මං ගෙදර ආවේ ඔලුවත් රිදෙන තරමට මහන්සියෙන්. ඇත්තටම මට ඕන වුණේ ඇඳට වැටිලා ටිකක් නිදාගන්න.
කාමරේට ගියා. නිකං අමුතුම ගඳක්. මොකක්ද මන්දා.
ලයිට් එක දැම්මා.
මගේ සුදු පාට ඇඳ ඇතිරිල්ල උඩ තිබුණා ලොකු දුඹුරු පාට ගොඩක්.
ඒක පොඩි එකක් නෙවෙයි. නිකං මට අභියෝගයක් කළා වගේ.
මං ටිකක් වෙලා එතනම හිටියා. මොකුත්ම හිතාගන්න බෑ. මගේ පූසා. මේක මීට කලින් කරලා නෑ. ඒකත් මගේ ඇඳ උඩ!
මං පූසා දිහා බැලුවා. ඌ මේසෙ යට හැංගිලා. ඇස් දෙක විතරයි එළියට දාලා තිබ්බේ. ඌ දන්නවා වරදක් කරලා කියලා.
මගේ මහන්සිය නැති වෙලා ගියා. ඒ වෙනුවට ආවේ මහ කලකිරීමක්.
දැන් මං මොකක්ද කරන්නෙ? මේක ශීට් එකේ ගෑවිලා. බ්ලැන්කට් එකෙත් ගෑවිලා. මෙට්ටෙටත් සමහර විට උරාගෙන ඇති.
මුලින්ම ඌව මේසෙ යටින් එළියට ගන්න ඕන වුණා. ඌ ආවේ නෑ. මට ට්රීට් එකක් දීලා ඌව එළියට ගන්න වුණා.
ඊට පස්සේ තමයි හෝදන වැඩේ පටන් ගත්තේ. රස්නෙ වතුර, සබන් දාලා අතුල්ලුවා. ඒත් ගඳ යන්නෙ නෑ. මට හිතුණා ඒක තව වැඩි වෙනවා කියලා.
අන්තිමට මට බ්ලැන්කට් එකයි, ශීට් එකයි වොෂින් මැෂින් එකට දාන්න වුණා. ඒක ලොකු වැඩි නිසා මැෂින් එක කැඩෙන්න වගේ සද්දයක් ආවා.
මෙට්ටෙ... මට ක්ලීනර් බෝතලෙන් බාගයක්ම ඉසින්න වුණා. ඒ කැලිකල් ගඳයි, අර ගඳයි එකට මිශ්ර වෙලා නිකං බියකරු සිහිනයක් වගේ.
පැය ගාණකට පස්සේ ඇඳ හදලා තිබ්බේ. ඒත් ඒක කලින් වගේ නෙවෙයි. ගඳේ පොඩි මතකයක් තාමත් ඉතුරු වෙලා තිබ්බා.
මං ඇඳේ වාඩි වෙලා පූසා දිහා බලාගෙන හිටියා. ඌ ඌගේ ඇඳේ බෝලයක් වගේ දඟලමින් දුකෙන් හිටියා. ඌ දන්නවා ඌට දඬුවම් ලැබෙන බව.
මං දන්නෙ නෑ ඌ මේක කළේ ඇයි කියලා. සමහර විට මාව ගොඩක් වෙලා තනියම දාලා ගියාට තරහ වෙන්න ඇති. සමහර විට මොකක් හරි අමුතු දෙයක් කාලා වෙන්න ඇති.
මං දන්න එකම දේ තමයි, එදා රෑ මං නිදාගන්න ගියේ පරාජය වෙච්ච ගතියක් දැනෙමින්. ඒ වගේම මේක ආයෙත් වෙයිද කියන බයට.