොත්තුවක් ඇති බවයි. මේ ගස, අපි අනාගතය වෙනුවෙන් ආරක්ෂා කළ අන්තිම සාම්පලයයි. මම මේ ආරක්ෂක පද්ධතිය හැදුවේ මෙය විනාශ කරන්න එන අයට වෙඩි තියන්න නෙමෙයි, මෙය සොයාගෙන එන සැබෑ මිනිසෙකුට මෙය භාර දෙන්නයි."
රොබෝවරුන් ආපසු බිත්තිය තුළට ගියේය. කාමරයේ පාලක පුවරුවෙන් කුඩා පෙට්ටියක් එළියට ආවේය.
අයන්ත එය විවෘත කළේය. එහි බීජ දහසක් පමණ අඩංගු කුඩා වීදුරු කුප්පි සහ උපදෙස් ඇති පොත් කට්ටලයක් විය.
"මේ බීජ අරගෙන යන්න දරුවා. ගිහින් ලෝකය ආයෙත් කොළ පාට කරන්න. හැබැයි මතක තියාගන්න, ගස් හදනවා වගේම මිනිස්සුන්ගේ හිත්වල ආදරයත් පැළ කරන්න ඕන."
අයන්ත බීජ පෙට්ටිය පපුවට තුරුල් කර ගත්තේය. ඔහු නැවතත් ගස දෙස බැලුවේය. ගස ඔහු දෙස බලා සිනාසෙන්නාක් මෙන් අතු සෙලවීය. ඔහු තම ස්මාර්ට් ඔරලෝසුවෙන් ගසෙහි ඡායාරූපයක් ගත්තේ සීයාට පෙන්වීම සඳහාය.
ආපසු එන ගමන පහසු නොවීය. නමුත් අයන්තගේ සිතේ තිබූ බිය දැන් නැති වී ගොස්ය. ඔහු ළඟ ලෝකයේ වටිනාම වස්තුව තිබුණි.
ඔහු නැවතත් කාමරයට රිංගා ගත්තේ අලුයම කෘතිම හිරු එළිය වැටෙන්නට ඔන්න මෙන්න තිබියදීය. කිසිවෙකු ඔහු ගිය බව දැන සිටියේ නැත.
ඔහු කෙළින්ම ගියේ සීයාගේ කාමරයටයි. සීයා තවමත් නිදි වර්ජිතව දොර දෙස බලා සිටියේය.
අයන්ත කිසිත් නොකියා ස්මාර්ට් ඔරලෝසුවේ තිබූ පින්තූරය සීයාට පෙන්නුවේය. ඒ සමඟම ඔහු බීජ පෙට්ටිය සීයාගේ අතේ තැබුවේය.
සීයාගේ ඇස්වලින් කඳුළු ධාරා ගලා ගියේය. ඔහු වෙව්ලන ඇඟිලිවලින් ඒ පින්තූරය අතගා බැලුවේය.
"අයන්ත... උඹ වීරයෙක් පුතා. උඹ වීරයෙක්."
පසුදා උදෑසන, අයන්ත සිය පාසලේ විද්යා ව්යාපෘතිය සඳහා ඉදිරිපත් වූයේය. ගුරුවරයා ඇසුවේය.
"අයන්ත, ඔබේ ව්යාපෘතිය මොකක්ද?"
අයන්ත කැමරාව දෙස කෙලින් බලා, සිය සාක්කුවෙන් කුඩා බීජයක් එළියට ගත්තේය.
"සර්, මගේ ව්යාපෘතියේ නම 'The Tomorrow' මේක කුඩා බීජයක්. නමුත් මේක ඇතුළේ මුළු ලෝකයක් තියෙනවා. මම මේක අපේ පාසලේ වහල උඩ හදපු පස් ටිකේ හිටවනවා. තව අවුරුදු දහයකින්, අපිට හුස්ම ගන්න මැෂින් ඕන වෙන්නේ නෑ."
පන්ති කාමරයේ සිටි අනෙක් ළමුන්ගේ මුහුණුවල පුදුමය සහ කුතුහලය ඇඳී තිබුණි. අයන්ත දන්නවා ගමන දුෂ්කර බව. මේ කොන්ක්රීට් ලෝකය නැවත වනාන්තරයක් කිරීම පහසු නැත. නමුත් ඔහු පළමු පියවර තබා අවසන් ය.
වීදුරු කවුළුවෙන් පිටත, කෘතිම අහස දෙස බැලූ අයන්තට පෙනුණේ වෙනදා දකින අඳුරු අහස නොවේ. ඔහුට පෙනුණේ අතු පතර විහිදී ගිය යෝධ ගස්වලින් පිරුණු හරිත වර්ණ අනාගතයකි.
එය 2800 වසරයි. නමුත් සැබෑ ජීවිතය පටන් ගත්තේ අද ය.
