දෙමළ ජාතිවාදය
මහ පොළොවේ නැති සිංහල ජාතිවාදයක් ගැන වෙළුම් ගණන් කතා කරන කිසිවෙක් දෙමළ ජාතිවාදය පිළිබඳ පවත්වන නිහඬතාව කෙනෙක් පුදුම කරන සුළු ය. මේ වන විට වව්නියාව, බෝගස්වැව ප්රදේශයේ සිංහල ජනතාවට එහි සිටින බහුතර දමිළ ජනතාවගෙන් සිදුවන අසාධාරණයෙන් කියා පාන්නේ යම් හෙයකින් මේ රට බහුතර දෙමළ රටක් වූවානම් එවිට එහි වෙසෙන සුළුතර සිංහලයා මුහුණ දෙන ජාතිවාදී පීඩනයේ ස්වභාවයයි. අද කිසිවෙක් කතා නොකරන සත්යයක් තිබේ. එනම් ජනසංඛ්යා දත්තවලට අනුව උතුරු නැගෙනහිර ප්රදේශවලට වෙසෙන දමිළ ජනයාට වඩා වැඩියෙන් දෙමළ ජනයා වෙසෙන්නේ ඉන් පිටත ය.සිංහල බහුතර ප්රදේශවල ය. එහෙත් එම ප්රදේශ ඔවුන්ගේ නිජබිම් නොවන බව කියමින් සිංහලයා ඔවුන් ඉන් පිටමන් කළේ නැත. කරන්නේ ද නැත. ඔවුන්ට කැමති පරිදි ජීවත්වීමේ අයිතිය තිබේ. අඩුම තරමින් යුධ සමයේදීවත් ඔවුන්ට නියපිටින් අසාධාරණයක් සිදු නොකිරීමට සිංහලයා වග බලා ගත්තේ ය. එහෙත් ප්රභාකරන් නැමැති ජාතිවාදී ත්රස්තවාදියා විසින් සිංහල උතුරු නැගෙනහිරින් පන්නා දැම්මේ තුවක්ක්කුව හිසට තැබීමෙනි. අද දෙමළ දේශපාලකයා කරන්නේ ද එයම ය. අපි නිතර ම කියන්නා සේ ලංකාවේ ජාතීවාදී වන්නේ බහුතර සිංහලයා නොව සුළුතර ජනයා ම බව මින් තහවුරු නොවන්නේ ද? ලංකාවේ අර්බුදය නියම තැනින් හා මාත්රාවෙන් තේරුම් ගන්නාතුරු ඊට විසඳුම් නැත. ආචාර්ය Nirmal Dewasiri වැනි දමිළයාගේ ප්රශ්න පමණක් හුදකලා කොට කතාකරන්නන්ට මේ සමබන්ධයෙන් කිමට ඇත්තේ කුමක් ද?
//අපි සිංහල කියලා දෙමළ ගම්වල මිනිස්සු කුලියක් කරන්නවත් දෙන්නේ නෑ. ලෙඩක් දුකක් හැදිලා බෙහෙත් ටිකක් ගන්න බෝගස්වැව, මාමඩුව, වව්නියාව රෝහල්වලට ගියහම අපිව කොන් කරනවා. අනේ හාමුදුරුවනේ අපිට කන්න නෑ. බොන්න නෑ. අපේ බඩ ඇකිලිලා. වතුර බිව්වොත් බඩ දැවිල්ල ගන්නවා. බෝගස්වැව ගමේ විතරක් වකුගඩු රෝගීන් විසි හත්දෙනෙක් ඉන්නවා. පිළිකා රෝගීන් ඉන්නවා. ගමේ හැමෝටම හතිය. රෑකට ලෙඩක් දුකක් හැදුණහම යන්න පාරක් නෑ. බඩදරු අම්මලාට මහ මඟ දරුවො හම්බ වෙනවා. සමහර ලෙඩ්ඩු මග මැරෙනවා.//
by Mahinda Pathirana
මහ පොළොවේ නැති සිංහල ජාතිවාදයක් ගැන වෙළුම් ගණන් කතා කරන කිසිවෙක් දෙමළ ජාතිවාදය පිළිබඳ පවත්වන නිහඬතාව කෙනෙක් පුදුම කරන සුළු ය. මේ වන විට වව්නියාව, බෝගස්වැව ප්රදේශයේ සිංහල ජනතාවට එහි සිටින බහුතර දමිළ ජනතාවගෙන් සිදුවන අසාධාරණයෙන් කියා පාන්නේ යම් හෙයකින් මේ රට බහුතර දෙමළ රටක් වූවානම් එවිට එහි වෙසෙන සුළුතර සිංහලයා මුහුණ දෙන ජාතිවාදී පීඩනයේ ස්වභාවයයි. අද කිසිවෙක් කතා නොකරන සත්යයක් තිබේ. එනම් ජනසංඛ්යා දත්තවලට අනුව උතුරු නැගෙනහිර ප්රදේශවලට වෙසෙන දමිළ ජනයාට වඩා වැඩියෙන් දෙමළ ජනයා වෙසෙන්නේ ඉන් පිටත ය.සිංහල බහුතර ප්රදේශවල ය. එහෙත් එම ප්රදේශ ඔවුන්ගේ නිජබිම් නොවන බව කියමින් සිංහලයා ඔවුන් ඉන් පිටමන් කළේ නැත. කරන්නේ ද නැත. ඔවුන්ට කැමති පරිදි ජීවත්වීමේ අයිතිය තිබේ. අඩුම තරමින් යුධ සමයේදීවත් ඔවුන්ට නියපිටින් අසාධාරණයක් සිදු නොකිරීමට සිංහලයා වග බලා ගත්තේ ය. එහෙත් ප්රභාකරන් නැමැති ජාතිවාදී ත්රස්තවාදියා විසින් සිංහල උතුරු නැගෙනහිරින් පන්නා දැම්මේ තුවක්ක්කුව හිසට තැබීමෙනි. අද දෙමළ දේශපාලකයා කරන්නේ ද එයම ය. අපි නිතර ම කියන්නා සේ ලංකාවේ ජාතීවාදී වන්නේ බහුතර සිංහලයා නොව සුළුතර ජනයා ම බව මින් තහවුරු නොවන්නේ ද? ලංකාවේ අර්බුදය නියම තැනින් හා මාත්රාවෙන් තේරුම් ගන්නාතුරු ඊට විසඳුම් නැත. ආචාර්ය Nirmal Dewasiri වැනි දමිළයාගේ ප්රශ්න පමණක් හුදකලා කොට කතාකරන්නන්ට මේ සමබන්ධයෙන් කිමට ඇත්තේ කුමක් ද?
//අපි සිංහල කියලා දෙමළ ගම්වල මිනිස්සු කුලියක් කරන්නවත් දෙන්නේ නෑ. ලෙඩක් දුකක් හැදිලා බෙහෙත් ටිකක් ගන්න බෝගස්වැව, මාමඩුව, වව්නියාව රෝහල්වලට ගියහම අපිව කොන් කරනවා. අනේ හාමුදුරුවනේ අපිට කන්න නෑ. බොන්න නෑ. අපේ බඩ ඇකිලිලා. වතුර බිව්වොත් බඩ දැවිල්ල ගන්නවා. බෝගස්වැව ගමේ විතරක් වකුගඩු රෝගීන් විසි හත්දෙනෙක් ඉන්නවා. පිළිකා රෝගීන් ඉන්නවා. ගමේ හැමෝටම හතිය. රෑකට ලෙඩක් දුකක් හැදුණහම යන්න පාරක් නෑ. බඩදරු අම්මලාට මහ මඟ දරුවො හම්බ වෙනවා. සමහර ලෙඩ්ඩු මග මැරෙනවා.//
by Mahinda Pathirana
Last edited:
