බිඳුණු පෙමට නාඩන් මා නැගණියනේ...
මිහිළිය සේ...
නාඩන් මා නැගණියනේ...
අහසට බැන්ද පෙම නියඟෙන් නුඹ දෑවා..
පොළව නුඹයි ඒ නියගෙන් අලු වූවා...
නුඹ දුක් ඉහිලුවා බැරි බර ඇදලූවා...
අහසට හඬන්නට වෙනවා නුඹ ගාවා...
ගහ කොල සියක් මල් පිපිලා තියෙන විට...
අහසට සිනාසෙන්නට හැකි නේ නුඹට...
ඇති තෙක් විඳින්නම් කරදර...