දිට්ටේ දිට්ඨ මත්තං භවිස්සති
සුතේ සුත මත්තං භවිස්සති
මුතේ මුත මත්තං භවිස්සති
විඤ්ඤතේ විඤ්ඤාමත්තං භවිස්සති
බුදුහාමුදුරුවන්ගෙ දේශනා වල හැම එකකින්ම වගේ විග්රහ වෙන්නේ ත්රිලක්ෂණය. ඉතින් බුදුහාමුදුරුවෝ භාහිය දාරුවිර්යට තපසයට දේශනා කරපු මේ ගාථාවේ හා සතර සතිපට්ඨානයෙත් මූලික අදහස එකයි. ලෝකයේ ඇත්ත, අනිත්ය ස්වභාවය දැකල නිවන් දකින ඒක.
හැබැයි මම දකින විදිහට, මෙතැනදී ඒ අනිත්ය ස්වභාවය දකින විදිහ සතර සතිපට්ඨානයට වඩා සංක්ෂිප්තයි, ගැඹුරුයි.
අපි ලෝකය දකින්නෙ සම්පුර්න, හෙලවෙන රුපයක් විදිහට උනාට, අපි ඇත්තටම ලෝකය විඳින්නේ මාත්ර විදිහට.
ඇහැට හෙලවෙන රුපයක් පෙනුනට, චිත්තක්ෂණයක් තරම් කෙටි කාලයකදී ග්රහණය කරගන්න රූප මාත්රවලින් අපි මවාගත්ත දෙයක් තමයි අර හෙලවෙන රුපය විදිහට දකින්නෙ. ඒක හරියට film එකකදී නිශ්චල පින්තුර 24ක් තප්පරයක් ඇතුලත තිරයේ පෙන්නුවම, හෙලවෙන රුපයක් විදිහට අපි ඒක ග්රහණය කරගන්නවා වගේ.
නහයට දැනෙන සුවඳත්; දිවට ගතට දැනෙන පහසත්; හිතට විඤ්ඤානයෙන් ගන්න අරමුණු වලත් ස්වභාවය ඕකමයි. මාත්ර වශයෙන් ග්රහණය කරගන්න දේවල් පාදක කරගෙන අපේ මවාගන්න ලෝකෙක තමයි මේ ඉන්නේ.
හැබැයි අපි මේ විඳින දේවල් හුදෙක් මාත්ර සමුහයක් විදිහට දකින්න පටන්ගත්තොත්, අර මුලාවෙන් අපි මිදෙනව. එතකොට අර මුලාව හේතුකරගෙන අපි ගොඩනගන සංකාර නැති වෙනව. එතකොට භවය නැති වෙනව. ඒ කියන්නෙ නිවන් දකිනවා. රහතුන් මේ ලෝකය මාත්ර විදිහට දකින නිසා තමයි උන්වහසේලගේ සිත් සංකාර වලින් නිදහස්.
දැන් තේරෙනව ඇතිනෙ මේකයි සතර සතිපට්ඨානයයි අතර වෙනව.
මම හිතනව මේ ටික පිළිතුරකට ඇති කියල.
මේක තමයි මට පුළුවන් තරමට සරල කරන්න පුළුවන් ටික. ඉතුරු ටිකට අභිධර්මයෙන් යන්න ඕන.
.කුණුහරප කිය කියා අනිත් එකවුන්ට් වලින් මගෙ රෙප් කැපුවට හිතන්න එපා මම ඒව දන්නෙ නෑ කියල
