හැමදාම අපි කතා කරනවා ඔය ගැන කවියෝ කවි ලියනවා සංවේදී මිනිස්සු දුක් වෙන්වා. සමහරු ලියපුවා කියවල දුක් වෙලා අයිත අකුරු දෙකේ වචනේ කියලම බනිනවා.එත් අයිත ලගට යනවා. අවුරුද්දේ එක්දවසකට විතරක් මතක් වෙන්ව. නිතිය කරන තැනින් වෙන්නෙත් තවත් අවිනීතිය. අතීතයේ ඉදල එහෙමයි...
කවදවත් මේ විදිය වෙනස් වෙන්න් ඕනි නැද්ද ? හැමදාමත් අහලා දැකලා අනේ අපොයි කියා කියා ඉන්නවට වඩා අපිට කරන්න පුළුවන් මොනවාද ??
හිතට දැනුන කවි පෙළක්.
ගොඩක් ස්තුතියි මල්ලි අදහසට. මේ කතන්දරේ අවුරුදු දහස් ගාණකට එපිට අතීතයේත් සිද්ධ උනා. මම හිතන්නේ නැහැ වෙනසක් කිරීම පහසුයි කියල. මිනිස්සු ලෞකික ආශාවන්ගෙන් පිරිලා ඉන්න තාක් කල් කවදාවත් මේවා මේ ලෝකෙන් තුරන් වෙන්නේ නැහැ කියන එකයි මගේ නම් අදහස..


(+)
lassanayi namuth dukayi