ආහාර ප‍්‍රත්‍යවේක්ෂාව

asliyanage

Well-known member
  • Nov 2, 2006
    6,486
    10,868
    113
    Colombo




    ඔබත් මමත් ජීවිත කාලය පුරාම හැමදාම වගේ ආහාර ගත්තත්.
    අපි ආහාරය ගැන හරියටම දන්නවාද ?
    කබලිංකාරාහාරය,
    ඵස්සාහාරය, මනෝසඤ්චේතනාහාරය, විඤ්ඤාණාහාරය,
    යන ආහාර සතර මේ සූත්‍රයෙහි දැක්වෙන විශේෂ කරුණෙකි. “ආහරීයති අජ්ඣෝහරීයතීති ආහාරෝ” යන විග්‍ර‍හයේ සැටියට “අනුභව කරනු ලබන දෙයට ආහාරය” යි කියනු ලැබේ. මෙහි ඒ සතරට ආහාර යන නම කියනුයේ ඒ අර්ථය අනුව නො වේ. ඵස්ස චේතනා යන දෙක චෛතසික දෙකකි. විඤ්ඤාණය නම් සිත ය. ඒවා අනුභව කරන්නට ගිලින්නට පිළිවන් දේ නො වේ. කබලිංකාරාදි සතරට ආහාරය යි කියනුයේ ඵලය ඇති කරන දෙයය යන අර්ථයෙනි.
    “ආහාර” යනු යම්කිසි ඵලයක් ඇති කරන හේතුවට ද නමෙකි. එබැවින් අටුවාවෙහි “ආහාරාති පච්චයා. පච්චයා හි ආහාරන්ති අත්තනො ඵලං තස්මා ආහාරාති වුච්චන්ති” යි කීහ. අවිජ්ජා පච්චයා සංඛාරා යනාදි ප්‍ර‍තීත්‍යසමුත්පාද දේශනාවේ සැටියට සංසාර චක්‍ර‍යට අයත් සෑම ධර්මයක් ම ප්‍ර‍ත්‍යයෙකි. හෙවත් යම් කිසිවක් ඇති කරන හේතුවකි. “හේතු පච්චයො ආරම්මණපච්චයො” යනාදි ප්‍ර‍ස්ථාන දේශනාවේ සැටියට ද සෑම ධර්මයක් ම ප්‍ර‍ත්‍යයෙකි. ප්‍ර‍ත්‍යය නො වන, හේතුවක් නො වන කිසිම ධර්මයක් නැත.
    යම් කිසිවකට හේතු වීමේ - ප්‍ර‍ත්‍ය වීමේ සැටියට නම තබනවා නම්, සියලු ම ධර්මයන්ට ආහාර යන නාමය කිය යුතු ය. එසේ තිබියදී කබලිංකාරාහාරාදි සතරට පමණක් ආහාර යන නම තථාගතයන් වහන්සේ විසින් තබන ලදුයේ කවර හේතුවකින් ද? යන ප්‍ර‍ශ්නය මෙහිදී උපදී. තථාගතයන් වහන්සේ මේ සතරට පමණක් විශේෂයෙන් ආහාර නාමය තබන ලදුයේ, ඒ සතර සංසාර චක්‍ර‍යාගේ පැවැත්මට, තවත් ක්‍ර‍මයකින් කියතහොත් පඤ්චස්කන්ධයා ගේ පැවැත්මට විශේෂයෙන් හේතුවන බැවිනි.
    සංසාර චක්‍ර‍යට අයත් ධර්මයන් ගෙන් අවිද්‍යාව සංස්කාරයන්ට ප්‍ර‍ත්‍යය වේ. විඥාන නාමරූපාදීන්ට ප්‍ර‍ත්‍යය නො වේ. විඥානය නාමරූපයන්ට ප්‍ර‍ත්‍යය වේ. ෂඩායතනාදියට ප්‍ර‍ත්‍යය නො වේ. ආහාරයන් ගේ ප්‍ර‍ත්‍යය වීම එසේ එකකට දෙකකට නොව සියල්ලටම ය. එබැවින් තථාගතයන් වහන්සේ විසින් “සබ්බේ සත්තා ආහාරට්ඨිතිකා” යි ද වදාරන ලදී. සකල සත්ත්වයෝ ම ආහාරය නිසා ප වත්නෝය, ජීවත් වන්නෝය යනු එහි තේරුම ය. එහි සත්ත්වයෝය යි කියා තිබෙන්නේ අවිද්‍යාදි ධර්ම පරම්පරාවට ය. තවත් ක්‍ර‍මයකින් කියතහොත් ස්කන්ධ පරම්පරාවට ය.
    ජීවිත කාලය පුරාම හැමදාම වගේ
    මුවින් ආහාර ගැනීමට හුරු වී ඇති ඔබට බොහෝ විට
    ‘ආහාර’ යන වදන ඇසුණ සැණින් සිහිපත් වන්නේ අප බොහෝ සෙයින් ඇළුම් කරන කෑම බීමයි. නොයෙක් රසයෙන් යුතු, විවිධ ස්වභාවයෙන් යුතු ආහාරයන් ගැන සිහි කළ පමණින් ශරීරය පවා එයට අනුව උත්තේජනය වෙයි. ප්‍රතිකියා දක්වයි. ප්‍රණීත ආහාර අනුභව කරන්නට සියල්ලෝ ම පාහේ කැමති වෙති. මේ මේ ආහාර ශරීරයට හිතකර වන්නේ ය, මේ ආහාර අහිතකර වන්නේ ය, මේ ආහාරවලින් ශරීරය ශක්තිමත් කරන්නේ ය, මේවා ශරීරය වර්ධනය කරන්නේ ය, මේ ආහාරයන් ශරීරය ලෙඩ රෝගවලින් ආරක්ෂා කරන්නේ ය ආදි වශයෙන් අපි කොතෙකුත් දේවල් ආහාර ගැන කථා කරමු.
    අප දැන සිටියේ ආහාරය විසින් කය පෝෂණය කරන බව පමණකි. කයේ පැවැත්මට හේතුවන බව පමණකි. සියල්ල දන්නා, සියල්ල දකිනා අපගේ ශාස්තෘන් වහන්සේ වන භාග්‍යවත් අරහත් සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේ මේ ආහාර මුල්කරගෙන කය පමණක් නොව සසර ගමන ද සකස් වන අයුරු දේශනා කළ සේක. කයේ පැවැත්මට ආහාර පාන මුල්වන්නා සේ සසරේ පැවැත්මට ආහාර හතරක් මුල්වන බව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අවබෝධ කළ සේක.
    “පින්වත් මහණෙනි, උපන් සත්වයන්ගේ පැවැත්ම පිණිසත්, උපදින්නට සිටින සත්වයන්ට අනුග්‍රහ පිණිසත් හේතුවන ආහාර හතරකි.
    01. ගොරෝසු හෝ සියුම් හෝ කබලිංකාර ආහාරය.
    උපදින්න සිටින්නා වු සත්වයාගේ අනුග්‍රහ පිණිස ආහාර වර්ග හතරක් තිබෙනවා. ඒ ආහාර හතර මොනවා ද? ගොරෝසු වූ හෝ සියුම් වූ හෝ කබිලිංකාර හෝ කැබලි වශයෙන් අනුභව කරන ආහාර වර්ගයයි. බත් කැවිලි පලතුරු සහ බීම වර්ග කැබලිංකාර ආහාරය ගණයට ඇතුළත් වෙනවා.
    02. ස්පර්ශය නම් වූ ආහාරය.
    දෙවැනි ආහාරය ස්පර්ෂයයි . ස්පර්ෂය යනු ගෑවිම හැපීම ගැටීම යන අරුත් දෙ යි. එසේ වුවත් මෙහි ස්පර්ශය කියන්නේ එ අර්ථයෙන් නොවෙයි. මෙහිදී ස්පර්ෂය කියන්නේ එකතු වීම යන අර්ථයයි. ඇසින් රූපයක් බලන විට රූපයත් ඇසත් හිතත් එකතු වෙනවා. ඒ කාරණා තුනට ඇසේ ස්පර්ශය කියලා කියනවා. කනින් ශබ්දයක් අසන විට කනත් ශබ්දයත් විඥානයත් එකතු වෙනවා. මෙය කනේ ස්පර්ශයයි. කයත් මනසත් සිතත් යන සියලු කාරණා ‍මීට අන්තර්ගතයි.
    03. මනෝසංචේතනාව නම් වූ ආහාරය.
    තුන්වැනි ආහාරය මනෝ සංචේතනාවයි එනම් කර්මයට කියන තවත් නමක් මනස තුළ හට ගන්නා චේතනාවයි.
    04 විඤ්ඤාණය නම් වූ ආහාරය.
    හතරවන ආහාරය විඥනයයි. එයත් සිතටම කියන තවත් නමක් මේ ආහාර හතර පිළිබදව ධර්මයේ කතා කරන්නේ ඇයි එය පිළිබදව අපි විමසා බැලිය යුතුයි. කබලිංකාර ආහාර ය තියෙන්නේ ශරීරයේ පැවැත්මට අපි ගන්න ආහාර පාන නිසයි මේ ශරීරය පවතින්නේ. එසේ වුවත් බුදුන්වහන්සේ තම ගිහි පැවිදි ශ්‍රාවකයන්ට ආහාර පාන ගන්නා අකාරය පිළිබදව උපදෙස් දුන්නා.
    පින්වත් මහණෙනි, උපන් සත්වයන්ගේ පැවැත්ම පිණිසත්, උපදින්නට සිටින සත්වයන් හට අනුග්‍රහ පිණිසත් මේ ආහාර හතර හේතුවන්නේ ය.
    (අත්ථිරාග සූත්‍රය – සං. නි. 2)
    දීර්ඝ විස්තරය ..
    ☸️
    👉

    ☸️
    ෴01 )
    කබලිංකාර ආහාරය.
    ආහාර සතරෙන් කබලිංකාර ආහාරය යනු අනුභව කරන ආහාරයෙහි ඇති ඕජාව ය. අනුභව කරන ආහාරය කුසට පිවිසි කල්හි එයින් කොටසක් ආමාශය ඇසුරු කොට වෙසෙන පණුවෝ කති. එක් කොටසක් පාචකාග්නියෙන් දැවී යයි. එක් කොටසක් මළ වෙයි. එක් කොටසක් මුත්‍ර‍ වෙයි. ආහාරයෙහි හොඳම කොටස රස ධාතුව වී ආහාර ගෙන යන නහර දිගේ ගමන් කොට ශරීරය සැම තැනම පැතිරේ. ඒ ආහාරයේ ප්‍ර‍ධාන කොටසට ආහාර රූපය යි ද, ඕජා රූපය යි ද කියනු ලැබේ.
    ඕජාරූප ඇත්තේ අනුභව කරන ආහාරයෙහි ම නො වේ. ශරීරයේ පිහිටි ලේ මස් ආදි සියල්ලෙහිත් ඒවා ඇත්තේ ය. ශරීරයෙහි ඇති ඕජාරූප ඒ ඒ තැන ම තිබෙනවා මිස අනුභව කරන ආහාරයේ ඕජාව මෙන් ශරීරයේ ගමන් නො කරයි. එහෙත් සත්ත්ව ශරීරයට ආහාරයෙන් කෙරෙන උපකාරය ප්‍ර‍ධාන වශයෙන් කෙරෙන්නේ ශරීරයෙහි ඇති ඕජා රූපවලිනි. පිටතින් ශරීරයට පැමිණෙන ඕජාරූපයන් ගෙන් ලැබෙන උපස්ථම්භනයෙන් ශාරීරික ඕජාරූප බලවත් වී ඒවායින් ආහාරජ රූප නම් වූ රූප කොට්ඨාශයක් උපදවනු ලැබේ. ශරීරය පවත්වන්නේත් මලානික නො වී තිබෙන්නේත් බලවත් වන්නේත් වැඩෙන්නේත් ඒ ආහාරජ රූපවල උපස්ථම්භනයෙනි.
    අඹ ඇටයකට ශක්තිය ඇත්තේ කුඩා අඹ පැළයක් ඇති කිරීමට පමණකි. ඒ අඹ පැළය බොහෝ අතුපතර ඇති අඹ ගසක් වී මල්පල හටගන්වමින් දීර්ඝ කාලයක් පවත්නේ මුල් අඹ ඇටයේ අනුහසින් නොව පෘථිවි රස ආපෝ රසයන් ගේ අනුහසයෙනි. ඒවා නො ලද හොත් අඹ ගස නැසේ. එමෙන් කර්මයට ශක්තිය තිබෙන්නේ භවයෙහි ප්‍ර‍ථමයෙන් සත්ත්වයා ඉපදවීමට පමණකි. ඉපදීමෙන් පසු සත්ත්වයා වැඩෙන්නේත් ජීවත් වන්නේත් ආහාරයේ අනුහසිනි. ආහාරය නො ලදහොත් සත්ත්වයා වියළී මිය යන්නේ ය. ඉපදීමෙන් පසු සත්ත්වයා ජීවත් කරවීම ආහාරයේ කෘත්‍යය ය. සත්ත්වයා ජීවත් කරවීමය යි කියනුයේ නාමරූප ෂඩායතන ස්පර්ශ වේදනාදි හේතුඵල ධර්ම පරම්පරාව චිරකාලයක් පැවැත්වීමට ය. සංසාර චක්‍ර‍යට අයත් හේතුඵල පරම්පරාවට ම ප්‍ර‍ත්‍ය වන බැවින් කබලිංකාරාහාරය විශේෂ ප්‍ර‍ත්‍යයෙකි
    සියලූම අනුභව කරන කෑම බීම වර්ග කබලිංකාර ආහාර යි. දෙවියන් ආදී සියුම් ශරීරවලින් යුතු සත්වයන් සියුම් ආහාර අනුභව කරති. මිනිසුන්, තිරිසන් සතුන් ආදී ගොරෝසු ශරීරවලින් යුතු සත්වයන් ගොරෝසු ආහාර අනුභව කරති. මේ කබලිංකාර ආහාරවල පංචකාම ගුණයන් ම තිබේ. ආහාරය ඇසින් දුටු විට ඇල්ම හටගනී. ආහාර ගැන කථා කරන විට (කනින් අසන විට) ඇල්ම හටගනී. ආහාරයේ සුවඳට ඇල්ම හටගනී. දිවට රස දැනෙන විට ඇල්ම හටගනී.
    ආහාරයේ පහස කයට දැනෙන විට ද ඇල්ම හටගනී. කබලිංකාර ආහාර පිළිබඳ ව මෙසේ හටගන්නා රාගය දුරු නො කළ කල්හි, ආශාව දුරු නො කළ කල්හි, තණ්හාව දුරු නො කළ කල්හි එහි විඤ්ඤාණය පිහිටයි. යම් තැනක විඤ්ඤාණය පිහිටයි ද එතැන නාමරූපයෝ බැසගනිත්. යම් තැනක නාමරූප බැසගැනීම වෙයි ද එතැන සංස්කාරයන් වර්ධනය වෙයි. යම් තැනක සංස්කාරයන්ගේ වර්ධනය වීමක් වෙයි ද එතැන යළි ඉපදීම සැකසෙයි. යම් තැනක ඉපදීමක් වෙයි ද එතැන ජරා මරණ සෝක වැලපුම් දුක් දොම්නස් සියල්ල හටගනියි. යම් තැනක ඉපදීමක් ජරා මරණයක් වෙයි ද එය ඉතා කරදර සහිත, ශෝක පීඩා සහිත, දුක් දොම්නස් සහිත, මහත් ආයාසකර දෙයක් බව බුදු රදුන් වදාළ සේක.
    ආහාර අනුභව කරන්නටත්, ආහාර ගැන වර්ණනා කරන්නටත් පමණක් දැන සිටි ලෝක සත්වයා හට, එම ආහාරය ගැන ඇති ඇල්ම දුරු නො කළ නිසා ම සසර ගමන සකස්වන බව අවබෝධයෙන් යුතුව දේශනා කළේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසිනි. ඇතැම් ආගමික නායකයන් ද කබලිංකාර ආහාරය ගැන නොයෙක් අදහස් ප්‍රකාශ කර ඇතත් ආහාරය පිරිසිඳ දුටු පරිපූර්ණ අවබෝධයක් ඔවුන් තුළ නැත. ඇතැමුන් පවසන පරිදි ආහාරය ගැන අවබෝධ කරන්නට නම් නිරාහාරව සිටිය යුතු ය. ආහාර අනුභව නො කර සිටීම ආහාරය අවබෝධ කරන මග නො වේ. සියලු සත්වයෝ ආහාරයෙන් යැපෙති. එබැවින් නුවණින් සලකා තම ශරීරයේ පැවැත්ම පිණිස පමණක් ආහාර අනුභව කළ යුතු බව සදහම් ඇස් ඇති බුදු සමිඳාණෝ වදාළ සේක.
    කාන්තාර මාර්ගයකට පිළිපන් මවත්, පියාත්, කුඩා දරුවෙකුත් කෑම බීම අවසන්ව වෙහෙස වී ගමන් කරයි. අවසානයේ දරුවා මිය යයි. දෙමාපියන් කෑම බීම නොමැතිකමින් තම ආදරණීය දරුවාගේ මස් අනුභව කරමින් ජීවිතය රැකගනී. මෙසේ කරන්නේ හැකි ඉක්මනින් කාන්තාරයෙන් එතෙරවන තුරු ජීවිතය රැකගැනීම පිණිස පමණි. එසේ නොමැතිව තම සිරුරේ අලංකාරය පිණිස දරුවාගේ මස් කන්නේ නැත. ශරීරය මහත් කර ගැනීම පිණිස දරු මස් කන්නේ නැත. රසයෙන් මත්වී දරු මස් කන්නේ නැත. අපගේ එක ම පුතු කොහිදැයි හඬමින් ය ඔවුන් පුත්‍ර මාංශය බුදින්නේ. කාන්තාර ගමන අවසන් වනතුරු ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට පමණි.
    මේ උපමාව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළේ කබලිංකාර ආහාරය ගැන වටහාදීමටයි. සසර කතරින් එතෙර වීම පිණිස පිළිපන් ශ්‍රාවකයා හට නුවණින් සලකා, රසයට ගිජු නො වී ආහාර අනුභව කරන්නැයි මෙසේ පෙන්වා දුන් සේක. එනම්,
    “මේ ආහාරය වළඳන්නේ ජවය පිණිස නො වේ. සිරුර මහත් කර ගැනීම පිණිස නො වේ. සිරුර පැහැපත් කර ගැනීම පිණිස නො වේ. මේ ආහාරය වළඳන්නේ කයේ පැවැත්ම පිණිස ය. යැපීම පිණිස ය. කුසගිනි දුරුකර ගැනීම පිණිස ය. නිවන් මගට අනුග්‍රහ පිණිස ය. ජීවිතය පහසුවෙන්, නිවැරදි ලෙස පවත්වා ගැනීම පිණිස ය.”
    දවසක් මහානාම කියන ශාක්‍ය වංශික රජ කෙනෙක් බුදුන් වහන්සේ බැහැ දකින්න ආවා. උන්වහන්සේ මහානාම රජතුමාට ප්‍රකාශ කළා. රජතුමා ආහාර පාන ගන්න විට එසේ ‍සිතන්න මාමේ ආහාර පාන අනුභව කරන්නේ ක්‍රිඩා පිණිස නොවෙයි. මදය වැඩීමට නොවෙයි. ශරීරය අලංකාර කිරීමට නොවෙයි. ශ‍‍රීරය සැරසීම සදහා ‍නොවෙයි. මා මේ අනුභව කරන්නේ කය පවත්වා ගැනීම පිරිණිසයි. මා මේ ආහාර පාන අනුභව කරන්නේ ධර්ම මාර්ගය තුළ ගමන් කිරීමටයි. මේ ආකාරයට සිතලා ආහාර පාන අනුභව කරනවා නම් එක පැත්තකින් ශරීරයට තියන ආසාව තණ්හාව අඩු කරගන්න පුළුවන්. ඒ වගේම තමයි රෝගාතුර අවස්ථාවලදී නුවණින් දැකලා ආහාරපාන අනුභව කරන්න පුළුවන්නම් හුගක් රෝගාබාධ අඩුකරගන්න පුළුවන්. නුසුදුසු ආහාර පාන නොගෙන ඉන්න පුදුමාකාර මානසික ශක්තියක් බලයක් ඇති වෙනවා. එසේ මෙය අපේ ජිවිතය නිරෝගි කර ගැනීමට බලපානවා නියතයි.
    මේ ආකාරයට නුවණින් සලකා අනුභව කළ යුතු කබලිංකාර ආහාරය යම් කිසි ශ්‍රාවකයෙක් පරිපූර්ණ ලෙස අවබෝධ කරයි. ඒ ආර්ය ශ්‍රාවකයා තුළ කාම ලෝකයට නැවත නැවතත් පැමිණෙන සංයෝජනයන් දුරු වෙයි. අනාගාමී ශ්‍රාවකයෙක් බවට පත්වෙයි.
     
    • Like
    Reactions: kinkon

    asliyanage

    Well-known member
  • Nov 2, 2006
    6,486
    10,868
    113
    Colombo
    ☸️
    ෴ 02 )
    ස්පර්ශ ආහාරය.
    තණ්හාව සංසාර ප්‍ර‍වෘත්තියට ප්‍ර‍ධාන හේතුවකි. තණ්හාව නැතහොත් සංසාරයක් නො පවතී. තණ්හාව ඇති වන්නේ ද වේදනාව නිසා ය. වේදනාව කියා දෙයක් ලෝකයේ නැති නම්, කවරෙකුටවත් තණ්හාවක් ඇති නො වේ. ඵස්සය නො මැති නම් කිසි කලෙක වේදනාවක් ඇති වන්නේ ද නැත. වේදනාව ඇති වන කල්හි තණ්හාව ඇති වීමෙන් සංසාර චක්‍ර‍ය නො සිඳී පවතී. එබැවින් වේදනාව ඇති කර, තණ්හාව ඇති වීමට උපකාර වන ඵස්සය අවිද්‍යා සංස්කාරාදි හේතුඵල ධර්ම පරම්පරාවේ ම චිරකාලයක් පැවැත්වීමට උපකාරයෙකි. එබැවින් ඒ ඵස්සය යම්කිසි එකකට - දෙකකට පමණක් ප්‍ර‍ත්‍යය වන අන්‍යධර්මයන් සේ නොව සකල සංසාරයාගේ ම ප්‍ර‍වෘත්තියට උපකාර වන්නක් බැවින් විශේෂ ප්‍ර‍ත්‍යයක් වේ.
    ස්පර්ශය යනු කරුණු තුනක එකතුවකි. එහි ආකාර සයකි. ඇසත් රූපත් ඇසේ විඤ්ඤාණයත් එකට එකතුවීම ඇසේ ස්පර්ශය යි. කනත් ශබ්දයත් කනේ විඤ්ඤාණයත් එකතුවීම කනේ ස්පර්ශය යි. මේ අයුරින් නාසයේ දිවේ කයේ සහ මනසේ ද ස්පර්ශය හටගනී. මේ ආයතන හය මුල්කරගෙන ස්පර්ශය හටගැනීම නිරන්තරයෙන් ම සිදුවේ. කොටින් ම කියතොත් ස්පර්ශය හටනොගන්නා මොහොතක් නොමැති තරම් ය.
    ස්පර්ශය කියන වචනයෙන් අදහස් කරන්නේ ගෑවිම, ගැටීම හැපිම, යන අර්ථයෙන් මෙතැනදී අදහස් කරන්නේ ස්පර්ශය කියා වෙනත් අර්ථයක්. ඇසත් රූපයත් සිතත් එකතු වීමට කියනවා ස්පර්ශය කියලා. කනත් නාසයත් දිවත් ‍ කයත් මනසත් මේ ආකාරයට ස්පර්ශයට සිදුවෙනවා. ස්පර්ශය ආහාරයක් වන්නේ ඒ නිසයි‍. ස්පර්ශය කවුරුත් කන්නේ බොන්නේ නැහැ. මෙය ඊට වඩා ගැඹුරු අරුත් සපයන්නක්.
    ස්පර්ශය හේතුවක් වන්නේ වේදනාව හට ගැනීමටයි. වේදනාව කියන්නේ කුමක් ද කියා කවුරුත් දන්නවා කායිකව මානසික ව ඇති වන සතුටට කියනවා සැප වේදනාව කියලා. කායික ව හා මානසිකව ඇති වන වේදනාවට කියනවා දුක වේදනාව කියලා. සැපත් නැති දුකක් නැති වේදනාවට කියන්නේ උපේක්ෂා කියලයි . මේ වේදනා තුන් වර්ගය හට ගැනීමට හේතුව බවට පත් වන්නේ ස්ප‍ර්ශ ආහාරයයි. අපි ස්පර්ශ ආහාරය තේරුම් ගැනීමට ලැබිමෙන් අපිට අත් වන ප්‍රයෝජන මොනවාද ? යම් කිසි කෙනෙක් තමන්ට නොගැළපෙන යම් කිසි ‍රූපයක් දෙස බලනවා. එ් රූපය දෙස බලන අවස්ථාවේ ඔහුගේ රූපය මුල්වෙලා තණ්හාවක් ආසවක් ඇතිවෙනවා. ඒ තණ්හාව ආසාව ඇති වෙන්නේ ස්පර්ශ ආහාරය පිළිබද අවබෝධයක් නැති නිසා යම් කිසි කෙනෙක් මේ රූපය දිහා සිහිය පිහිටුවා ගත්තොත් මේ මා දකින රූපය සත්‍යයයි රූපය දකින ඇස් දෙක අනිත්‍ය සිතත් අනිත්‍යයයි කියන සිතුවිල්ලෙන් යුතුව සිහිය පිහිටුවා ගතයුතුයි.
    අනිත්‍ය වූ රූපයත් ඇසත් සිතත් නිසා හට ගන්ත ඒ සැප වේදනාවත් අනිත්‍යයි. ඒ සැප වේදනාව නිසා හට ගත්ත තණ්හාවත් අනිත්‍යයි කියා ඔබ සිතින් සිතුවොත් ඒ තණ්හාව නැති ‍වී යනවා. ඒ මගින් ඇති වීමට ගිය බොහෝ ගැටලු විසදෙනවා. අපි නිකමට හෝ හිතුවොත් ස්පර්ශ ප්‍රත්‍යයෙන් එසේ නැති නම් ඇසත් රූපයත් සිතත් එකතු වීමෙන් අදාළ රූපය කෙරෙහි ඇලීම් ඇති වුණේ කියලා, එසේ නම් ඒ ස්පර්ශය නැති වීමෙන් ඒ ආස්වාදය නැති වී යනවා ඒ ආස්වාදය අනිත්‍යයි කියලා හිතුවොත් බලන්න එය හේතුවක් බවට පත් වෙනවා. තමන්ට අයත් නොවන රූප කෙරෙහි නොඇලී සිටිමට. ඇලෙන්නේ බැදෙන්නේ නැතිව ඉන්නට අවශ්‍යයි .
    අද ලෝකයේ මේ වගේ පොඩි සිදුවීම් නිසා ජීවිතයේ බොහෝ අවුල් වියවුල් ඇති වෙනවා තමන්ට අයත් නොවන රූප කෙරෙහි බැඳිම් ඇති කර ගැනීම නුසුදුසුයි. මුහුණ පොත ඒ වගේ ම එක් එක් සමාජ ජාල ඔස්සේ එන දුරකථන සංවාද තමන්ගේ මුළු ජීවිතයම අවුල් ගොඩක් බවට පත් කරගන්නා අවස්ථා තිබෙනවා. ඉතින් ඒ දුරකථන ඇමැතුම්වලට පවා අහම්බෙන් ඔබේ සිත ඇලිල බැඳිලා ගියොත් තමන්ට ජිවිතයට අදාළ වෙනත් වටිනා දේවල් අහිමි වෙලා අවුල් වියවුල් ඇතිවෙලා ජිවිතය සම්පුර්ණයෙන් වෙනස් වෙලා යනවා. ඔබට අදාළ නොවන දේකට හිත යොමු වෙලා යනවා නම් නුසුදුසු කෙනෙක් කතා කරන විට මේ ශබ්දය ඇසෙන කන අනිත්‍යයි. ශබ්දය සහ සිතත් අනිත්‍යයි මේ ඒ වගේ ම ස්පර්ශ නිසා හට ගත් වින්දනීය සිතුවිලි අනිත්‍යයි කියලා හිතුවොත් ඔබේ සිත තුළ හට ගන්නා ඇලීම් බැදිම් නැති වෙලා යනවා. හොදට තේරුම් ගන්න ඕනේ ඇස කන නාසය දිව ශරී‍රය මනස කියන ආයතන සංවර කරගන්න.
    මෙය වටහාදීම පිණිස භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ උපමාවක් වදාළ සේක.
    ගවදෙනකගේ හම ගලවා දැමූ විට ඉදින් ඒ ගවදෙන බිත්තියකට හේත්තු වන්නේ නම් ඒ බිත්තිය ඇසුරු කරගෙන සිටින සතුන් විසින් ඈ ව කනු ලබයි. ගසකට හේත්තු වන්නේ නම් ගස ඇසුරු කරගෙන සිටින සතුන් ගවදෙන කනු ලබයි. ජලයට බැස්ස විට ජලයේ සිටින සතුන් විසින් කනු ලබයි. එළිමහනක සිටින විට එළිමහනේ සිටින සතුන් විසින් ද කනු ලබයි. ඒ ගවදෙන යම් යම් තැනකට යන්නී ද ඒ ඒ තැන්වල සිටින සතුන් විසින් ඈ ව කනු ලබයි.
    මෙසේ ඒ ගවදෙන සතුන්ගෙන් පීඩාවට පත් නොවන මොහොතක් නැත. ස්පර්ශය ද එසේ ය. ස්පර්ශය හට නො ගන්නා මොහොතක් නැත. යම් ශ්‍රාවකයෙක් සද්ධර්මයෙහි පිහිටා ස්පර්ශය මනාකොට අවබෝධ කර ගන්නට දක්ෂ වුවහොත් ඔහු (සැප, දුක්, දුක් සැප රහිත යන) ත්‍රිවිධ වේදනාව ම පරිපූර්ණ ලෙසට ම අවබෝධ කර ගන්නා බවත් එබඳු ශ්‍රාවකයෙකුට නිවන පිණිස මතුවට කළ යුතු කිසිවක් නොමැති බවත් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක.
    ☸️
    ෴03 )
    මනෝ සංචේතනා ආහාරය.
    මරණින් පසු සත්ත්වයා ගේ ස්කන්ධ පරම්පරාව සිඳී නො යන පරිදි යම් කිසි තැනක අභිනව ප්‍ර‍තිසන්ධියක් ඇති කරවන්නේ කුශලාකුශල කර්ම සංඛ්‍යාත මනෝසඤ්චේතනා ආහාරයෙනි. ඉදින් කුශලාකුශල චේතනාවක් නැති නම් ප්‍ර‍තිසන්ධියක් ඇති නො වන්නේ ය. ප්‍ර‍තිසන්ධි විඥානය ඇති නො වුව හොත් නාමරූප සළායතන ඵස්ස වේදනාදි හේතුඵල පරම්පරාව ද ඇති නො වන්නේ ය. ස්කන්ධ පරම්පරාව සිඳී යන්නේ ය. ප්‍ර‍තිසන්ධි විඥානය පහළ වීම නිසා ම නාමරූප ෂඩායතනාදි හේතුඵල පරම්පරාව නො සිඳී පවත්නේ ය. ප්‍ර‍තිසන්ධි විඥානය ඇති කරන කුශලාකුශල චේතනාව එකකට දෙකකට පමණක් නොව ස්කන්ධ පරම්පරාවට ම ප්‍ර‍ත්‍යය වන බැවින් විශේෂ ප්‍ර‍ත්‍යයෙකි. විශේෂ හේතුවකි.
    මනෝ සඤ්චේතනා යනු
    චේතනා පහළ කිරීම ද සසර පැවැත්ම පෝෂණය කරන ප්‍රධාන සාධකයකි. ආහාරයකි.
    ඇසින් දකින රූප කෙරෙහි චේතනා පහළ වෙයි. කනින් අසන ශබ්දයට අනුව චේතනා පහළ වෙයි. නාසයට දැනෙන ගඳ සුවඳ අනුව චේතනා පහළ වෙයි. දිවට දැනෙන රසයට අනුව චේතනා පහළ වෙයි. කයට දැනෙන පහසට අනුව චේතනා පහළ වෙයි. මනසට සිතෙන අරමුණුවලට අනුව චේතනා පහළ වෙයි. මෙසේ ආයතන හය ඔස්සේ එන අරමුණුවලට අනුව චේතනා පහළ වීම නිරතුරුව සිදුවේ.
    'මනෝ' කියලා කියන්නේ සිතට 'සං‍චේතනා' කියන්නේ සිතුවිලිවලටයි . චේතනාව කියන්නේ කියන්නේත් මනෝ සංචේතනාවටම තමයි. ‍ චේතනාවම තමයි මනෝ සංචේතනවා. ඒ කියන්නේ චේතනා හං භික්‍ඛවේ කම්මං වදාමි' කියලා පැහැදිලි කර තිබෙනවා චේතනාව කියන්නේ කර්මයටමයි. මනෝ සංචේතනා ආහාරය හේතුවෙන්නේ කුමකටද ? මනෝ සංචේතනා ආහාරය හේතු වෙන්නේ නැවත භවයක ඉපදීමටයි . මේ මනෝ සංචේතනා නම් කර්මය නිසයි අපි නැවත භවයක ඉපදෙන්නේ අපි සාමාන්‍යයෙන් දන්නා ක්‍රමයට නම් මිනිස් උපතක් ඇති වීමට නම් හේතු කාරණා තුනක් අවශ්‍යයි.
    පළමු වැනි කාරණාව මව දරුවකු ලබන දිනවල සිටිය යුතුයි. මව්පියන් කායිකව එක් විය යුතුයි. මව්පියන්ගේ ජීව සෛල ‍සංචේතනය වී ගර්භාෂය තුළ තැන්පත් විය ගත යුතුයි. මේ කාරණාවන් තුළ දරු උපතක් හට ගන්නවා කියලා නවීණ විද්‍යාවේ කියවෙනවා. එහෙත් බුදු රජාණන් වහන්සේගේ ඉගැනීම ඊට වඩා වෙනස්. තථාගතයන් වහන්සේ සදහන් කළා දරු උපතක් හට ගන්නේ කොහොමද කියලා. උන්වහන්සේ දේශනා කරන ආකාරය මව දරුවකු ලබන දිනවල සිටිය යුතුයි මව්පියන්ගේ කායික එකතු වීම විය යුතුයි. ඒ අවස්ථාවේ විඥානයක් එළැඹ සිටින්නට ඕන මව් කුස තුළ පිළිසිද ගැනීමට ඉන් පසු ව එම විඥනයයි මව්කුස තුළ පිළිසිද ගන්නේ. විඥනයක් මව් කුස තුළ හට ගන්නවාත් සමඟම ඒ විඥානයක් ඇති වීම නිසා විදීම කියන්නේ සැපදුක් වේදනා කියන වේදනා දැනගන්න ස්වභාවයයි. ඒවගේම විඥනයත් සමඟ සංඥා ඇති වෙනවා. සංඥා කියන්නේ හදුනා ගැනිම විඥානයක් සමග ඇති වෙනවා‍.
    චේතනා කියන්නේ සිතුවිලි. එසේ නම් විඥානයක් සමඟ වේදනා සංඥ චේතනා නම් වන ධර්මතා තුන ඇති වෙනවා ඊළඟට කර්මයෙන් හට ගන්නවා කලල රූප. අපි‍ මෙතෙක් ඉගෙන ගෙන සිටියේ ජීව සෛලවලින් කලල හට ගන්නවා කියලයි. මවුපියන්ගේ ධාතු කොටස් වලින් කලලය හට ගන්නවා කියලයි. නමුත් ධර්මයේ කලලය හට ගන්නේ කර්මයෙන් බව සදහන් කරනවා. කලලය කර්මයෙන් හට ගන්නා නිසා කටත්තා රූප නමින් හැදින්වෙනවා. කර්මානුරූපව පරමාණුවකටත් වඩා ඉතා කුඩාවට කලල රූපය හට ගන්නවා. ඒ කුඩා කලල රූප හට ගැනීමට මව්පියන්ගේ ජීව සෛල මුල් අවස්ථාවේ හේතුවක් බවට පත්වෙනවා පමණයි. ඒවා ආහාර කරගෙන කලල මුලික අවස්ථාවේ වර්ධනය වෙන්නේ. ඉන්පසුව මේ කලලය මවගේ ශරීරයට සම්බන්ධ වෙනවා මවගේ ශරිරයට සම්බන්ධ වීමෙන් මවගේ ශරීරයේ ඕජාව අරන් වර්ධනය වෙනවා.
    දැනට විද්‍යානුකූලව උගන්නවන ජීවසෛල නිසා කලලය හට ගන්නවා කියන කාරණාව ධර්මානුකූලව ගත්තම වැරදි අදහසක් වැරදි මතයක්. ඒ වැරදි දෘෂ්ටියත් සමඟ මිනිසුන් තුළ ඇති වෙන්නේ වැරුදි අවබෝධයක් සහ මුළාවක්.
    විද්‍යා වේ කියවෙන්නේ භෞතික හේතු නිසා කය හටගන්නවා කියලයි. ඉතින් භෞතික හේතු මත කය හට ගන්නවා නම් මිට පෙර උපතක් වෙලා තිබුණෙ නැහැ කියන අදහසට එනවා මීට පෙර උපතක් තිබුණෙ නැති නම් මව්පියන්‍ එක්වීමෙන් කය හට ගත්තා නම් මැරුණාම අයේ ඉපදිමකුත් නැහැ. එතැනදි මෙලොව පරලොව නැතැයි කියන මිත්‍ය දුෂ්ටියට වැටෙනවා‍. පින්පව් නැත කියන මිත්‍ය දුෂ්ටියට වැටෙනවා. ‍හොද නරක පිළිබද අවබෝධයක් නැතිව යනවා. යමක් ලබා ගැනිම හොදින් හෝ නරකින් කිරීමට පෙලඹෙනවා. ඒ හැගීමත් සමඟ දරුවන්ගේ පින් පව් පිළිබඳ අනවබෝධය ඇති වෙලා තියෙන්නේ. මවුපියන් හඳුන‍න්නේ නැති කොටසක් බවට පත් වෙලා තියෙන්නේ කර්මයයි. කර්ම ඵලය අදහන්නේ නැති අශිෂ්ට සම්පන්න ‍කොටසක් බවට පත්වෙලා තියෙන්නේ. මෙය මනාව සිහිපත් කරගෙන සියලු දෙනාව මේ කාරණාව පිලිබදව සම්මාදිඨිටිය ඇති කරගත යුතුයි.
    මේ සඳහා අප තථාගත වදනෙහි දක්වා ඇති උපමාව නම්.
    පුරුෂයෙකුගේ ප්‍රමාණයට වඩා ගැඹුර ඇති, ගිනි දැල් රහිත වූ, දුම් රහිත වූ, ගිනි අඟුරු වළක් වෙත බලවත් පුරුෂයන් දෙදෙනෙකු විසින් දුර්වල පුරුෂයෙකු අත්වලින් අල්ලාගෙන ඇදගෙන එයි. ඒ දුර්වල පුරුෂයා ජීවත්වනු කැමති, මරණයට නොකැමති, සැපයට කැමැති, දුක පිළිකුල් කරන කෙනෙකි. එනිසා ඒ පුද්ගලයා තුළ ගිනි අඟුරු වළෙන් ඈත් වන අදහස ම ඇතිවේ. එයින් දුරුවන පැතුම ම ඇති වේ. එම ගිනි අඟුරු වළෙන් ඈත්වන අපේක්ෂාව ම ඇතිවේ. වෙන කිසිම දෙයක් ඒ මොහොතේ ඔහුගේ සිතට එන්නේ නැත. එසේ ම ඇස් කන් ආදි ඉඳුරන් මුල් කරගෙන නිරන්තරයෙන් චේතනා පහළ වෙයි. මෙසේ පහළ වන යහපත් අයහපත් චේතනා මුල් කරගෙන සිතින් කයින් වචනයෙන් ක්‍රියා කරන විට එයට අනුව සසර ගමන පෝෂණය වෙයි.
    යම් කිසිවෙක් මනෝ සංචේතනා ආහාරය ගැන පරිපූර්ණ ලෙස අවබෝධ කළහොත් ඔහුට කාම තණ්හා භව තණ්හා විභව තණ්හා යන ත්‍රිවිධ තණ්හාව ම පරිපූර්ණ වශයෙන් අවබෝධ වෙයි. ඒ උත්තම වූ ශ්‍රාවකයන් වහන්සේට නිවන පිණිස මතුවට කළ යුතු කිසිවක් නොමැති බව බුදුරජාණන් වහන්සේ වදාළ සේක.
     
    • Like
    Reactions: kinkon

    asliyanage

    Well-known member
  • Nov 2, 2006
    6,486
    10,868
    113
    Colombo
    ☸️
    ෴04 )
    විඤ්ඤාණ ආහාරය
    ‘විඤ්ඤාණ’ යනු දැන ගැනීමයි. ඇසින් රූප දැනගැනීම ඇසේ විඤ්ඤාණය යි. ඇසත් රූපත් නිසා ඇසේ විඤ්ඤාණය හටගනී. කනත් ශබ්දයත් නිසා කනේ විඤ්ඤාණය හටගනී. නාසයත් ගඳ සුවඳත් නිසා නාසයේ විඤ්ඤාණය ද, දිවත් රසයත් නිසා දිවේ විඤ්ඤාණය ද, කයත් පහසත් නිසා කයේ විඤ්ඤාණය ද, මනසත් අරමුණුත් නිසා මනසේ විඤ්ඤාණය ද හටගනී. විඤ්ඤාණය ද හට නො ගන්නා මොහොතක් නැත.
    විඥනය කියන්නේ සිතටයි. සිත හේතුවක් බවට පත්වෙනවා නාම රූප හට ගැනීමට. නාම කියන්නේ වේදනා, සංඥා, සංඛාර යන ස්කන්ධ තුනටයි. රූප කියන්නේ කියන්නේ කලල රූ‍පයෙන් පටන් අරගෙන හැදුණු වැඩුණු මේ ශරිරයටයි.
    එයිනුත් පැහැදිලි වෙනවා පටිච්ඡ සමුපාදයේ ඉගැන්වෙනවා විඥාන පච්ඡයා නාම රූපං කියලා ඉගැන්වෙන්නෙත් මේ කරුණයි.
    විඥනය නිසයි නාමය සහ රූපය හටගන්න හේතුව බව පැහැදිලි කරලා තියනවා. බුදුරජ‍ාණන් වහන්සේ මේ සියල්ල හදුනා ගත්ත උත්තමයෙක්. ජීව සෛල වලින් නම් කලලය හට ගන්නේ උන්වහන්සේට කියන්න තිබුණා ජිව සෛල නිසා කලල වගේම රූපය හටගන්නවා කියන කාරණාව.
    එහෙත් උන්වහන්සේ එසේ කිවේ නැහැ. ඒකට හේතුව එයට හේතු රූපය හට ගන්නේ විඥන ප්‍රත්‍යයෙන් කර්මය මුල්වෙලා කියන කාරණාව නිසයි. මේ පිළිබදවයි ආහාර වලින් උගන්වන්නේ අපි අනුභව කරන ආහාර වලට පමණක් නොවෙයි මේ ආහාර කියලා කියන්නේ. මේ පිළිබදව අවධානය යොමු කිරීමෙන් මෙලොව පරලොව දෙලොවටම යහපත් කර ගන්නත් පරලෝක ජිවිතය යහපත් කර ගන්නත් දෙලොව ජය ගෙන ශාන්ත නිවනට අවස්ථාව උදාවෙනවා.
    සංසාර චක්‍ර‍යට අයත් ධර්මයන් ගෙන් බොහෝ ගණනක් ම විඥානය ඇසුරු කොට විඥානය හා බැඳී උපදින ධර්මයෝ ය. විඥානයක් නැතහොත් අවිද්‍යාවකුත් නැත. සංඛාරයකුත් නැත: නාමරූපයකුත් නැත: ඵස්සයකුත් නැත: වේදනාවකුත් නැත: තණ්හාවකුත් නැත: කර්ම භවයකුත් නැත: ඒ ධර්මයන්ගේ ඉපදීමටත් පැවැත්මටත් විඥානය තිබිය යුතුම ය. එබැවින් ඒ විඥානයත් ධර්ම එකකට දෙකකට පමණක් ප්‍ර‍ත්‍යය වන්නක් නොව හේතුඵල වශයෙන් පවත්නා සම්පූර්‍ණ සංසාර චක්‍ර‍යට ම උපකාරක ධර්මයක් වන බැවින් විශේෂ ප්‍ර‍ත්‍යයෙකි.
    මේ සඳහාත් තථාගත වචනයෙහි දක්වා ඇති උපමාව නම්.
    “පින්වත් මහණෙනි, සොරෙකු අල්ලාගත් රාජ පුරුෂයන් විසින් සොරා ව රජු ඉදිරියට පමුණුවති. රජතුමා ඔහුට උදේ කාලයේ දී හෙල්ල පහර සියයක් අනින්නට නියම කරයි. දහවල් කාලයේ දී තවත් හෙල්ල පහර සියයක් ද රාත්‍රියට තවත් හෙල්ල පහර සියයක් ද අනින්නට නියම කරයි. මෙසේ ඒ සොරා විසින් දිනකට හෙල්ල පහර තුන්සියයකින් පහර කද්දී බොහෝ දුක් දොම්නස් විඳියි. ඒ සොරා දවස පුරා ම දුකින් තොරව සිටින මොහොතක් නැත.”
    මේ ආකාරයට විඤ්ඤාණ ආහාරය ගැන වටහාගත යුතු බව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක. යම් කෙනෙක් විඤ්ඤාණ ආහාරය මැනවින් අවබෝධ කළහොත් ඔහු නාමරූපයන් ගැන මනාකොට අවබෝධ කරයි. යම් ඒ ශ්‍රාවකයෙක් නාමරූපයන් ගැන පරිපූර්ණ අවබෝධයකට පැමිණේ ද ඔහුට නිවන පිණිස මත්තෙහි කළ යුතු කිසිවක් නොමැති බව බුදු සමිඳුන් වදාළ සේක.
    මේ සූත්‍රයෙන් තථාගතයන් වහන්සේ සත්ත්වයන් ගේ උත්පත්තියට හා පැවැත්මට ආහාර සතර හේතුවන බව දක්වා අනතුරුව ආහාර සතර ඇතිවීමටත් යම් කිසි හේතුවක් තිබිය යුතු බැවින් ඒ ප්‍ර‍ශ්නය තමන් වහන්සේ විසින් ම මතු කොට තෘෂ්ණාව ආහාර ඇති වීමේ හේතුව ය යි වදාළ සේක.
    “තෘෂ්ණාව නිසා ආහාර ඇතිවන්නේ කෙසේද?” යනු මෙහිදී විසඳා ගත යුතු ය. සත්ත්වයකු භවයෙහි ප්‍ර‍ථමයෙන් උපදින්නේ - පිළිසිඳ ගන්නේ අතීත භවයෙහි වූ තණ්හාව නිසා ය. පරිපූර්‍ණආයතන ඇති සත්ත්වයකු භවයෙහි උපදනා කල්හි ඒ සත්ත්වයාහට ප්‍ර‍තිසන්ධිචිත්තය සමග ම චක්ෂුර්දශකය - ශ්‍රෝත්‍ර‍දශකය - ඝ්‍රාණදශකය - ජිහ්වාදශකය - කායදශකය - භාවදශකය - වස්තුදශකය යන රූප කලාප සත පහළ වේ. ආයතන සම්පූර්‍ණ නො වන ප්‍ර‍තිසන්ධි ඇතියවුන්ට එයට අඩු ගණනක් රූප කලාපයෝ ප්‍ර‍තිසන්ධි චිත්තය සමග උපදිති. ඒ සෑම රූප කලාපයක ම කබලිංකාරාහාරය යි කියනු ලබන ඕජා රූපය ඇත්තේ ය. එය අතීත භවයේ පැවති තෘෂ්ණාව උපනිඃශ්‍ර‍ය කොට ඇතිවන කර්මජ කබලිංකාරාහාරය ය. ප්‍ර‍තිසන්ධි චිත්තය අතීත භවයට අයත් තණ්හාව හේතු කොට ඇති වන විඥානාහාරය ය. ප්‍ර‍තිසන්ධි චිත්තය සමග ඇති චේතනාව මනෝසඤ්චේතනාහාරය ය. ප්‍ර‍තිසන්ධි චිත්තය සමග උපදනා ඵස්ස චෛතසිකය ඵස්සාහාරය ය.
    මෙසේ ජීවිත කාලය මුළුල්ලෙහි ම අතීත භවයට අයත් තණ්හා ප්‍ර‍ත්‍යය වී ආහාර සතර සංසාර චක්‍රයේ ම අංග වී ඇති වන සැටි තේරුම් ගත යුතු ය. අභිධර්මය උගත් අයට මෙය පහසුවෙන් වැටහෙනු ඇත. ආහාරයේ හේතුව දක්වා අනතුරුව තෘෂ්ණාදියේ හේතූන් ද වදාරා ඇත්තේ ය. බොහෝ තැන්වල තථාගතයන් වහන්සේ ප්‍ර‍තීත්‍ය සමුත්පාදය දේශනය කොට තිබෙන්නේ දේශනය අනාගතයට යොමු කොට ය. මේ සූත්‍රයෙහි ප්‍ර‍තීත්‍ය සමුත්පාදය දක්වා තිබෙන්නේ අතීතයෙන් ය.
    මේ සූත්‍රයෙහි දැක්වෙන ආහාර මූලික පටිච්චසමුප්පාදයට ඇත්තේ ආහාර, තණ්හා, වේදනා, ඵස්ස, සළායතන, නාමරූප, විඤ්ඤාණ, සංඛාර, අවිජ්ජා යන අංග නවය ය.
    එහි ආහාර වශයෙන් ගනු ලබන්නේ වර්තමාන පඤ්චස්කන්ධය ය. තෘෂ්ණාවය යනු වර්තමාන භවය ඇති කළ කර්මය ය. වේදනා ඵස්ස සළායතන නාම රූප විඤ්ඤාණ යන අංගවලින් දක්වන්නේ වර්තමාන උත්පත්තියට හේතු වූ කර්මය කළ අතීතානන්තර භවය ය. සංඛාර අවිජ්ජා යන අංග දෙකින් ගනු ලබන්නේ අනන්තරාතීත භවය ඇති කළ කර්මය ය. මෙසේ මේ සූත්‍රයෙහි ස්ථාන දෙකක භවයත් ස්ථාන දෙක්හි උප්පත්තියට හේතු වූ කර්මයත් දැක්වීම් වශයෙන් සංක්ෂේපයෙන් කර්මවෘත්ත විපාකවෘත්තයන්ගේ වශයෙන් සංසාර ප්‍ර‍වෘත්තිය දක්වා ඇත්තේ ය.
    මෙහි ද පෙර දැක් වූ පටිච්චසමුප්පාදයෙහි මෙන් ම සන්ධි තුනක් ඇත්තේ ය. ආහාර - තණ්හා දෙදෙනා ගේ අතර එක් සන්ධියකි. තණ්හා - වේදනාවන් අතර එක් සන්ධියකි. විඤ්ඤාණ - සංඛාරයන් අතර එක් සන්ධියෙකි. සන්ධි තුනක් වන කල්හි කොටස් සතරක් ඇත්තේ ය. මේ චක්‍ර‍යට භව තුනක් සම්බන්ධ වී ඇත්තේ ය. මෙසේ අතීතයට යොමු කොට සංසාර ප්‍ර‍වෘත්තිය දැක් වූ කල්හි ඒ නයින් අනාගත සංසාර ප්‍ර‍වෘත්තිය දත හැකි ය. මෙතෙකින් ආහාර සූත්‍ර‍ විස්තරය අවසන් කරන ලදී.
    රාගය වේනම්...
    “පින්වත් මහණෙනි, එය මෙවන් දෙයකි. රෙදි පාට කරන්නෙක් හෝ සිත්තරෙක් හෝ සිටියි. ඔහු මටසිළිටි පුවරුවක හෝ බිත්තියක හෝ වස්ත්‍රයක හෝ යම් කිසි වර්ණයකින් ස්ත්‍රියකගේ හෝ පුරුෂයෙකුගේ සියලු අඟපසඟ සහිත චිත්‍රයක් මවයි. පින්වත් මහණෙනි, ඔය අයුරින් ම කබලිංකාර ආහාර ගැන හෝ ස්පර්ශ ආහාරය ගැන හෝ මනෝ සංචේතනා ආහාරය ගැන හෝ විඤ්ඤාණ ආහාරය ගැන රාගය ඇත්නම්, ආශාව ඇත්නම්, තණ්හාව ඇත්නම් එතැන විඤ්ඤාණය පිහිටයි. එතැන නාමරූප බැසගනියි. එතැන සංස්කාරයන් වර්ධනය වෙයි. යළි යළි ඉපදීම සිදුවෙයි. පින්වත් මහණෙනි, එය ඉතා ශෝක සහිත පීඩා සහිත මහත් ආයාසකර දෙයක් බව පවසමි.”
    රාගය නොවේනම්.
    ”මේ ආහාර සතර ගැන රාගය නැති නම්, ආශාව නැති නම්, තණ්හාව නැති නම් එතැන විඤ්ඤාණය නො පිහිටයි. යම් තැනක විඤ්ඤාණය නො පිහිටයි ද එතැන නාමරූපයේ බැසගැනීමක් නැත. යම් තැනක නාමරූපයේ බැසගැනීමක් නැති නම් එතැන සංස්කාරයන්ගේ වර්ධනයක් නොමැත. යම් තැනක සංස්කාර වර්ධනයක් නැති නම් යළි යළි උපතක් නැත. යළි ඉපදීමක් නැති නම් එහි ජරාවක්, මරණයක් නැත. පින්වත් මහණෙනි, එය ශෝක රහිත වූ පීඩා රහිත වූ වෙහෙසකර නො වූ දෙයක් බව පවසමි. පින්වත් මහණෙනි. එය මෙවැනි දෙයකි. හිරු නැග එද්දී යම් කිසි ගොඩනැගිල්ලක ජනේලයෙන් හිරු රැස් පැමිණ බටහිර පැත්තේ බිත්තියට වැටෙයි. බටහිර පැත්තේ බිත්තිය නො තිබුණොත් එම හිරු රැස් පොළොවට වැටෙයි. යම් හෙයකින් පොළොව නොමැති නම් හිරු රැස් වැටෙන්නේ ජලයට යි. යම් හෙයකින් ජලයත් නොමැති නම් හිරු රැස් කිසි ම තැනක නො පිහිටයි.”
    මෙලෙස මේ ආහාරයන් ගැන තණ්හාවෙන් යුක්ත වීම නිසා සසර ගමන යළි යළි සැකසෙන අයුරුත් එම තණ්හාව ම නිරුද්ධ වූ විට සසර ගමන අවසන් වන අයුරුත් බුදුරජාණන් වහන්සේ මැනවින් පෙන්වා දුන් සේක. සම්මා සම්බුදුරජාණන් වහන්සේනමක් විසින් මෙවැන්නක් නො වදාරන්නට දෙව් මිනිසුන් කිසිවෙකුත් භවය පෝෂණය වීමක් හෝ එයින් නිදහස් වීමක් දන්නේ නැත. තථාගත ධර්මයේ පිහිටා කටයුතු කරන ශ්‍රාවකයා අවිද්‍යාව දුරු කරයි.
    තණ්හාව දුරුකරයි. විද්‍යාවත්, විමුක්තියත් සාක්ෂාත් කරයි. එවිට මේ ආහාරයන්ගෙන් ඔහුගේ සසර ගමන පෝෂණය ලබන්නේ නැත. ඒ උත්තම ශ්‍රාවකයා පහන් සිලක් නිවෙන සේ පිරිනිවී වඩින සේක. මෙවන් දහමක් වදාළ ශාස්තෘන් වහන්සේ ඒකාන්තයෙන් ම ආශ්චර්යවත් වන සේක. ඒ නිවන් මග වැඩි මහ සඟරුවනත් ආශ්චර්යවත් වන සේක. මේ සොඳුරු දහම අවබෝධ කර ගන්නට ඔබටද මටද අපට ද වාසනාව උදා වේවා!
    නිවන් මග පිණිසම වේවා෴
    යහපතක් ම වේවා෴
    තුනුරුවන්ගේම සරනයි.
     
    • Like
    Reactions: kinkon