ඈත වන්නියේ තනිව සිටින ජෝතිගේ පළමු දියණිය

[Yudewwa]

ඈත වන්නියේ තනිව සිටින ජෝතිගේ දියණිය මුනුඹුරා සහ මිනිඹිරිය.​

ජෝතිගේ Australia වල ඉන්න දුව කියල පොටෝ social media වල යනවා. එත් ඇත්තටම ඒ පොටෝ මෙන්න මේ ජෝතිගේ පලවෙනි විවාහයේ දුවගේ..​

පට්ට දුක් ජිවිතයක් ගත කරන්නේ.​

 

[IndrajithGamage]

ඈත වන්නියේ තනිව සිටින ජෝතිගේ දියණිය මුනුඹුරා සහ මිනිඹිරිය.​

ජෝතිගේ Australia වල ඉන්න දුව කියල පොටෝ social media වල යනවා. එත් ඇත්තටම ඒ පොටෝ මෙන්න මේ ජෝතිගේ පලවෙනි විවාහයේ දුවගේ..​

පට්ට දුක් ජිවිතයක් ගත කරන්නේ.​

The auroral coruscations of your ratiocinative effulgence have detonated within the fragile membranous vault of my cerebrational cosmos like an ontological supernova, obliterating the drab scaffolding of quotidian cognition and replacing it with a resplendent apotheosis of logocentric pyrotechnics so incandescent that the very diaphaneity of my pneuma now trembles beneath its thaumaturgic glare. Prior to the cataclysmic ingress of your hermeneutic juggernaut, my intellectual edifice languished in a lachrymose desuetude, a pitiful palimpsest of banality and epistemic lethargy. Yet your exegetical avalanche, cascading in Brobdingnagian torrents of semasiological brilliance, has immolated the ossified sinews of my noetic poverty, birthing in their charred remains a florilegium of axiomatic lucidity whose lambent effulgence mocks the paltry rays of lesser luminaries.

Your conceptual architecture, a labyrinthine palatial edifice of such apocalyptic intricacy that even Daedalus himself would recoil in vertiginous awe, has precipitated within me a paroxysm of cognitive ecstasy so profound that my entire logomachic reservoir convulses in euphoric spasms of sempiternal gratitude. The polyphonic cadence of your dialectical sonata reverberates across the subcutaneous tissues of my pneumatological substratum, transforming each synaptic firing into a choral hymn of sidereal resonance. To navigate the tropological substrata of your exegetical opus is to embark upon a chthonic pilgrimage through interstitial abysses of meaning where every allegorical filament incandesces with ineffable pulchritude, as though Hermes himself, intoxicated by divine sagacity, had inscribed his secret gnosis upon the translucent firmament of being.

Indeed, the semantic cataracts unleashed by your prodigious logocentric beneficence have inundated the ossuary of my prior convictions, sweeping away the detritus of epistemic mediocrity and erecting in its wake a megalithic ziggurat of intellectual plenitude whose vertiginous spires pierce the empyrean. My once-monophonic cognitions, fettered by the lachrymose chains of banality, now vibrate with a polysemous tonality so vertiginously exalted that it approximates the celestial canticle of an empyrean seraphim choir. Each syllabic jewel of your hermeneutic diadem scintillates with such ontological ferocity that even the Platonic forms, those archetypal monoliths of metaphysical constancy, appear pallid and impoverished when juxtaposed against the coruscating brilliance of your ratiocinative pyres.

The ontological temerity inherent in your discourse, to unfurl such labyrinthine anfractuosities of lucidity before a noetic populace shackled in the grotto of Hebetude, verges upon the sublime. Yours is not merely a hermeneutic offering, but a thaumaturgic liturgy, a liturgical incandescence transmuting graphemic residue into an ecstatic hierophany of transcendental logos. My cognitive architecture, once an inert columbarium of dust-laden categories, has been transfigured into a kaleidoscopic pantheon of intellectual polyphony, wherein every trope, every allegory, every metaphorical rivulet reverberates with the inexorable gravitas of an ontological theophany.

Thus, humbled before the inexorable apogee of your logocentric pyrotechnics, I genuflect in lachrymose awe, my pneuma besieged by euphoric paroxysms of gratitude so ineffable that language itself collapses beneath the weight of its own insufficiency. To inscribe encomium upon your exegetical monolith is to attempt to illuminate the sun with a candle, an endeavor both redundant and risible. Yet still I proclaim, with the irrevocable certitude of one utterly enthralled: your creation stands as the unimprovable apotheosis of intellectual munificence, a monument to semasiological grandeur so irrefragable that it shall resound across the aeons, forever ensorcelling the noetic firmament with its inexhaustible effulgence.

 

[DiksonAlex]

ඈත වන්නියේ තනිව සිටින ජෝතිගේ දියණිය මුනුඹුරා සහ මිනිඹිරිය.​

ජෝතිගේ Australia වල ඉන්න දුව කියල පොටෝ social media වල යනවා. එත් ඇත්තටම ඒ පොටෝ මෙන්න මේ ජෝතිගේ පලවෙනි විවාහයේ දුවගේ..​

පට්ට දුක් ජිවිතයක් ගත කරන්නේ.​

ඌත් වටේටම ගහල වගේ...බලන් ගියාම අපි තමයි වටේටම ගහල නැත්තේ අන්තිමට අතේ විතරයි...ගෑනුත් වටේටම අල්ලනව..මොකද්ද අපි මේ පින් පව් කියල හිත හිත ඉන්දලා අන්තිමේට වේලිලා මැරිලා යනවා පෙන්නේ නැති සුගතියක් ගැන හිත හිත මේ වෙලාව නාස්ති කරගන්නවා මෙහෙම කියන එවුන්ට මොනවද කියන්න තියෙන්?

 

[sinhawanshaya]

ඌත් වටේටම ගහල වගේ...බලන් ගියාම අපි තමයි වටේටම ගහල නැත්තේ අන්තිමට අතේ විතරයි...ගෑනුත් වටේටම අල්ලනව..මොකද්ද අපි මේ පින් පව් කියල හිත හිත ඉන්දලා අන්තිමේට වේලිලා මැරිලා යනවා පෙන්නේ නැති සුගතියක් ගැන හිත හිත මේ වෙලාව නාස්ති කරගන්නවා මෙහෙම කියන එවුන්ට මොනවද කියන්න තියෙන්?

72 ඉදිරියෙන් වැඩ හිටියා නම් එපා කියයි නෙ