සඳක් වෙන්න බැරි නම් නුඹ හට,
ඉරක් වෙන්න හැකිදෝ මා හට,
වෙහෙස දැනෙන මේ ජීවිතේ...
වැවක් වෙන්න බැරිතැන නුඹ හට,
ඇයිද කීවේ වෙන්න නිල් දිය,
දුකක් ඉතිරි මේ ජීවිතේ...
සීත සෘතුවකට වෙලා...
මිය යන්න නම් එපා,
ගිම් කවක් ලියන්න ආසයි මට තවත්...
සෘතුවක් ඇතත් නැතත්...
හුස්ම ලන මගේ සිතුම්,
පණ ගසයි ඔබේ දෙපා මුල වැටී...
මා නොමැති හෙටක් නැතත්...
පිපෙන මල් යළිත් පිපී,
හිරු එළිය ඇවිත් තව දවසක් උදාවේ...
හමනා ඒ සුළං රැළිත්...
නෙත් කොනින් ළඟින් හමයි,
නෙතු අගින් වැටෙන ඒ කඳුලැල් සීතලයි...