මේ ත්රේඩ් එක හැමෝටම වැදගත් වෙයි කියලා හිතෙනවා.
ඔව්. බලමු අනිත් අයගේ අදහස් මොනවගේද කියලා.
sihiyenda asihiyenda adala ne.chemical da arakada mekada adala ne.chethanwa tibbanan karme set wela ivarai
ම්ම්ම්... ඒක හරි. චේතනාව තමයිලුනේ කර්මයට මුල්. ඒත් මට තියන ගැටලුව තමයි, ඔය කියන මානසික ලෙඩේ තියන කෙනෙක්ට, සිහිය විකල් වෙලා ඉන්න කෙනෙක්ට, නිරවුල් 'චේතනාවක්' ඇති වෙන්න පුලුවන්ද කියන එක.
එයා ඒ දේ කරන්නේ 'මම මූව මරනවා' කියලා දැනගෙනමද, නැත්නම් ලෙඩේ නිසා සිහිය නැතුවද? එතකොට ඒ චේතනාව කොයි වගේ එකක්ද?
කරන්න තියෙන්නෙ මානසිකව ලෙඩ වෙන්න කලින් , හොඳ සිහියෙන් ඉන්න ගමන් සන්සාරෙන් මිදෙන්න. අපි කොයි වෙලේ අවුල් යයිද දන්නෙ නෑ
ඒක නම් ඇත්ත. සිහිය තියෙන කාලේ පුලුවන් තරම් යහපත් දේවල් කරගන්න එක වටිනවා. කවදා මොන දේ වෙයිද කියන්න බෑනේ.
ඒත් මම මේ අහන ප්රශ්නේ තියෙන්නේ එතන නෙමෙයිනේ. අපි 'අවුල්' යන්න කලින් සංසාරෙන් මිදෙන්න උත්සාහ කරන එක පැත්තකින් තියමු. දැනටමත් 'අවුල්' ගිහින් ඉන්න, අනිත් අයටත් හානි කරන කෙනෙක් ගැන සමාජයක් විදිහට මොකද කරන්නේ?
එයාව නිකන්ම අතෑරලා දාලා බෑනේ. එහෙම උනොත් එයා තව කී දෙනෙක්ට කරදර කරයිද. කර්මය කොහොම උනත්, අනිත් මිනිස්සුන්ව ආරක්ෂා කරන එකයි, තවදුරටත් හානියක් නොවෙන්න වග බලාගන්න එකයිනේ වැදගත් වෙන්නේ.
apita danatamath manasika leda according to buduhamdruwo.so amuthuwen awul yanna deyak ne
ඒකත් ඇත්ත. බුදුදහමට අනුව නම් කෙලෙස් තියෙන හැමෝම යම් විදිහක මානසික අසනීපයකින් ඉන්නේ. රාගය, ද්වේශය, මෝහය කියන්නෙත් ලෙඩ තමයි.
ඒත් මම මේ කතා කරන 'ලෙඩේ' ඊට වඩා වෙනස් නේද? සාමාන්ය කෙනෙක්ට තරහා ගියත් 'මම මේ දේ කරනවා' කියලා සිහියක්, චේතනාවක් තියනවා. ඒත් අර මම කියන විදිහේ ලෙඩෙක්ට, සිහිය සම්පූර්ණයෙන්ම විකල් වෙච්ච කෙනෙක්ට, එහෙම පැහැදිලි චේතනාවක් තියෙනවද? එයා කරන දේ එයාට තේරෙනවද?
අපි හැමෝම 'අවුල්' කියන එකයි, මොළයේ රසායනික වෙනසක් නිසා යථාර්ථයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදිලා ඉන්න එකයි දෙකක් නේද? අන්න ඒ දෙකේ කර්ම පථය කොහොමද වෙනස් වෙන්නේ කියලයි මට දැනගන්න ඕන.
මානසික ලෙඩේ නිසා චේතනාවක් නැතුව කරපු අකුසලයක් නිසා කර්මයක් සිදු වෙන්න විදියක් නෑ .උනත් එක ප්රාණගාත අකුසලයක් නොවී පොඩි අකුසලයක් වෙන්න පුළුවන්. එත් ලෙඩේ හොද වෙලා " මම මෙහෙම එකක් කලානේ කියල හිතන්න ගත්තෝත් නව කර්මයක් ඉපදෙන්න පුළුවන් . ඒත් එකත් කර්ම පථයක් වෙන්න බෑ .
මට හිතෙන විදිහ ඕකයි
ඔය කියන කතාවේ ලොකු තර්කයක් තියෙනවා. චේතනාව තමයි මුල් කියන එකනේ බුදු බණේත් තියෙන්නේ. එතකොට සිහිය විකල් වෙච්ච කෙනෙක්ට කොහොමද මරන්න චේතනාවක් එන්නේ? ඒක නිකන් අතපසුවීමකින් වෙන දෙයක් වගේ වෙන්න පුලුවන්. 'පොඩි අකුසලයක්' කියන එකත් හිතන්න ඕන.
ඒත් අර දෙවෙනියට කියපු කාරණේ තමයි මට අලුත්. ලෙඩේ හොඳ වුනාම 'අප්පටසිරි මම මිනිහෙක් මරලනේ' කියලා හිතන එකෙන් අලුත් කර්මයක් හැදෙනවා කියන එක. ඒ කියන්නේ කරපු දේට නෙවෙයි, ඒක ගැන පස්සේ හිතන එකටද කර්මය?
ඒක අකුසලයක් වෙනවද නැත්නම් ඒක නිකන් පසුතැවීමක් විතරද? මේක හිතන තරම් සරල නැහැ වගේ.
ආ, ඒකත් අලුත් අදහසක්. හීනෙන් දකින දේ වගේ කියන්නේ. කර්මය රැස් වෙනවා, ඒත් විපාක දෙන්නේ නැහැ.
ඒත් මට තියන ප්රශ්නේ මේකයි. හීනෙන් අපි මොන දේ කරත් ඇත්ත ලෝකේ කාටවත් හානියක් වෙන්නේ නෑනේ. ඒත් අර මානසික ලෙඩේ තියන මනුස්සයා ඇත්තටම තව කෙනෙක්ව මරනවා. පොල්ලෙන් ගහලා මරනවා. එතකොට කොහොමද විපාකයක් නැහැ කියන්නේ?
කර්මය රැස් වෙලා විපාක නොදී කොහොමද තියෙන්නේ? ඒ කියන්නේ 'පවක්' විදිහට එකතු වෙනවා, ඒත් ඒක කවදාවත් 'ගෙවෙන්නේ' නැද්ද? මේක තේරෙන්නේ නෑනේ.
