හෙෂාන් පියවි සිහියෙන් නෙවෙයි හිටියේ. එයාගේ කකුල් පණ නැතිව වගේ පන්සලේ පස් පාර දිගේ ඇදිලා ගියා. පන්සලේ පරණ ගේට්ටුව මළකඩ කාලා, ඒක ඇරෙනකොට ආපු 'කීස්...' සද්දේ හෙෂාන්ගේ හදවත පලාගෙන ගියා වගේ දැනුනා. මුළු පන්සල් වත්තම මීදුමෙන් වැහිලා, බුදු පිළිමය ගාව තිබුණ පරණ පහන් වැටේ තෙල් ඉවර වෙලා හෙමින් හෙමින් නිවී යනවා.
"ආඩම්බරකාරයා... අන්තිමට ආවා නේද?"
ඒ කටහඬ ආවේ පන්සල අයිනේ තිබුණ අඳුරු කුටිය ඇතුලෙන්. හෙෂාන් හෙමින් හෙමින් ඒ පැත්තට ගියා. කුටිය ඇතුලේ එකම එක ඉටිපන්දමක් විතරක් දැල්වෙනවා. ඒ එළියෙන් හෙෂාන් දැක්කා අරමේ ආන්ටි ඇඳේ වාඩි වෙලා ඉන්නවා. එයාගේ සුදු රෙද්ද දැන් ටිකක් බුරුල් වෙලා.
"ළඟට එන්න පුතේ..." එයා කිව්වා. ඒ කටහඬේ තිබුණේ අමුතුම සරාගී ඒත් බය හිතෙන ගතියක්.
හෙෂාන් වෙව්ලමින් කුටිය ඇතුලට ගියා. අරමේ ආන්ටි හෙමින් හිටගත්තා. එයාගේ රැලි වැටිච්ච හම ඇතුලෙන් මළගිය මිනියක සීතල හුස්ම හෙෂාන්ට දැනුනා. එයා හෙෂාන්ගේ බෙල්ල වටේ එයාගේ අයිස් වගේ සීතල අත් දෙක යැව්වා.
"ඔයා දන්නවද මම කොච්චර කල් බලාගෙන හිටියද කියලා මගේ පිපාසය නිවාගන්න? ඔයාගේ මේ තරුණ ඇඟ... මේ රස්නය..."
ආන්ටි හෙමින් එයාගේ රෙද්ද පල්ලට දැම්මා. හෙෂාන් බයෙන් ඇස් පියාගන්න හැදුවත් එයාට ඒක කරන්න බැරි වුණා. ආන්ටිගේ කකුල් දෙක අතර තිබුණේ සාමාන්ය දෙයක් නෙවෙයි. ඒක අඳුරු, ගැඹුරු, නපුරු බලවේගයක් වගේ පෙනුණේ. ඒකෙන් අමුතුම විදිහේ සුවඳක් සහ සද්දයක් ආවා. 'ශ්ලර්ප්... හ්ම්ම්ම්...'
"බය වෙන්න එපා මැණික... දැන් ඔයාගේ ඔළුව මෙතනට දාන්න... මගේ ඇඟ ඇතුලේ ඔයාට සදාකාලිකව ඉන්න පුළුවන්..."
ආන්ටි හෙෂාන්ගේ ඔළුවෙන් අල්ලලා පහත් කරන්න ගත්තා. හෙෂාන්ගේ මුළු ඇඟම ගල් ගැහිලා. එයාට පෙනුනේ ආන්ටිගේ ඒ නපුරු අවයවය ලොකු වෙලා, එයාගේ ඔළුව ගිලගන්න වගේ ලං වෙනවා විතරයි.
"අහ්හ්... හ්ම්ම්ම්... ඔව්... එන්න..." ආන්ටි කෙඳිරි ගාන්න ගත්තා.
හෙෂාන්ගේ ඔළුව දැන් ඒ අඳුරු ගුහාව වගේ තියෙන ආන්ටිගේ කකුල් අතරට තද වෙනවා. එයාට දැනුනේ මස් වැදලි වල තෙතමනය සහ ඒ නපුරු උණුසුම.
"තවත් ඇතුලට... තවත් ඇතුලට..." ආන්ටි කෑගැහුවා. හෙෂාන්ගේ හුස්ම හිරවෙන්න ගත්තා. එයාගේ මුළු ඔළුවම දැන් ඒ රහස් ප්රදේශය ඇතුලේ. අරමේ ආන්ටිගේ හිනා සද්දේ මුළු පන්සල පුරාම රැව් දුන්නා.