මට හිතෙන්නේ නම් පෞරුෂයේ තියෙන දුර්වලකම නිසා වෙන දෙයක් කියල, වධ දෙන්නා එහෙම කරන්නේ බොහෝවිට ඌට තියෙන හීනමානය නිසා, දුප්පත්කම හෝ වෙන දෙයක් නිසා තියෙනවා කියන ඇදය වහගන්න කියල ලොක්කෙක් බව පෙන්වන්න
කියල ගොන් ආතල් දෙන එක, ඔය ගොඩක් ලොකු නිලධාරීන් දේශපාලකයන් එහෙමත් ඔය ගොඩට වැටෙනවා, බැලුවොත් අරූ මට අරම කළා මෙහෙම කළා කියල නාහෙන් අඬන එක. උන් හරිම ආසයි ඔය
විදිහට නාහෙන් අඬාගෙන වාත වෙන්න. ඊළඟ එක මැරුණු කෙල්ල වින්දිතයා උනත් පෞරුෂයේ දුර්වලකම් තියෙන උන්, තමන්ට අසාධාරණයක් වුනාම ලේසිම දෙය මැරෙන එක කියල සිතීම, ඒ ගොන් හැතිකරේට තේරෙන්නේ නෑ ඕන නම් සුමාන දෙකක් මේ ගැන කතා කරයි, ඊළඟට
අම්මා තාත්තා තමයි මැරෙනකම් දුක් විඳින්නේ මතක් කරන්න ඉතුරු වෙන්නේ කියල. හැන්ගීම් වලට බොළඳ මෝඩ අවේග වලට වහල් වෙන්නේ නැතිව, කල්ලි ගැහිලා තමාට වධ දෙන එකා කොයිතරම් අසරණ අනාථ නිවටයෙක් ද කියල හිතල ඉන්න ඕන.
ඉතින් ඕක වෙනස් කරන්න නම් ලේසි නැහැ, මොකද හැදිලා තියෙන්නේ ඔය දුර්වලකම් එක්ක, අඩු ගානේ ඊළඟ පරම්පරාව වත් පෞරුෂයක් ඇති වෙයි කියන්න බැහැ, මොකද මුන් ටික නේ දෙමව්පියෝ වෙන්නේ. ගුරුවරු වෙන්නේ.
ඔවා හදන්න නම් පොඩිම කාලේ ඉඳල තෝරන්නේ බෙරන්නේ නැතිව හොඳට පොත් කියවන්න පුරුදු කරන්න, සුළු දේටත් නාහෙන් අඬාගෙන එන ඒවා ගණන් නොගෙන ඉන්න, තමන්ගේ වැඩේ තමන් කරගන්න පුරුදු කරන්න, තඩි කොල්ලන් කෙල්ලන් ඉන්නවා තාමත් අම්මාගේ පුංචි බබා, ඌට කවන්න පොවන්න රෙදි හෝදන්න ඔක්කොම කරන්නේ අම්මලා. ඕවා නවතින්න ඕන, එතකොට කොන්ද දිගෑරිලා කෙලින් හිටගන්න පණක් ඒවි,