නක්ෂත්ර නොසිත ඉපිද ෆැන්ටසි ලෝකෙක මේ එළිසමේ
වැඳගෙක කරගෙන පාවා දී මායම් දී නෑ මගෙ ගූ හිතේ
මොන මොන සෙල්ලම් දැම්මත් හෙළුවැලි කෙල්ලන් මගෙ ෆැන්ටසි ලෝකෙට
මතකෙට එල්ලන් නෑ එක කෙල්ලෙක් ගැලවුණෙ රෙදිපිළි මෝලෙට
එද්දි ගෙනාවේ නෑ මොණර කොළ පාවෙන
තොටිලි වල නිදාගෙන නෑ මැද පන්තියේ පදික
වඩිග පටුන නටන ජීවිත පදයට යටව
මන්දිර සඳළු තල මවමින් සිහින වන්නම
කාට කියන්නද ඒ මියෙන සිහින මැද
පණ තියෙන ලියන දුවන පන්හිඳ අතින්
තුඩගින් බසින ලවණ රුධිරය වී බැස
පිරවුණු රූල් පිටු පොත ජීවිතෙ වී ඇත
මනස දෙකනෙ වදින වචන මතකයිද මගෙ බොළඳ හීන අතර
මගෙ කඳුළු බිඳු ඇයි වාෂ්ප වෙන්නෙ දකින
සිහින වටින කියන ප#ය
උඹේ ඇටේ ඉඳන් උඹේ ආච්චිට බඳිනවා මං වෛර
මතක නැද්ද මට කියපුවා ගනිං මතකෙට වරෙන් අද හෙට
දෙන්නම් මතකෙට කට කුඩු කරලා උඹේ දත් ටික
වළඳෙන් පිහ කෑ කුලි ගෙට රෑ සඳ මිතුරා විය
පිටු බලි ගෑ නිල් තුඩ පෑන් වදන් ගෙතුවා ලිය
මං ආස කරපු පාට හීන වලට හදපු මාව
කඩලා බිඳලා විසි කරනවා හිත නොදැනිම මාව
ඇයි මාව අම්මේ මැරුවෙ නැත්තෙ මම ඉපදුණු දාම
මට දුක හිතෙනවා උඹ මහනව හැමදාම
කළු කපුටා සුදු වෙනතුරු මානසික පැතුමක් හිත මැරුවා
හදවතක හීන මගෙ ලේ වලින් ලිව්වා
කවුරු කිව්වත් හිතෙ දුවන ගැම්ම අත පය වල තිව්වා
මම කන අතටම දිව්වා මගෙ මනස කොඳුරා කිව්වා