නිවන් මඟ: සංසාර චාරිකාවේ අතරමං වුණු අපිට හමුවන සැබෑ සිතියම 
අපි හැමෝම මේ ජීවිතය කියන මහා සාගරයේ අතරමං වුණු නාවිකයෝ වගේ. අපි හිතාගෙන ඉන්නේ ලස්සන ගෙවල්, යාන වාහන, පදවි තාන්නාන්තර ලැබුණම අපේ ගමන ඉවරයි කියලා. හැබැයි ඒ හැමදේම හරියට මිරිඟුවක් වගේ. අල්ලන්න යද්දී ඈතට යනවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ අපට පෙන්වා දුන්නේ මේ අතරමං වුණු ගමන නතර කරලා, සැබෑ සන්සුන් නිසල තොටුපළකට යන විදිහයි. ඒ තමයි "නිවන". නිවන කිව්වම ඒක හරිම අමාරු දෙයක් කියලා හිතන්න එපා. ඒක හරියට මහා රස්නයක ඉන්න කෙනෙක්ට ලැබෙන සිසිල් හෙවණක් වගේ, නැත්නම් ලොකු බරක් ඔළුවේ තියාගෙන යන කෙනෙක් ඒ බර බිමින් තිබ්බම දැනෙන සැහැල්ලුව වගේ දෙයක්. මේ උතුම් සැනසීම කරා යන මඟ ප්රධාන පියවර තුනකින් අපිට තේරුම් ගන්න පුළුවන්.
පලවෙනි පියවර තමයි සීලය. නිවන් මඟ ආරම්භ වෙන්නේ අපේ ජීවිතයේ අත්තිවාරම පිරිසිදු කරගැනීමෙන්. මේක හරියට ලස්සන මල් වත්තක් වවන්න කලින් ඒ බිම තියෙන කටු පඳුරු සහ ගල් කැට අයින් කරනවා වගේ වැඩක්. අපි කෙනෙක්ට බොරු කියනවා නම්, කාගේ හරි හිතක් රිදවනවා නම්, නැත්නම් අනුන්ට අයත් දෙයක් හොරෙන් ගන්නවා නම් අපේ හිත හැම වෙලාවෙම තියෙන්නේ නොසන්සුන් වෙලා. සීලය කියන්නේ නිකම්ම "එපා" කියන තහංචි ටිකක් නෙවෙයි. ඒක හරියට මහා කුණාටුවක අහුවුණු නැවකට ලැබෙන නැංගුරමක් වගේ. අපි ඇයි සීලය රකින්නේ? ඇත්තම හේතුව තමයි, අපේ හිතේ තියෙන "විපිළිසර බව" නැත්නම් පසුතැවීම නතර කරන්න තියෙන එකම ක්රමය සීලය වීමයි.
ඔයා හිතලා බලන්න, ඔයා අද කාට හරි ලොකු බොරුවක් කියලා කාගේ හරි ජීවිතයක් විනාශ කළා කියලා. ඊට පස්සේ ඔයා නිදහස් වෙන්න කියලා හිතාගෙන භාවනා කරන්න ඇස් දෙක පියාගන්නවා. ඒ වෙලාවට ඔයාට හුස්ම දිහා බලන්න පුළුවන් වෙයිද? නැහැ. ඔයාට මැවී පේන්නේ අර මනුස්සයාගේ මූණ සහ ඔයා කරපු වැරැද්ද විතරයි. "හිත ඇතුළේ හොරෙක් ඉන්නවා නම් සැනසීමක් නැහැ" කියලා අපි කියන්නේ අන්න ඒකයි. ඔයා කරපු වැරදි ක්රියාව නිසා හිත ඇතුළේ ඇති වුණු ඒ අසන්සුන් රළ ගෙඩිවලට පුළුවන් ඔයාගේ මුළු ඒකාග්රතාවයම විනාශ කරන්න.
සීලය රැකීම හරියට "මානසික ආරක්ෂක වැටක්" බැඳගන්නවා වගේ වැඩක්. අපි පංචශීලය රකිනවා කියන්නේ ඒක අපි සමාජයට දෙන පොරොන්දුවක්, "මගෙන් කිසිම සතෙක්ට, මනුස්සයෙක්ට බයක් හෝ හානියක් වෙන්නේ නැහැ" කියලා. අන්න ඒ අභයදානය ඔයා අනුන්ට දෙද්දී, ඒක ඉබේම ඔයාගේ හිතටත් ලැබෙනවා. ඔයා කාටවත් වැරැද්දක් කරලා නැති නිසා, ඔයාට ඕනෑම වෙලාවක බයක් නැතිව තමන්ගේ හිත ඇතුළට එබිලා බලන්න පුළුවන්. ඒ නිදහසට තමයි බුදුදහමේ "අවිප්පටිසාරය" (පසුතැවීමක් නැති බව) කියලා කියන්නේ. සීලයෙන් කරන්නේ අපේ මනස අවට තියෙන දූෂිත මීදුම ඉවත් කරන එකයි. ඒ පිරිසිදුකම දැනෙන්න ගත්තම, හිත ඉබේම සන්සුන් වෙන්න පටන් ගන්නවා. අන්න ඒ සන්සුන් බව තමයි භාවනාවට අවශ්ය කරන නියම පදනම.
දෙවැනි පියවර තමයි සමාධිය හෙවත් නොසන්සුන් මනස හීලෑ කරන මහා ශක්තිය. සීලයෙන් පදනම හැදුවාට පස්සේ, ඊළඟ පියවර තමයි අපේ මේ දඟලන හිත එක තැනක තියාගන්න පුහුණු වෙන එක. අපේ හිත හරියට දම්වැල් දාලා බැඳලා නැති වඳුරෙක් වගේ. එක අත්තකින් තව අත්තකට පනිනවා. විනාඩියක් හුස්ම දිහා බලන් ඉන්න කිව්වම හිත ඊයේ වෙච්ච රණ්ඩුවක් හරි හෙට කරන්න තියෙන වැඩක් හරි හොයාගෙන දුවනවා. මේ පැනීම නිසා අපේ මානසික ශක්තිය පුදුම විදිහට අපතේ යනවා. මේ විසිරුණු හිත සමාධිය හරහා එකඟ කරගන්න ඕනේ. ඒක හරියට විසිරුණු ආලෝකය කාචයකින් එක තැනකට නාභිගත කළාම ඒකට ඕනෑම දෙයක් පුච්චන්න පුළුවන් ශක්තියක් ලැබෙනවා වගේ වැඩක්.
සාමාන්ය සූර්යාලෝකය අපේ ඇඟට වැදුණම අපිට දැනෙන්නේ රස්නයක් විතරයි. හැබැයි ඒ ආලෝකයම එක කාචයකින් නාභිගත කළොත් ඒකට පුළුවන් ලොකු කොටයක් වුණත් ගිනි තියන්න. අන්න ඒ වගේම තමයි, සාමාන්ය හිතකට ලෝකයේ ඇත්ත පේන්නේ නැහැ. හැබැයි භාවනාව හරහා හිත එකම අරමුණක තියාගන්න පුරුදු වුණාම, හිතට මහා බලයක් ලැබෙනවා. ඒ බලයට පුළුවන් අපේ හිතේ තියෙන කෙලෙස් සහ වැරදි දැක්මවල් පුච්චලා අළු කරලා දාන්න.
හිත සන්සුන් වෙනවා කියන්නේ හිත "හිස්" වෙන එක නෙවෙයි. ඒක හරියට මඩ වතුර පිරුණු වීදුරුවක් වගේ. වීදුරුව හොලවන තාක් කාලයක් මඩ වතුර එක්ක මිශ්ර වෙලා තියෙන නිසා වීදුරුවෙන් එහා පැත්ත පේන්නේ නැහැ. හැබැයි වීදුරුව එක තැනකින් තිබ්බම, හෙල්ලෙන්නේ නැතිව ඉද්දී, මඩ ටික පතුලට යනවා. වතුර පැහැදිලි වෙනවා. අන්න ඒ වගේ තමයි හිතේ සමාධිය ඇති වෙද්දී, කලබලකාරී සිතුවිලි යටපත් වෙලා හිත පැහැදිලි වෙන්නේ. අන්න ඒ පැහැදිලි බව ඇතුළේ තමයි ඔයාට පේන්න ගන්නේ "ඇයි මම මේ තරම් දුක් විඳින්නේ?", "කේන්තිය එන්නේ කොහොමද?", "මම මේ අල්ලගෙන ඉන්න දේවල් ඇත්තටම මගේද?" කියන ප්රශ්නවලට සැබෑ විසඳුම්. විශ්වාස කරන්න, ඒ නිසල බව ඇතුළේ ඔයා ලබන සැනසීම ලෝකයේ තියෙන කිසිම සැප සම්පතකින් ලබන්න බැහැ.
තුන්වෙනි පියවර තමයි ප්රඥාව හෙවත් මායාවෙන් මිදී ඇත්ත ඇති සැටියෙන් දැකීම. ප්රඥාව කියන්නේ නිකම්ම පොත පතින් ඉගෙන ගන්න දැනුම නෙවෙයි. ඒක හරියට ඇස් පෙනෙන්නේ නැති කෙනෙක්ට හදිසියේම පෙනීම ලැබුණා වගේ වැඩක්. අපි හැමදාම දුක් වෙන්නේ මේ ලෝකයේ තියෙන දේවල් "මගේ" කියලා තදින් අල්ලගෙන ඉන්න නිසයි. හැබැයි අපි අවධානයෙන් බැලුවොත් පෙනෙයි අපේ ශරීරය පවා තත්පරයෙන් තත්පරය වෙනස් වෙනවා. අද තියෙන සතුට හෙට නැහැ, අද තියෙන තරුණකම හෙට නැහැ. මේ "අනිත්ය" බව ඇත්තටම තේරුම් ගත්ත කෙනා දේවල් අතහරින්න ඉගෙන ගන්නවා.
අතහැරීම කියන්නේ රස්සාව දාලා යන එක හරි පවුල අතහරින එක හරි නෙවෙයි. ඒ දේවල් වෙනස් වෙද්දී කම්පා නොවී ඉන්න පුළුවන් මානසික ශක්තිය ඇති කරගන්න එකයි. යම් දවසක වීදුරුවක් බිඳෙන බව ඔයා කලින්ම දන්නවා නම්, ඒක බිඳුණු දවසට ඔයා කෑගහලා අඬන්නේ නැහැ නේද?. මොකද ඔයා ඒකේ "ඇත්ත" කලින්ම දැක්කා. අන්න ඒ වගේ ජීවිතයේ දේවල් නැති වෙද්දී, මිනිස්සු අපෙන් වෙන් වෙලා යද්දී, ඒ ස්වභාවය දරාගන්න පුළුවන් මහා ශක්තියක් ඔයාට ලැබෙනවා.
හරියට නෙළුම් කොළයට වතුර නොගෑවෙනවා වගේ, නෙළුම් මල පිපෙන්නේ මඩ වතුරේ වුණාට නෙළුම් කොළයට වතුර බිඳුවක්වත් උරා ගන්නේ නැහැ. අන්න ඒ වගේ, ප්රඥාව තියෙන කෙනා මේ ලෝකයේ රස්සාව කරනවා, පවුල් ජීවිතය ගත කරනවා, ප්රශ්නවලට මුහුණ දෙනවා. හැබැයි ඒ කිසිම දෙයකින් තමන්ගේ "හිත" තලාගන්න ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. ලෝකය තමන්ට ඕන විදිහට පවත්වන්න උත්සාහ කරන්නේ නැතුව, ලෝකයේ හැටි තේරුම් අරන් ඉන්න කෙනාට කිසිම දේකින් රිදවන්න බැහැ. අන්න ඒ කෙලෙස් ගිනි නිවුණු, කිසිම දේකට වහල් නොවුණු නිදහස් මනසට තමයි අපි "නිවන" කියලා කියන්නේ.
ඔයා මේ ටික හොදින් මතක තියාගන්න ඕනි. නිවන් මඟ කියන්නේ මැජික් එකක් නෙවෙයි, ඒක දිනපතා පුහුණු කළ යුතු ජීවන රටාවක්. ඒක හරියට මහා ගසක් හැදෙනවා වගේ වැඩක්. අපි දවසින් දවස ඒ ගහට වතුර දානවා, පෝර දානවා. ගහ ලොකු වෙනවා අපිට එකපාරට පේන්නේ නැහැ. හැබැයි අවුරුදු ගාණක් යද්දී ඒ ගහ මහා සෙවණක් දෙනවා. අන්න ඒ වගේ නිවන් මඟ පන්සලට විතරක් සීමා වුණු දෙයක් නෙවෙයි. ඒක ඔයා පාරේ යනකොට, රස්සාව කරනකොට, පවුලේ අය එක්ක ඉන්නකොට පුහුණු කරන්න ඕන දෙයක්.
කේන්තියක් ආපු වෙලාවට ඒක පාලනය කරගන්න එකත්, අනුන්ට උදව්වක් කරන එකත්, හිත එකඟ කරගන්න එකත් මේ හැමදේම නිවන් මඟේ කොටස්. අපි හැමෝම මේ සංසාර චාරිකාවේ අතරමං වෙලා ඉන්නේ ලෝකය දිහා බාහිරින් බලන නිසයි. අපි හිතනවා සතුට තියෙන්නේ වෙනත් පුද්ගලයෙක් ළඟ හරි, අලුත් දෙයක් ළඟ හරි කියලා. හැබැයි සැබෑ නිදහස තියෙන්නේ තමන්ගේම ඇතුළාන්තය දෙස බැලීම තුලයි.
ඉතින් මේ ගමන යන්න ඔයා හැමදේම අතහැරලා කැලේකට යන්න ඕනේ නැහැ. ඔයා ඉන්න තැන ඉඳගෙන, ඔයා කරන වැඩේ කරන ගමන්, සිහියෙන් සහ කරුණාවෙන් ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්න. ඒ පුංචි පියවර තමයි ඔයාව කවදා හරි මහා දුකකින් නිදහස් කරලා, කිසිම දෙයකින් නොසැලෙන සදාකාලික සැනසීමක් කරා රැගෙන යන්නේ. සැබෑම නිදහස කියන්නේ ලෝකය ජය ගැනීම නෙවෙයි, තමන්ගේම හිත ජය ගැනීමයි. අදම ඒ ජයග්රහණය වෙනුවෙන් පලවෙනි පියවර තබමු.
AmaNi
#Nirvana #Dhamma #Mindfulness #SpiritualGrowth #Wisdom #InnerPeace #LifeGuide #BuddhistTeachings #SinhalaPost #Awakening #PathToPeace
අපි හැමෝම මේ ජීවිතය කියන මහා සාගරයේ අතරමං වුණු නාවිකයෝ වගේ. අපි හිතාගෙන ඉන්නේ ලස්සන ගෙවල්, යාන වාහන, පදවි තාන්නාන්තර ලැබුණම අපේ ගමන ඉවරයි කියලා. හැබැයි ඒ හැමදේම හරියට මිරිඟුවක් වගේ. අල්ලන්න යද්දී ඈතට යනවා. බුදුරජාණන් වහන්සේ අපට පෙන්වා දුන්නේ මේ අතරමං වුණු ගමන නතර කරලා, සැබෑ සන්සුන් නිසල තොටුපළකට යන විදිහයි. ඒ තමයි "නිවන". නිවන කිව්වම ඒක හරිම අමාරු දෙයක් කියලා හිතන්න එපා. ඒක හරියට මහා රස්නයක ඉන්න කෙනෙක්ට ලැබෙන සිසිල් හෙවණක් වගේ, නැත්නම් ලොකු බරක් ඔළුවේ තියාගෙන යන කෙනෙක් ඒ බර බිමින් තිබ්බම දැනෙන සැහැල්ලුව වගේ දෙයක්. මේ උතුම් සැනසීම කරා යන මඟ ප්රධාන පියවර තුනකින් අපිට තේරුම් ගන්න පුළුවන්.
පලවෙනි පියවර තමයි සීලය. නිවන් මඟ ආරම්භ වෙන්නේ අපේ ජීවිතයේ අත්තිවාරම පිරිසිදු කරගැනීමෙන්. මේක හරියට ලස්සන මල් වත්තක් වවන්න කලින් ඒ බිම තියෙන කටු පඳුරු සහ ගල් කැට අයින් කරනවා වගේ වැඩක්. අපි කෙනෙක්ට බොරු කියනවා නම්, කාගේ හරි හිතක් රිදවනවා නම්, නැත්නම් අනුන්ට අයත් දෙයක් හොරෙන් ගන්නවා නම් අපේ හිත හැම වෙලාවෙම තියෙන්නේ නොසන්සුන් වෙලා. සීලය කියන්නේ නිකම්ම "එපා" කියන තහංචි ටිකක් නෙවෙයි. ඒක හරියට මහා කුණාටුවක අහුවුණු නැවකට ලැබෙන නැංගුරමක් වගේ. අපි ඇයි සීලය රකින්නේ? ඇත්තම හේතුව තමයි, අපේ හිතේ තියෙන "විපිළිසර බව" නැත්නම් පසුතැවීම නතර කරන්න තියෙන එකම ක්රමය සීලය වීමයි.
ඔයා හිතලා බලන්න, ඔයා අද කාට හරි ලොකු බොරුවක් කියලා කාගේ හරි ජීවිතයක් විනාශ කළා කියලා. ඊට පස්සේ ඔයා නිදහස් වෙන්න කියලා හිතාගෙන භාවනා කරන්න ඇස් දෙක පියාගන්නවා. ඒ වෙලාවට ඔයාට හුස්ම දිහා බලන්න පුළුවන් වෙයිද? නැහැ. ඔයාට මැවී පේන්නේ අර මනුස්සයාගේ මූණ සහ ඔයා කරපු වැරැද්ද විතරයි. "හිත ඇතුළේ හොරෙක් ඉන්නවා නම් සැනසීමක් නැහැ" කියලා අපි කියන්නේ අන්න ඒකයි. ඔයා කරපු වැරදි ක්රියාව නිසා හිත ඇතුළේ ඇති වුණු ඒ අසන්සුන් රළ ගෙඩිවලට පුළුවන් ඔයාගේ මුළු ඒකාග්රතාවයම විනාශ කරන්න.
සීලය රැකීම හරියට "මානසික ආරක්ෂක වැටක්" බැඳගන්නවා වගේ වැඩක්. අපි පංචශීලය රකිනවා කියන්නේ ඒක අපි සමාජයට දෙන පොරොන්දුවක්, "මගෙන් කිසිම සතෙක්ට, මනුස්සයෙක්ට බයක් හෝ හානියක් වෙන්නේ නැහැ" කියලා. අන්න ඒ අභයදානය ඔයා අනුන්ට දෙද්දී, ඒක ඉබේම ඔයාගේ හිතටත් ලැබෙනවා. ඔයා කාටවත් වැරැද්දක් කරලා නැති නිසා, ඔයාට ඕනෑම වෙලාවක බයක් නැතිව තමන්ගේ හිත ඇතුළට එබිලා බලන්න පුළුවන්. ඒ නිදහසට තමයි බුදුදහමේ "අවිප්පටිසාරය" (පසුතැවීමක් නැති බව) කියලා කියන්නේ. සීලයෙන් කරන්නේ අපේ මනස අවට තියෙන දූෂිත මීදුම ඉවත් කරන එකයි. ඒ පිරිසිදුකම දැනෙන්න ගත්තම, හිත ඉබේම සන්සුන් වෙන්න පටන් ගන්නවා. අන්න ඒ සන්සුන් බව තමයි භාවනාවට අවශ්ය කරන නියම පදනම.
දෙවැනි පියවර තමයි සමාධිය හෙවත් නොසන්සුන් මනස හීලෑ කරන මහා ශක්තිය. සීලයෙන් පදනම හැදුවාට පස්සේ, ඊළඟ පියවර තමයි අපේ මේ දඟලන හිත එක තැනක තියාගන්න පුහුණු වෙන එක. අපේ හිත හරියට දම්වැල් දාලා බැඳලා නැති වඳුරෙක් වගේ. එක අත්තකින් තව අත්තකට පනිනවා. විනාඩියක් හුස්ම දිහා බලන් ඉන්න කිව්වම හිත ඊයේ වෙච්ච රණ්ඩුවක් හරි හෙට කරන්න තියෙන වැඩක් හරි හොයාගෙන දුවනවා. මේ පැනීම නිසා අපේ මානසික ශක්තිය පුදුම විදිහට අපතේ යනවා. මේ විසිරුණු හිත සමාධිය හරහා එකඟ කරගන්න ඕනේ. ඒක හරියට විසිරුණු ආලෝකය කාචයකින් එක තැනකට නාභිගත කළාම ඒකට ඕනෑම දෙයක් පුච්චන්න පුළුවන් ශක්තියක් ලැබෙනවා වගේ වැඩක්.
සාමාන්ය සූර්යාලෝකය අපේ ඇඟට වැදුණම අපිට දැනෙන්නේ රස්නයක් විතරයි. හැබැයි ඒ ආලෝකයම එක කාචයකින් නාභිගත කළොත් ඒකට පුළුවන් ලොකු කොටයක් වුණත් ගිනි තියන්න. අන්න ඒ වගේම තමයි, සාමාන්ය හිතකට ලෝකයේ ඇත්ත පේන්නේ නැහැ. හැබැයි භාවනාව හරහා හිත එකම අරමුණක තියාගන්න පුරුදු වුණාම, හිතට මහා බලයක් ලැබෙනවා. ඒ බලයට පුළුවන් අපේ හිතේ තියෙන කෙලෙස් සහ වැරදි දැක්මවල් පුච්චලා අළු කරලා දාන්න.
හිත සන්සුන් වෙනවා කියන්නේ හිත "හිස්" වෙන එක නෙවෙයි. ඒක හරියට මඩ වතුර පිරුණු වීදුරුවක් වගේ. වීදුරුව හොලවන තාක් කාලයක් මඩ වතුර එක්ක මිශ්ර වෙලා තියෙන නිසා වීදුරුවෙන් එහා පැත්ත පේන්නේ නැහැ. හැබැයි වීදුරුව එක තැනකින් තිබ්බම, හෙල්ලෙන්නේ නැතිව ඉද්දී, මඩ ටික පතුලට යනවා. වතුර පැහැදිලි වෙනවා. අන්න ඒ වගේ තමයි හිතේ සමාධිය ඇති වෙද්දී, කලබලකාරී සිතුවිලි යටපත් වෙලා හිත පැහැදිලි වෙන්නේ. අන්න ඒ පැහැදිලි බව ඇතුළේ තමයි ඔයාට පේන්න ගන්නේ "ඇයි මම මේ තරම් දුක් විඳින්නේ?", "කේන්තිය එන්නේ කොහොමද?", "මම මේ අල්ලගෙන ඉන්න දේවල් ඇත්තටම මගේද?" කියන ප්රශ්නවලට සැබෑ විසඳුම්. විශ්වාස කරන්න, ඒ නිසල බව ඇතුළේ ඔයා ලබන සැනසීම ලෝකයේ තියෙන කිසිම සැප සම්පතකින් ලබන්න බැහැ.
තුන්වෙනි පියවර තමයි ප්රඥාව හෙවත් මායාවෙන් මිදී ඇත්ත ඇති සැටියෙන් දැකීම. ප්රඥාව කියන්නේ නිකම්ම පොත පතින් ඉගෙන ගන්න දැනුම නෙවෙයි. ඒක හරියට ඇස් පෙනෙන්නේ නැති කෙනෙක්ට හදිසියේම පෙනීම ලැබුණා වගේ වැඩක්. අපි හැමදාම දුක් වෙන්නේ මේ ලෝකයේ තියෙන දේවල් "මගේ" කියලා තදින් අල්ලගෙන ඉන්න නිසයි. හැබැයි අපි අවධානයෙන් බැලුවොත් පෙනෙයි අපේ ශරීරය පවා තත්පරයෙන් තත්පරය වෙනස් වෙනවා. අද තියෙන සතුට හෙට නැහැ, අද තියෙන තරුණකම හෙට නැහැ. මේ "අනිත්ය" බව ඇත්තටම තේරුම් ගත්ත කෙනා දේවල් අතහරින්න ඉගෙන ගන්නවා.
අතහැරීම කියන්නේ රස්සාව දාලා යන එක හරි පවුල අතහරින එක හරි නෙවෙයි. ඒ දේවල් වෙනස් වෙද්දී කම්පා නොවී ඉන්න පුළුවන් මානසික ශක්තිය ඇති කරගන්න එකයි. යම් දවසක වීදුරුවක් බිඳෙන බව ඔයා කලින්ම දන්නවා නම්, ඒක බිඳුණු දවසට ඔයා කෑගහලා අඬන්නේ නැහැ නේද?. මොකද ඔයා ඒකේ "ඇත්ත" කලින්ම දැක්කා. අන්න ඒ වගේ ජීවිතයේ දේවල් නැති වෙද්දී, මිනිස්සු අපෙන් වෙන් වෙලා යද්දී, ඒ ස්වභාවය දරාගන්න පුළුවන් මහා ශක්තියක් ඔයාට ලැබෙනවා.
හරියට නෙළුම් කොළයට වතුර නොගෑවෙනවා වගේ, නෙළුම් මල පිපෙන්නේ මඩ වතුරේ වුණාට නෙළුම් කොළයට වතුර බිඳුවක්වත් උරා ගන්නේ නැහැ. අන්න ඒ වගේ, ප්රඥාව තියෙන කෙනා මේ ලෝකයේ රස්සාව කරනවා, පවුල් ජීවිතය ගත කරනවා, ප්රශ්නවලට මුහුණ දෙනවා. හැබැයි ඒ කිසිම දෙයකින් තමන්ගේ "හිත" තලාගන්න ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. ලෝකය තමන්ට ඕන විදිහට පවත්වන්න උත්සාහ කරන්නේ නැතුව, ලෝකයේ හැටි තේරුම් අරන් ඉන්න කෙනාට කිසිම දේකින් රිදවන්න බැහැ. අන්න ඒ කෙලෙස් ගිනි නිවුණු, කිසිම දේකට වහල් නොවුණු නිදහස් මනසට තමයි අපි "නිවන" කියලා කියන්නේ.
ඔයා මේ ටික හොදින් මතක තියාගන්න ඕනි. නිවන් මඟ කියන්නේ මැජික් එකක් නෙවෙයි, ඒක දිනපතා පුහුණු කළ යුතු ජීවන රටාවක්. ඒක හරියට මහා ගසක් හැදෙනවා වගේ වැඩක්. අපි දවසින් දවස ඒ ගහට වතුර දානවා, පෝර දානවා. ගහ ලොකු වෙනවා අපිට එකපාරට පේන්නේ නැහැ. හැබැයි අවුරුදු ගාණක් යද්දී ඒ ගහ මහා සෙවණක් දෙනවා. අන්න ඒ වගේ නිවන් මඟ පන්සලට විතරක් සීමා වුණු දෙයක් නෙවෙයි. ඒක ඔයා පාරේ යනකොට, රස්සාව කරනකොට, පවුලේ අය එක්ක ඉන්නකොට පුහුණු කරන්න ඕන දෙයක්.
කේන්තියක් ආපු වෙලාවට ඒක පාලනය කරගන්න එකත්, අනුන්ට උදව්වක් කරන එකත්, හිත එකඟ කරගන්න එකත් මේ හැමදේම නිවන් මඟේ කොටස්. අපි හැමෝම මේ සංසාර චාරිකාවේ අතරමං වෙලා ඉන්නේ ලෝකය දිහා බාහිරින් බලන නිසයි. අපි හිතනවා සතුට තියෙන්නේ වෙනත් පුද්ගලයෙක් ළඟ හරි, අලුත් දෙයක් ළඟ හරි කියලා. හැබැයි සැබෑ නිදහස තියෙන්නේ තමන්ගේම ඇතුළාන්තය දෙස බැලීම තුලයි.
ඉතින් මේ ගමන යන්න ඔයා හැමදේම අතහැරලා කැලේකට යන්න ඕනේ නැහැ. ඔයා ඉන්න තැන ඉඳගෙන, ඔයා කරන වැඩේ කරන ගමන්, සිහියෙන් සහ කරුණාවෙන් ජීවත් වෙන්න පටන් ගන්න. ඒ පුංචි පියවර තමයි ඔයාව කවදා හරි මහා දුකකින් නිදහස් කරලා, කිසිම දෙයකින් නොසැලෙන සදාකාලික සැනසීමක් කරා රැගෙන යන්නේ. සැබෑම නිදහස කියන්නේ ලෝකය ජය ගැනීම නෙවෙයි, තමන්ගේම හිත ජය ගැනීමයි. අදම ඒ ජයග්රහණය වෙනුවෙන් පලවෙනි පියවර තබමු.
AmaNi #Nirvana #Dhamma #Mindfulness #SpiritualGrowth #Wisdom #InnerPeace #LifeGuide #BuddhistTeachings #SinhalaPost #Awakening #PathToPeace
