zen කතාවක් හින්ද හොද discussion එකක් ගිය හින්ද තව කතාවක් කියන්න හිතුනා
මෙය සෙන් (Zen) කතාවක්.
---
### **දිව්යලෝකය සහ අපාය**
දිනක් දැඩි, හැඩිදැඩි සමුරායිවරයෙක් ගැඹුරු භාවනාවක යෙදී සිටි සෙන් ගුරුවරයෙකු වෙත පැමිණියා.
නොඉවසිලිමත් සහ රළු වූ මේ සමුරායිවරයා, නිතරම කෑගසා පුරුදු ඔහුගේ ගොරෝසු හඬින් ගුරුවරයාට මෙසේ අණ කළා, "මට කියනවා, දිව්යලෝකයේ සහ අපායේ සැබෑ ස්වභාවය කුමක්ද කියලා!"
සෙන් ගුරුවරයා සෙමින් දෑස් විවර කර, සමුරායිවරයාගේ මුහුණ දෙස බලා තරමක අවඥාවෙන් මෙසේ පිළිතුරු දුන්නා. "නුඹ වගේ අපිරිසිදු, පිළිකුල් සහගත, කාලකණ්ණියෙකුට මම ඇයි උත්තර දෙන්නේ? නුඹ වගේ පණුවෙකුට මම කිසිවක් කියාවි කියා නුඹ සිතනවාද? මට නුඹව පේන්න බෑ. මගේ ඇස් මානයෙන් පලයන්. නුඹේ ඔය මෝඩ ප්රශ්න වලට උත්තර දෙන්න මට වෙලාවක් නැහැ."
මේ දැඩි අපහාසය දරාගැනීමට සමුරායිවරයාට හැකි වුණේ නැහැ. කෝපයෙන් වියරු වැටුණු ඔහු, එකවරම තම කඩුව ඇද ගුරුවරයාගේ ගෙල සිඳ දැමීමට එය ඉහළට එසවූවා.
ඒ මොහොතේ සමුරායිවරයාගේ දෑස් දෙස කෙළින්ම බැලූ සෙන් ගුරුවරයා ඉතා සන්සුන්ව මෙසේ පැවසුවා, **"අන්න ඒක තමයි අපාය."**
සමුරායිවරයා ගල් ගැසුණා. තමන්ව කෝපය විසින් ග්රහණය කරගෙන ඇති බව ඔහුට වහාම වැටහුණා. වෛරය, ක්රෝධය සහ ආවේගයෙන් පිරුණු තමාගේම අපාය, ඔහුගේම සිත විසින් මේ මොහොතේ නිර්මාණය කර ඇති බව ඔහුට තේරුම් ගියා. තමන් කෙනෙකුව මරා දමන තරමටම ඒ අපාය තුළ ගිලී සිටි බව ඔහු අවබෝධ කර ගත්තා.
සමුරායිවරයාගේ දෙනෙත් කඳුළින් පිරී ගියා. තම කඩුව පසෙකින් තැබූ ඔහු, දෑත් එක්කර මේ ලබා දුන් ගැඹුරු අවබෝධය වෙනුවෙන් කෘතවේදීව ගුරුවරයාට හිස නමා ආචාර කළා.
සෙන් ගුරුවරයා සියුම් සිනහවකින් යුතුව මෘදු ලෙස මෙසේ පැවසුවා, **"අන්න ඒක තමයි දිව්යලෝකය."**
මෙය කියවන විට, "මටත් කේන්ති යනවා නේද, අපාය කියන්නේ ඒකට තමයි" කියා ඔබට සිතේවි.
නමුත් නියම අවබෝධය ලැබෙන්නේ, මේ කෝපය හටගන්නේ කිසිවක් නොමැති තැනකින් බව ඔබට වැටහුණු විටයි.
#කඩවර
. ඕක යටගිය දවස බ්රහ්ම දත්ත රජු සමයේ උන නිසා ගුරා ජීවත් උනා. අපි කතාව ඇහුවා
