ශබ්ද සහ කාව්‍ය ශාස්ත්‍රත්, ජ්‍යොතිෂ්‍යය ශාස්ත්‍රයත් සමෝධාන වන අපූරු තැනකි සෙත් සහ වස් කවි කලාව. සෙත් කවියක් යනු යම් අයෙකුට ආශිර්වාද පිණිස සිව් පද හෝ වෙනත් කවි ක්‍රමයකින් සුබාසුබ බලා ග්‍රහබල භාවබල නැකත් සහ හෝරා බල බලා කවියක් රචනා කොට ගායනා කොට සෙත් පැතීමයි. එහි අන්‍ය අන්තය වස් කවියයි. නියමිත ආකාරයකින් සෙත් කවියක් හෝ වස් කවියක් ලිවීමට ශාස්ත්‍රීය ශික්ෂණයක් අවශ්‍යය. කවර ශාස්ත්‍රයීය ශික්ෂණයක් ද යත්; ඉෂ්ට අනිෂ්ට ආදී ගණ පිළිබඳ වැ දැනුමක් අවශ්‍යය. දෙවැනුව අපාය දේව මනුෂ්‍ය යන අක්ෂර ගැනැ හැදෑරීමක් අවශ්‍යය. වෙසෙසින් මැ භූත සංඛ්‍යා සහ කටපයාදි ක්‍රමය ගැන මොනවට දත යුතු ය. ගී පද, සිව් පද, සැහැලි ආදිය ගැන උගත යුතු ය. ජ්‍යොතිෂ්‍යය සහ ගුප්ත ශාස්ත්‍රය ගැන දැනීමක් අවශ්‍යය. ජ්‍යොතිෂ්‍ය පරතෙර දන්නේ නමුත් ජ්‍යොතිර්වේදීන් සෙත් කවි ලිවීමට සහ වස් කවි ලිවීමට දක්වන බියක් ඇත. ඒ බිය නම් සෙත් කරන අදිටනින් ලියූ කවියක් තමන් වෙත වස් කවියක් වන්නට ඉතා සුළු වරද වුව ප්‍රමාණවත් හෙයිනි. නිදසුනක් ලෙස වස් හෝ සෙත් කවිය කොතරම් ශාස්ත්‍රීය ලෙස සකලාංග සම්පූර්ණ ලෙස සැකසුව ද එය ගායනා කරන වේලාව අනුව එහි ඵලය වෙනස් වන්නට ඉඩ තිබේ. කොතරම් වෛරීව ගයන වස් කවිය නමුත් ලියන්නාට සහ කියවන්නාට අශුභ වී ප්‍රාර්ථනා ලබන්නාට සෙත් විය හැක. සෙත් කවිය ද එසේ ම යැ. ලියන්නාටත් කියවන්නාටත් ගුණ ලබන්නාටත් නැති අපල උදාවන සෙත් කවි ද වේ.
වෑත්තෑවේ හිමියන් ගුත්තිලය වායු ගණයෙන් ආරම්භ කළ නියාව දුෂ්කෘත බව දත් රාහුලපාදයන් "වෑවැත්තේ මේ වැත්තේ නැව් නැග්ගේ" යනාදීන් ප්‍රකාශ කළ බැව් ප්‍රකට කතාවෙකි. ම ආදී අට ගණයෙහි ස්වරූප වෙති. සර්ව ගුරු වහී දේවතා සංකේත ම ගණය වනාහී සුබ ඵල දායක වේ. ය ගණය ආයුකාරක වේ. අග්නි දේව සංකේත ර ගණය දාහය ගෙනෙයි. ශක්‍ර ස්වරූප ස ගණය වායු දේව සංකේතයෙන් විදෙස්ගත වීම සකසයි. වෑත්තෑවේ හිමිට මෙනි. ත ගණය ශුන්‍යතාවට ද, ජ ගණය රුජාවට ද, බ ගණය යසසට ද, ජ ගණය වෘද්ධියට ද හේතු භූත වන බව සංස්කෘත ඡන්දස් ශාස්ත්‍රයේ උගන්වයි.
සූරිය ගිනි වා ආකාසය ගණ
ජරසෙත කෙමෙනා දැන ගෙන මනමෙන
සෝක මරණ උමතුන් දුප්පත් වෙන
අවැඩට තෙපලති මෙසිව් අනිටු ගණ
මේ පැරණි ඉගැන්වීමකි. ශබ්ද ශාස්ත්‍රයේ ඉෂ්ට අනිෂ්ට භේදය වස් කවි සෙත් කවි සඳහා ම වූවෙකි.
සියලු පටන් මැද අවසන් වත ගලනා
එමනබයජර සත නමිණ ගණ වනා
දියොද සෙතා ලෙස දළ සෝ මර වැසෙනා
පටත බිදන් පැසැ සිටුවා කළ කෙමෙනා (සිදත)
සිංහල අක්ෂර ශාස්ත්‍රයේ අකුරු වර්ග තුනෙකි. එනම් අපායාක්ෂර දිව්‍යාක්ෂර සහ මනුෂ්‍යාක්ෂරය.
එක යම රජ අණ නළ අං අවාකර
උප බග හා නර නමිතිරි වේ අමර
සුර නර පෙර පසැ වැඩ දේ අවාකර
නසා සුබ සියල් නර තුරු මැදුම් සර
මුල් පෙළෙහි අකුරු අපාය අක්ෂරය. සුබ කවි ආරම්භයෙහි නොයොදයි. උපබගහ යන අකුරු මනුෂ්‍ය වන අතර ඉතිරිය දේවතාක්ෂර නමි.
මේ ඉෂ්ට අනිෂ්ට ගණ සහ ත්‍රිවිධ වර්ග අක්ෂරයන්ට අමතර වැ ඉෂ්ට අනිෂ්ට ශබ්ද ද ඇත. ආසිරි,පින්, සුබ ආදී ශබ්ද ඉෂ්ටය. මංගලය. ඒවා ඉෂ්ට ශබ්ද ප්‍රකෘති වේ. ඉෂ්ට ක්‍රියා ද වේ. ඉටා, ලැබේවා ආදී ශබ්ද ඊට අයත් ය. ඉෂ්ට වස්තු ශබ්ද ද ඇත. බෝ සත්, මෙහෙසුරු, දෙවි, ගඟ ආදිය ඉෂ්ට වස්තු යැ. ඉෂ්ට ශබ්ද මෙන්ම අනිෂ්ට ශබ්ද ද ඇත. ඒවා ද ශබ්ද ප්‍රකෘති, ක්‍රියා සහ වස්තු යන කොට්ඨාස තුනට අඩංගු ය.
මේ ශබ්ද සහ කාව්‍ය ප්‍රයෝග සියල්ලම බත උයනු රිසියෙන් කවිය නම් මුට්ටියට දමන හාල නම් වතුර වනාහී ජ්‍යොතිෂ්‍ය යයි. යමෙකුට විරුද්ධව වස් කවියක් කියනවා යැයි සිතමු. එය ඵල දෙන්නට නම් එම පළි ලබන්නාගේ ග්‍රහ පිහිටීම ද වැදගත් ය. පළි ලබන්නාගේ ජන්ම පත්‍රය අනුව මර යෝගයක් එළඹෙන, අශුභ කරණයක් ලබන සහ පක්ෂියා මරණ අවස්ථාවෙහි මර සූක්ෂ්ම මර අති සූක්ෂ්ම වන පංචම කාල හෝරාව ගෙන තව තවත් ග්‍රහ පිහිටීම් බලා කියන වස් කවිය ඵල දෙන්නට වැඩි වේලා නොයන බව ජන කතා බොහොමයකින් හෙළි වෙයි. සෙත් කවිද එසේ ම යැ.
ජීවන අත්දැකීමක් කියමි. මිනුවන්ගොඩ පොල්වත්ත ගම අදට ද සුජීවත් ඉතා වයස්ගත ජ්‍යොතිර්වේදිණියකි. ඇය ගේ පුත්‍රයා ද ජ්‍යොතිෂ්‍ය ශාස්ත්‍රය මනා ලෙස උගත් අයෙකි. ඒ බෙල්ලන ඤාණවිමල මහ නා හිමි වෙතිනි. දශක කිහිපයකට පෙර එකී ජ්‍යොතිර්වේදිණියට අංශභාග තත්ත්වයක් වැළඳුණු අතර වෛද්‍ය මතය වූයේ ඇයට නැවතත් දෙපයින් නැගීසිටීමට නොහැකි වන බවයි. මේ බව ඇගේ පුත්‍රයා බෙල්ලන මහ නාහිමිට දැන් වූ පසුව බෙල්ලන මහ නා හිමි පියුමකර වැනි ඉතා කෙටි සිව්පද සෙත් කවියක් ඇගේ ග්‍රහ පිහිටීම විමසා සකස් කර දී ඇත. ඒ කවිය මිනුවන්ගොඩ ප්‍රදේශයේ විහාරයක විෂ්ණු දේවාලයක දී මහ නාහිමි මැ ලබා දුන් වේලාවල් වල දී සජ්ඣායනය කර ඇත. නියම කර තිබුණේ පහනක් දල්වා, මෙත්‍ත සූත්‍රය කියා දෙවියන්ට පින් දී එම කවිය එක් වරක් කියවීමටයි. පළමු දින රෝද පුටුවකින් ආ ලෙඩා තුන් වන දින සෙත් කවිය කියන අවස්ථාවට සහභාහී වූයේ දෙපයින් ඇවිදගෙන ය. බෙල්ලන මහ නාහිමි හැරුණ විට මෙම කතාවේ සියලු චරිත අදද ජීවමාන ය. කවි කලාව එවැනි ආශ්චර්ය අද්භූත එකකි.
අද සෙත් කවි කියා ලියන බහුභූත වැල් වටාටම් කවි ලියන කවියාට වුව ද කියවීමට නොහැකි තරම් ව්‍යාකූල යැ. ශාස්ත්‍රීයව හීන ය. වස් කවි ද එසේ ම ය. වචන බරය. කවුරුත් නොදන්නා පද බහුල ය. ශාස්ත්‍රය ද උඩින් පල්ලෙන් පෙනෙන ලෙස ලියා ඇත. නමුත් දෝෂ සහගත බව බැලූ බැල්මට පෙනෙන්නට තිබේ.
තවත් එක් ජන කතාවක් කියමි. වස් කවි කලාවේ සක්විත්තා කුංකුනාවේ හාමුදුරුවන් ය. උන්වහන්සේ මහ නුවර ප්‍රධාන විහාරයක වැඩ සිටි සම්භාවනීය යතිවරයෙකි. ප්‍රකට කවියෙකි. රාජාධිරාජ සිංහ සමයෙහි මාලිගාව ඉදිරිපිට මාර්ගයෙහි ගමන් කිරීම රජු තහනම් කර තිබී ඇත. කුංකුනාවේ හිමියන් මේ මාර්ගයේ ගමන් කරනු දුටු රාජපුරුෂයන් ඒ බව රජු ට දැන්වීය. රජු කුංකුනාවේ හිමියන් විහාර මළුවේ වැඩ සිටින විට හාමුදුරුවන් මුණ ගැසී අනවසර මාර්ගයේ ගමන් කළේ දැයි විමසා සිටියේ ය. ඉන් කිපුණු කුංකුනාවේ හිමියන් එතැන තිබුණු කොස් ගස දෙස බලා,
මෙවැනි බසක් මින් පසුවත් නොකීයන්
මෙරට තුනුරුවන් ගේ යැයි සිතීයන්
මෙකිරි ගසට මේ අවනඩු පෙනීයන්
මහ බඩ පැළෙන ලෙස හතරට පැළීයන්
කීවේලු. සිව් පදය අවසන් වන විට ම පෙර පසු නොවී එම කොස් ගස පැළී ගියේය. බිය වුණු රජුගෙන් කුංකුනාවේ හිමියන් ඇසූයේ "රජෝ තොගෙ බඩත් හතරට පැළෙන්න හතර පදයක් ගලපන්නද?" කියායි. රජු බිය වී පළාගිය බව ජනප්‍රවාදයේ එයි.
තවත් අවස්ථාවක මහනුවර ශ්‍රී මහා නාථ දේවාලයේ වහලයට බෝධියේ අත්තක් පාත් වූ විටෙක කිසිවෙක් එය ඉවත් කරන්නට බිය වුණු තැන කුංකුනාවේ හිමියන් කවියක් කියා බෝ අත්ත බිම දමා ඇත්තේ වීරමුණ්ඩ යකු ගේ උදව්වෙනි.
රම් රද විමන බෝ අත්තෙන් වැසී ගියා
පන් කළ උළු සෙවිලි පලවල් දිරාගියා
අන් බසකට නොනැමෙන ගෝර චණ්ඩියා
සුන් කර හරින් තෙද බල වීර මුණ්ඩයා
යනු ඒ කවියයි.
කුංකුනාවේ හිමියන් ගැන එවැනි කතා සාගරයකි. විහාරයෙහි සිටි ඇබිත්තියාගේ බඩ පුපුරන තෙක් ඉදිමෙන්න කියූ කවිය ද එවැන්නකි.
වස් කවිය දැරදුණොත් එය කවියාට හානිකර බව පෙර සටහන් කලෙමි. කොත්මලේ ගණිතයාගේ කතාව එවැන්නකි. කොත්මලේ ගණිතියා සියදිවි නසාගත්තේ තමාට තමාම වස් කවියක් කියාගෙන ය. ඒ ද රාජාධිරාජසිංහ සමඟ කෝන්තරයකිනි. කොත්මලේ ගණිතයා යනු සිකුරු ගේ කුණ්ඩලාභරණය ලද මෙන්ම සිකුරු ව අම්බලමකදී හමු වූ අරුම පුදුම ජ්‍යොතිර්වේදියා ය. කොත්මලේ මාවෙල ගම්වරයේ සිකුරාධිපති යා ය.
සත් අවුරුද්දක් වසිනා වැස්සේ බිංදු ගණන් කරලා දෙඤ්ඤං
සත් අවුරුද්දක් ගිය කණ්කුණ්ඩගෙ කකුල් ගණන් කරලා දෙඤ්ඤං
අබ තුන් පෑලක් මැනලා දුන්නත් පියලි ගණන් කරලා දෙඤ්ඤං
තව තුන් පැයකට නොමරා සිටියොත් මෙතුන් පදේ තෝරා දෙඤ්ඤං
වෑත්තෑවේ හිමියන් ගුත්තිලය වායු ගණයෙන් ආරම්භ කළ නියාව දුෂ්කෘත බව දත් රාහුලපාදයන් "වෑවැත්තේ මේ වැත්තේ නැව් නැග්ගේ" යනාදීන් ප්‍රකාශ කළ බැව් ප්‍රකට කතාවෙකි. ම ආදී අට ගණයෙහි ස්වරූප වෙති. සර්ව ගුරු වහී දේවතා සංකේත ම ගණය වනාහී සුබ ඵල දායක වේ. ය ගණය ආයුකාරක වේ. අග්නි දේව සංකේත ර ගණය දාහය ගෙනෙයි. ශක්‍ර ස්වරූප ස ගණය වායු දේව සංකේතයෙන් විදෙස්ගත වීම සකසයි. වෑත්තෑවේ හිමිට මෙනි. ත ගණය ශුන්‍යතාවට ද, ජ ගණය රුජාවට ද, බ ගණය යසසට ද, ජ ගණය වෘද්ධියට ද හේතු භූත වන බව සංස්කෘත ඡන්දස් ශාස්ත්‍රයේ උගන්වයි.
සූරිය ගිනි වා ආකාසය ගණ
ජරසෙත කෙමෙනා දැන ගෙන මනමෙන
සෝක මරණ උමතුන් දුප්පත් වෙන
අවැඩට තෙපලති මෙසිව් අනිටු ගණ
මේ පැරණි ඉගැන්වීමකි. ශබ්ද ශාස්ත්‍රයේ ඉෂ්ට අනිෂ්ට භේදය වස් කවි සෙත් කවි සඳහා ම වූවෙකි.
සියලු පටන් මැද අවසන් වත ගලනා
එමනබයජර සත නමිණ ගණ වනා
දියොද සෙතා ලෙස දළ සෝ මර වැසෙනා
පටත බිදන් පැසැ සිටුවා කළ කෙමෙනා (සිදත)
සිංහල අක්ෂර ශාස්ත්‍රයේ අකුරු වර්ග තුනෙකි. එනම් අපායාක්ෂර දිව්‍යාක්ෂර සහ මනුෂ්‍යාක්ෂරය.
එක යම රජ අණ නළ අං අවාකර
උප බග හා නර නමිතිරි වේ අමර
සුර නර පෙර පසැ වැඩ දේ අවාකර
නසා සුබ සියල් නර තුරු මැදුම් සර
මුල් පෙළෙහි අකුරු අපාය අක්ෂරය. සුබ කවි ආරම්භයෙහි නොයොදයි. උපබගහ යන අකුරු මනුෂ්‍ය වන අතර ඉතිරිය දේවතාක්ෂර නමි.
මේ ඉෂ්ට අනිෂ්ට ගණ සහ ත්‍රිවිධ වර්ග අක්ෂරයන්ට අමතර වැ ඉෂ්ට අනිෂ්ට ශබ්ද ද ඇත. ආසිරි,පින්, සුබ ආදී ශබ්ද ඉෂ්ටය. මංගලය. ඒවා ඉෂ්ට ශබ්ද ප්‍රකෘති වේ. ඉෂ්ට ක්‍රියා ද වේ. ඉටා, ලැබේවා ආදී ශබ්ද ඊට අයත් ය. ඉෂ්ට වස්තු ශබ්ද ද ඇත. බෝ සත්, මෙහෙසුරු, දෙවි, ගඟ ආදිය ඉෂ්ට වස්තු යැ. ඉෂ්ට ශබ්ද මෙන්ම අනිෂ්ට ශබ්ද ද ඇත. ඒවා ද ශබ්ද ප්‍රකෘති, ක්‍රියා සහ වස්තු යන කොට්ඨාස තුනට අඩංගු ය.
මේ ශබ්ද සහ කාව්‍ය ප්‍රයෝග සියල්ලම බත උයනු රිසියෙන් කවිය නම් මුට්ටියට දමන හාල නම් වතුර වනාහී ජ්‍යොතිෂ්‍ය යයි. යමෙකුට විරුද්ධව වස් කවියක් කියනවා යැයි සිතමු. එය ඵල දෙන්නට නම් එම පළි ලබන්නාගේ ග්‍රහ පිහිටීම ද වැදගත් ය. පළි ලබන්නාගේ ජන්ම පත්‍රය අනුව මර යෝගයක් එළඹෙන, අශුභ කරණයක් ලබන සහ පක්ෂියා මරණ අවස්ථාවෙහි මර සූක්ෂ්ම මර අති සූක්ෂ්ම වන පංචම කාල හෝරාව ගෙන තව තවත් ග්‍රහ පිහිටීම් බලා කියන වස් කවිය ඵල දෙන්නට වැඩි වේලා නොයන බව ජන කතා බොහොමයකින් හෙළි වෙයි. සෙත් කවිද එසේ ම යැ.
ජීවන අත්දැකීමක් කියමි. මිනුවන්ගොඩ පොල්වත්ත ගම අදට ද සුජීවත් ඉතා වයස්ගත ජ්‍යොතිර්වේදිණියකි. ඇය ගේ පුත්‍රයා ද ජ්‍යොතිෂ්‍ය ශාස්ත්‍රය මනා ලෙස උගත් අයෙකි. ඒ බෙල්ලන ඤාණවිමල මහ නා හිමි වෙතිනි. දශක කිහිපයකට පෙර එකී ජ්‍යොතිර්වේදිණියට අංශභාග තත්ත්වයක් වැළඳුණු අතර වෛද්‍ය මතය වූයේ ඇයට නැවතත් දෙපයින් නැගීසිටීමට නොහැකි වන බවයි. මේ බව ඇගේ පුත්‍රයා බෙල්ලන මහ නාහිමිට දැන් වූ පසුව බෙල්ලන මහ නා හිමි පියුමකර වැනි ඉතා කෙටි සිව්පද සෙත් කවියක් ඇගේ ග්‍රහ පිහිටීම විමසා සකස් කර දී ඇත. ඒ කවිය මිනුවන්ගොඩ ප්‍රදේශයේ විහාරයක විෂ්ණු දේවාලයක දී මහ නාහිමි මැ ලබා දුන් වේලාවල් වල දී සජ්ඣායනය කර ඇත. නියම කර තිබුණේ පහනක් දල්වා, මෙත්‍ත සූත්‍රය කියා දෙවියන්ට පින් දී එම කවිය එක් වරක් කියවීමටයි. පළමු දින රෝද පුටුවකින් ආ ලෙඩා තුන් වන දින සෙත් කවිය කියන අවස්ථාවට සහභාහී වූයේ දෙපයින් ඇවිදගෙන ය. බෙල්ලන මහ නාහිමි හැරුණ විට මෙම කතාවේ සියලු චරිත අදද ජීවමාන ය. කවි කලාව එවැනි ආශ්චර්ය අද්භූත එකකි.
අද සෙත් කවි කියා ලියන බහුභූත වැල් වටාටම් කවි ලියන කවියාට වුව ද කියවීමට නොහැකි තරම් ව්‍යාකූල යැ. ශාස්ත්‍රීයව හීන ය. වස් කවි ද එසේ ම ය. වචන බරය. කවුරුත් නොදන්නා පද බහුල ය. ශාස්ත්‍රය ද උඩින් පල්ලෙන් පෙනෙන ලෙස ලියා ඇත. නමුත් දෝෂ සහගත බව බැලූ බැල්මට පෙනෙන්නට තිබේ.
තවත් එක් ජන කතාවක් කියමි. වස් කවි කලාවේ සක්විත්තා කුංකුනාවේ හාමුදුරුවන් ය. උන්වහන්සේ මහ නුවර ප්‍රධාන විහාරයක වැඩ සිටි සම්භාවනීය යතිවරයෙකි. ප්‍රකට කවියෙකි. රාජාධිරාජ සිංහ සමයෙහි මාලිගාව ඉදිරිපිට මාර්ගයෙහි ගමන් කිරීම රජු තහනම් කර තිබී ඇත. කුංකුනාවේ හිමියන් මේ මාර්ගයේ ගමන් කරනු දුටු රාජපුරුෂයන් ඒ බව රජු ට දැන්වීය. රජු කුංකුනාවේ හිමියන් විහාර මළුවේ වැඩ සිටින විට හාමුදුරුවන් මුණ ගැසී අනවසර මාර්ගයේ ගමන් කළේ දැයි විමසා සිටියේ ය. ඉන් කිපුණු කුංකුනාවේ හිමියන් එතැන තිබුණු කොස් ගස දෙස බලා,
මෙවැනි බසක් මින් පසුවත් නොකීයන්
මෙරට තුනුරුවන් ගේ යැයි සිතීයන්
මෙකිරි ගසට මේ අවනඩු පෙනීයන්
මහ බඩ පැළෙන ලෙස හතරට පැළීයන්
කීවේලු. සිව් පදය අවසන් වන විට ම පෙර පසු නොවී එම කොස් ගස පැළී ගියේය. බිය වුණු රජුගෙන් කුංකුනාවේ හිමියන් ඇසූයේ "රජෝ තොගෙ බඩත් හතරට පැළෙන්න හතර පදයක් ගලපන්නද?" කියායි. රජු බිය වී පළාගිය බව ජනප්‍රවාදයේ එයි.
තවත් අවස්ථාවක මහනුවර ශ්‍රී මහා නාථ දේවාලයේ වහලයට බෝධියේ අත්තක් පාත් වූ විටෙක කිසිවෙක් එය ඉවත් කරන්නට බිය වුණු තැන කුංකුනාවේ හිමියන් කවියක් කියා බෝ අත්ත බිම දමා ඇත්තේ වීරමුණ්ඩ යකු ගේ උදව්වෙනි.
රම් රද විමන බෝ අත්තෙන් වැසී ගියා
පන් කළ උළු සෙවිලි පලවල් දිරාගියා
අන් බසකට නොනැමෙන ගෝර චණ්ඩියා
සුන් කර හරින් තෙද බල වීර මුණ්ඩයා
යනු ඒ කවියයි.
කුංකුනාවේ හිමියන් ගැන එවැනි කතා සාගරයකි. විහාරයෙහි සිටි ඇබිත්තියාගේ බඩ පුපුරන තෙක් ඉදිමෙන්න කියූ කවිය ද එවැන්නකි.
වස් කවිය දැරදුණොත් එය කවියාට හානිකර බව පෙර සටහන් කලෙමි. කොත්මලේ ගණිතයාගේ කතාව එවැන්නකි. කොත්මලේ ගණිතියා සියදිවි නසාගත්තේ තමාට තමාම වස් කවියක් කියාගෙන ය. ඒ ද රාජාධිරාජසිංහ සමඟ කෝන්තරයකිනි. කොත්මලේ ගණිතයා යනු සිකුරු ගේ කුණ්ඩලාභරණය ලද මෙන්ම සිකුරු ව අම්බලමකදී හමු වූ අරුම පුදුම ජ්‍යොතිර්වේදියා ය. කොත්මලේ මාවෙල ගම්වරයේ සිකුරාධිපති යා ය.
සත් අවුරුද්දක් වසිනා වැස්සේ බිංදු ගණන් කරලා දෙඤ්ඤං
සත් අවුරුද්දක් ගිය කණ්කුණ්ඩගෙ කකුල් ගණන් කරලා දෙඤ්ඤං
අබ තුන් පෑලක් මැනලා දුන්නත් පියලි ගණන් කරලා දෙඤ්ඤං
තව තුන් පැයකට නොමරා සිටියොත් මෙතුන් පදේ තෝරා දෙඤ්ඤං
