)
කවි කම ඇඟේ තියෙන බව පේනව ..පද භාවිතාවෙදි කොයි තරම් පරීක්ෂාකාරීව කරල තියෙනවද කියල පේනව.මිනිස්සුන්ට දැනෙන්න ලියන්න හැමෝටම බෑ..විශිෂ්ට නිර්මාණයක් ..දිගටම ලියන්න..ජය~ඇහැළේපොළ කුමාරිහාමිගේ විලාපය~
කඳුල රජ කළ හිතක තවමත්
නො මළ දුක් සළකුණු තියේ..
මෙමා ලත් අවනඩුව දැක
සියොතුන් පවා සැඟවුණි බියේ..
මගේ දරු තිදෙනාම මගෙ ඇස්
ඉදිරිපිට ලොව හැර ගියේ..
ළය පැලී මා සිතින් මැරුණේ
ගිලී යන්නට පෙර දියේ..
සිඟිති පැටවුන් නොකළ වරදට
නොලැබ රජ අණකින් සමා..
ලොකු පුතුත් පොඩි පුතුත් එකවර
කඩුව අබියස හිස නමා..
එකම රුදු දං ගෙඩිය මතදිම
දිවි දෙකක් වන විට නිමා..
කඳුළු නොව ඒ කඩා හැලුණේ
නිමක් නැති දරු දුක තමා..
ඇඟේ රතු ලේ කිරට හරවා
සෙනෙහෙ දිය කර කර පොවා..
අඬන කල පපුතුරෙහි දවටා
දයාවෙන් සනහා නිවා..
ආදරෙන් නිදි කෙරුව දෑතෙම
මෝල් ගහ තද කොට හොවා..
කොටන්නට මට ලැබුණු අණ දැක
වැලපුණා ගස් ගල් පවා..
ජලය බෝගම්බර වැවේ
කඳුළින් මගේ ගොඩ ලන්නැති..
රජු නැතත් දිය කඳ පවා
සසලව දුකින් වැළපෙන්නැති..
ගලක් ගෙල බැඳ දියට ලූ මා
දිය රළින් පිළිගන්නැති..
දැමූ විගසම යටට ගිලුණේ
හිතේ බරටම වෙන්නැති..
..................................................
-mihir.rc.uom (අවුරුදු 5කට කලින් අද වගේ දවසක ලියපු එකක්..
