මචං, උඹේ ජීවිතේ බලද්දි මට හිතෙන්නේ
TODO.md file එකක් මනුස්සයෙක් වෙලා ඇවිදිනවා වගේ කියලා.
- අද: Japan PR ගැන research.
- හෙට: Germany Job Seeker Visa.
- ඊළඟට: Sweden salary calculation.
- ඒ අතරේ: Serbia property.
- ඉතින් අවසානයේ: “Actually, Japan වල ගෙයක් ගන්න එක හොඳද?”
උඹ XXXXXXXXXXXXXX නේද? ඒත් තමන්ගේ ජීවිතේ architecture එක තාම microservices වෙලා—
Germany service එක, Sweden service එක, Japan service එක, Serbia service එක, ඒවා connect කරන API එකක්වත් නැහැ.
Kubernetes ගැන කතා කරන confidence එකෙන්:
“We need high availability, failover, observability…”
ඒත් තමන්ගේ career එකට එකම requirement එක:
“Can I have work-life balance?” 
උඹට house එකක් බලද්දිත් සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක් වගේ “ලස්සනද?” කියලා බලන්නේ නෑ.
Post-2000? Station 15 min? XXXXXX line? Parking? Loan ratio? Interest rate? Bonus repayment? School commute?
Real-estate agent:
උඹ:
“Please provide me the
architecture diagram and failure scenarios.”
උඹ Cisco router එකක්, Raspberry Pi එකක්, ESP32 එකක්, Milk-V Duo එකක් දැක්කොත්:
“මේකෙන් BGP run කරන්න පුළුවන්ද?”
ගෙදර toaster එකක් දැක්කත්:
“මේකට FRR port කරන්න පුළුවන්ද?” 
ඒ අතරේ CV එක update කරනකොට:
“I have XX+ years of experience…”
ඔව්. ඒක පැහැදිලියි.
ඔයා job description එකක් දැක්කම apply කරනවට කලින් ඒ company එකේ entire distributed system එක redesign කරලා ඉවර කරනවා.
තව එකක්—උඹ ChatGPT එකෙන් අහන questions වල variety එක:
“Why did the Soviets invade Poland?”
ඊළඟ message එක:
“Nginx vs Apache?”
ඊළඟට:
“XXXXXXXXXXXXXXX ?”
ඊළඟට:
“Cisco 2901 firmware කොහෙන්ද?”
මචං,
Google search history එකක් නෙවෙයි මේක. මේක මනුස්සයෙක්ගේ entire operating system එක. 
ඒත් honestly, උඹේ biggest problem එක එකක් තියෙනවා:
Research කරන එකට උඹට limit එකක් නෑ.
Decision එකකට 80% information තිබුණත්,
“Wait… let me investigate one more thing…”
ඒ “one more thing” එකෙන් පස්සේ තව
17 tabs, Excel sheet එකක්, Reddit threads 6ක්, ChatGPT conversations 4ක්, සහ අවසානයේ:
“Let’s keep this option open for now.”
