linde penahanකොහෙන් කතාව පටන් ගන්නද තේරෙන්නේ නෑ
අපේ සීයයි, ආච්චියි, සීයගේ අක්කයි (එයා marry කරලා නැහැ ), තුන්දෙනාම අවුරුදු ගාණක් ගෙවල් rent කරකර හිටියේ
ඔහොම ඉදලා අර සීයගේ අක්කා ටික ටික ලෙඩ වෙන්න ගත්තා, එයා 2019 නැතිවුණා
අන්තිමට අම්මලා සීයලව අපේ ගෙදරට ගත්තා, අපේ නෑදෑයෝ ඔක්කොම කිව්වා අම්මලට පිං කියලා
මටත් මුලදි හිතුණේ එහෙම
දැන් අවුරුදු 4ක් එයාලා අපේ ගෙදර
අනිවාර්යෙන් හැමදාම උදේට අම්මා රණ්ඩුවක් පටන් ගන්නවා සීයයි ආච්චියි එක්ක
ඇස් පේන්නේ නෑ කන් ඇහෙන්නේ නෑ කියලා බනින්නේ
වයසට යද්දි එහෙම තමයිනේ ඉතින්
දැන් කියනවා වද දෙන්නේ නැතුව ආයෙත් එකට ගෙයක් rent අරන් යන්නලු, නැත්නම් කියන විදියට ඉන්නලු
ආයේ කොහෙද බන් ඒ ගොල්ලෝ යන්නේ, එයාලගේ බඩු ඔක්කොම අම්මලා පරණ ගෙදර දාලා ආවා
පැන්ෂන් එකත් ගන්නවා
සීයා ඉතින් මට දුක කියනවා, මං සෑහෙන්න අසරණ වෙලා ඉන්නේ
මානසික වදයක් මේක
හැමෝටම ප්රශ්න ඕන තරම් තියනවා. හදිස්සියේ එලකිරියේ අකුරු ලියවෙන්නේ නැතිව ගියොත් ඒකත් ලොකු ප්රශ්නයක්. ඒ හන්දා දෛනික ප්රශ්න පිළිබඳව එතරම් හිතන්න එපා. ප්රශ්න ගැන හිතන්න හිතන්න හෝ එයින් ලැබෙන බලපෑම් තමන්ගේ මනසට උරා ගැනීමෙන් විඩාවට, ආතතියට පත් වෙනවා.
අම්මා බනින වෙලාවට, අම්මා ආච්චිටයි සීයටයි ඔහොම සැලකුවොත් අම්මා වයසට ගියාම මටත් ඔහොමම තමයි සලකන්න වෙන්නේ කියන්න. මටත් නරක ආදර්ශයක් තමයි අම්මා දෙන්නේ කියන්න.
අනිතය අවබෝධ කරල දෙන්න කියලා හාමුදුරු කෙනෙක් වඩම්ම්මලා බණක් දියන් හික් ගෑවෙන්න . උබ හාමුදුරුවන්ට කියපන් ප්රස්නේ . එයා ගානට වටෙන් දෙයි බනෙන් . උබ පස්සේ ඇවිලෙන ගින්නට පිදුරු දාපන් අම්මලගේ කට වැහෙන්න බණ මතක් කර කර
පුළුවන් නම් මේ දෙයත් හොඳයි
හ්ම්.. සීයගේ ඇස් පෙනීම හෝ කන් ඇසීම අඩු වුනාට ළඟට වෙලා කතාබහ කරලා ගොඩක් විෂය කරුණු ඉගෙන ගන්න පුළුවන්. එයාලට පොත් පත් ඕන නැහැ.
මේ කාරණයත් හොඳින් සැලකිල්ලට ගන්න.
