බුදු දහමට අනුව තම පියාට පහර දීම හෝ හිංසා කිරීම ඉතාමත් බරපතල අකුසල කර්මයක් ලෙස සැලකේ. මෙහි විපාක ඉතා භයානක වන අතර එය මෙලොව ජීවිතයට මෙන්ම පරලොව ජීවිතයටද බලපායි.
බුදු දහමේ මෙය විග්රහ කෙරෙන ආකාරය පහත දැක්වේ:
1. දෙමව්පියන්ගේ ස්වභාවය: "නිවසේ බුදුන්"
බුදු දහමේ දෙමව්පියන්ව හඳුන්වන්නේ
"පුබ්බකාර්" (පූර්ව උපකාරකයන්) සහ
"නිවසේ බ්රහ්මයා" ලෙසයි. දරුවෙකුට මෙම ලෝකය පෙන්වා දෙන මුල්ම ගුරුවරුන් වන්නේ ඔවුන්ය. එබැවින් දෙමව්පියන්ට කරන කුඩා හෝ හිංසාවක් සාමාන්ය කෙනෙකුට කරන හිංසාවකට වඩා විශාල අකුසලයක් ගෙන දෙයි.
2. මරණ චේතනාවෙන් පහරදීම (උදා - තාත්තට මැරෙන්න ගැහුවා)
පියාට පහර දීම හෝ ශාරීරිකව හිංසා කිරීම
"ගරුක අකුසල කර්මයක්" (බරපතල කර්මයක්) ලෙස සැලකේ. එහි විපාක පහත පරිදි වේ:
- මාර්ග ඵල අවහිර වීම: යම් පුද්ගලයෙකු පියාට පහර දී ඇත්නම්, ඔහු කෙතරම් භාවනා කළත්, පින් දහම් කළත් මේ ජීවිතයේදී ධ්යාන හෝ මාර්ග ඵල (සෝවාන් ආදී නිවන් මග) අවබෝධ කරගැනීමට නොහැකි වේ. එය විශාල බාධකයක් ලෙස ක්රියා කරයි.
- දුගතිගාමී වීම: මෙම අකුසලය මරණින් මතු සතර අපායේ (නිරය, ප්රේත, අසුර, තිරිසන්) උපත ලැබීමට ප්රධාන හේතුවක් වේ.
- මෙලොව විපාක: මෙලොවදීම දැඩි පසුතැවිල්ලට, මානසික පීඩනයට, සමාජ නින්දාවට සහ නොයෙකුත් විපත් වලට මුහුණ දීමට සිදුවේ.
3. ප්රතිකර්මයක් තිබේද?
පියා ඝාතනය කර නොමැති නම්, පහර දීම හෝ හිංසා කිරීම නිසා සිදුවූ අකුසලය ලිහිල් කර ගැනීමට (සම්පූර්ණයෙන්ම නැති කළ නොහැක, නමුත් සහනයක් ලබා ගත හැක) පහත දේ කළ යුතුය:
- සමාව ගැනීම: පියා ඉදිරියේ දණ ගසා, වැඳ වැටී, තම වරද පිළිගෙන හදවතින්ම සමාව ඉල්ලා සිටිය යුතුය.
- පින් අනුමෝදන් කිරීම: දාන මාන ආදී පින්කම් සිදුකර, එහි පින පියාට අනුමෝදන් කළ යුතුය.
- නැවත නොකිරීම: නැවත කිසි දිනෙක එවැනි වරදක් නොකරන බවට දැඩි අධිෂ්ඨානයක් ඇති කර ගත යුතුය.
| ක්රියාව | වර්ගීකරණය | විපාකය |
| පහර දීම/හිංසා කිරීම | ගරුක අකුසල කර්ම | සතර අපායේ උපත ලැබීමට ඉඩ ඇත. මේ ජීවිතයේ නිවන් මග ඇසිරේ. |
| ඝාතනය කිරීම | ආනන්තරිය පාපකර්ම | මරණින් මතු නියත වශයෙන්ම අවීචි මහා නිරයේ උපත ලබයි. |
බුදු දහමේ එන, මලපහ අනුභව කළ පුද්ගලයෙකු පිළිබඳව ඇති වඩාත්ම ප්රසිද්ධ කතාව ජම්බුක තෙරුන්ගේ කතාවයි. මෙය ධම්මපද අටුවාවේ (70 වන ගාථාවට අදාළව) සඳහන් වේ.
මෙහි විපාක, එයට හේතුව සහ ඉන් මිදුණු ආකාරය පිළිබඳ විස්තරය පහත දැක්වේ.
1. මේ සිදුවීමට හේතුව (පෙර කර්මය)
කාශ්යප බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සමයේදී එක්තරා භික්ෂුවක් සිටියා. එම භික්ෂුව වසන පන්සලට එක් දිනක් රහතන් වහන්සේ නමක් වැඩම කළා. දායකයන් එම රහතන් වහන්සේට ඉතා ගෞරවයෙන් සලකා, ප්රණීත දානයක් පූජා කළා.
මෙය දුටු නේවාසික භික්ෂුව තුළ දැඩි ඊර්ෂ්යාවක් ඇති වුණා. උන්වහන්සේ එම රහතන් වහන්සේට මෙසේ අපහාස කළා:
- "මේ ප්රණීත දානය කනවාට වඩා මලපහ අනුභව කිරීම ඔබට සැපය."
- "හිස කෙස් බානවාට වඩා ඔබේ කෙස් අතින් උදුරා ගැනීම සැපය."
- "සිවුරු අඳිනවාට වඩා නිරුවතින් සිටීම සැපය."
මෙය
උත්තමයන්ට කළ නිග්රහයක් (ආර්ය උපවාදයක්) ලෙස සැලකේ.
2. මෙලොව විපාක (ජම්බුකගේ කතාව)
එම පාපකර්මය නිසා දීර්ඝ කාලයක් නිරයේ දුක් විඳි එම පුද්ගලයා, ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ සමයේ රජගහනුවර ධනවත් පවුලක "ජම්බුක" නමින් උපත ලැබුවා. ඔහුට අත් වූ විපාක මෙසේය:
- අශුචි අනුභවය: කුඩා කල සිටම මවගේ කිරි ප්රතික්ෂේප කළ ඔහු, රහසින් මලපහ අනුභව කිරීමට පෙළඹුණා.
- නිරුවතින් සිටීම: ඔහු කිසිදු ඇඳුමක් ඇඳීමට අකමැති වුණා.
- පොළොවේ නිදාගැනීම: ඔහු මෙට්ට හෝ යහන් ප්රතික්ෂේප කර බිම නිදාගත්තා.
- කෙස් උදුරා ගැනීම: කොණ්ඩය කැපීමට ඉඩ නොදුන් ඔහු, කෙස් අතින් උදුරා දැමුවා.
පසුව ඔහු නිරුවත් තාපසයෙකු (අජීවක) බවට පත් වුණා. මිනිසුන් ඉදිරියේ ඔහු පෙනී සිටියේ වාතය පමණක් ආහාරයට ගන්නා ඉතා සිල්වත් උත්තමයෙකු ලෙසයි. නමුත් රාත්රී කාලයේදී කිසිවෙකුට නොපෙනී වැසිකිළි වලවල් වලට ගොස් මලපහ අනුභව කළා. වසර 55ක් පුරා ඔහු මෙලෙස තම අකුසල විපාකය අත් වින්දා.
3. ඉන් මිදුණු ආකාරය (ශාසනික සහනය)
ජම්බුක තුළ රහත් වීමට පින ඇති බව දුටු බුදුරජාණන් වහන්සේ ඔහු සිටි ස්ථානයට වැඩම කළා.
- සත්යය හෙළි කිරීම: බුදුන් වහන්සේ ජම්බුකට ඔහුගේ පෙර ආත්මයේ කළ පාපය සහ වසර 55ක් පුරා ඔහු රහසින් කළ අශුචි අනුභවය පිළිබඳ සත්යය පෙන්වා දුන්නා.
- දැඩි පසුතැවිල්ල: තම වරද වටහාගත් ජම්බුක දැඩි ලැජ්ජාවටත්, භීතියටත් පත් වුණා. ඔහු බුදුන් වහන්සේ ඉදිරියේ දණ ගසා වැඳ වැටී සමාව අයැද සිටියා.
- ධර්මය අවබෝධය: බුදුරජාණන් වහන්සේ ඔහුට ධර්මය දේශනා කළ අතර, එම මොහොතේම ඔහු සියලු කෙලෙසුන් නසා රහත් භාවයට පත් වුණා.
4. ඉගෙන ගත යුතු පාඩම
මෙම කතාවෙන් අපට ලැබෙන වැදගත් පාඩම් කිහිපයකි:
- වචනයෙන් සිදුවන පාපය (වචී කර්ම): කෙනෙකුට, විශේෂයෙන්ම ගුණවත් උත්තමයෙකුට "අශුචි කාපන්" යැයි පැවසීම පවා තමන්ටම එය විපාක දීමට හේතු වන බව.
- ඊර්ෂ්යාවේ විපාක: අන් අය ලැබෙන සැප සම්පත් දෙස බලා ඊර්ෂ්යා කිරීම තමන්ගේ විනාශයට මග පාදන බව.
- විමුක්තිය: කොතරම් බරපතල අකුසලයක් කළත්, එය අවංකව වටහාගෙන බුදු දහම තුළ හැසිරීමෙන් විමුක්තිය ලබා ගත හැකි බව (නියත මිථ්යා දෘෂ්ටියක් හෝ ආනන්තරිය පාපකර්මයක් නොවේ නම්).
@Kalegana මේක පොඩ්ඩක් බලන්න හාමුදුරුවනේ
ඔව්, බුද්ධාගමේ අනුව “මනස” සහ “මම” එකම දෙයක් නෙවෙයි.
ඒ “මට” කියන එක
සිතුවිල්ලක්
මනස කියන්නේ මොකද්ද?
“මම” කියන්නේ මොකද්ද?
වැදගත්ම වෙන්කිරීම (මෙතන හරි වැරදි තේරුම් බේරෙනවා)
මනසට අයිති ස්ථිර “මම” කෙනෙක් නෑ
එහෙනම් නැති කර ගන්න උත්සහ කරන්නේ ඇයි ? කරන දේවල් භව වලට ගෙනියනවා කියන්නේ ඇයි ?
මේ තුන්කාලය පුරාවට වෙනස් නොවෙන ‘මම’ එකක්
වැසි වැටෙනවා.
කටුව හමට අනිනවා
ගෞතම බුද්ධ කවදාවත් කියලා නෑ
ශාරීරික වේදනාව (physical pain)
එහෙනම් “අනාත්තා” ප්රායෝගිකව මොනවද කරන්නේ?
එක වාක්යයකින් (ඉතා නිවැරදි)
