බලයට එන්නෙ කොහොමද?
හම්බකරගන්නෙ කොහොමද?
බලය පවත්වාගන්නෙ කොහොමද?
ඊලගපාරත් බලයට එන්නෙ කොහොමද ?
මිනිස්සුන්ට සැලකුවේ බල්ලන්ට වගේ
උන්ව මැරෙන්න නොදී තියාගත්ත ඊලගපාරත් චන්දෙ ගන්න ඕන නිසා.
මං අහලා තියනවා කතාවක් ලොකු තොණ්ඩමන් (මැරුණ තොණ්ඩමන්ගෙ සීයා) ඉන්න කාලෙ දැනටත් වැඩිය සෑහෙන අන්ත දිළිඳුකමෙන් පෙළෙන කම්කරුවො වැඩ කරන වතු වලට ලොකු වාහනේකින් ඇවිල්ලා බැහැලා, වටින ඇඳුම් ඇඳලා, වටින ඔරලෝසු එහෙම දාලා, ලොකු උත්සවයක් එහෙම ලෑස්ති කරලා පිරිවරත් එක්ක එනවලු.
දවසක් මේක දැකපු තොණ්ඩමන්ගෙ හිතවතෙක් ඇහුවලු,
"හරියට වේලක්වත් කන්න නැතුව අන්ත දුප්පත්කමක ඉන්න ගමන්, වහල්ලු වගේ වැඩකරලා ඔබතුමාලගෙ පක්ෂෙ අරමුදල්වලට ලක්ෂ ගණන් සල්ලි දෙන මේ මිනිස්සු ළඟට ඔය විදිහට රජෙක් වගේ එන එක හරිද. ඒ මිනිස්සුන්ට මොකක් හිතෙනවා ඇද්ද ?" කියලා.
එතකොට අරයා කිව්වලු,
"ඒ කතාව වැරදියි. මේ මිනිස්සු කැමති එයාලගෙ නායකයා රජෙක් වගේ ඉන්නවට. අපේ ලොක්කා මෙහෙමයි, එයාලගෙ වාහනේ මෙහෙමයි, ආවෙ මෙහෙමයි කියලා රොටි දෙකක් හතරට කඩලා ගෙදර හතර දෙනා කුප්පි ලාම්පු එළියෙන් කන ගමන් හරි ආඩම්බරෙන් කතාවෙන්නෙ. අපි ඉන්න විදිහ දිහා බලලා ඒ මිනිස්සු සන්තෝස වෙනවා. ඔහොම නැතුව සාමාන්ය මනුස්සයෙක් වගේ ආවොත් එහෙම සතේකට ගණං ගන්නෑ. මෙහෙම ආවම දෙවියන්ට වගේ සලකලා ජීවිතේ වුණත් දෙනවා" කියලා.
ලංකාවට සර්වජන ඡන්ද බලේ, එහෙම නැත්තං නියෝජන ප්රජාතන්ත්රවාදෙ ලැබෙන්නෙ රටේ ජනතාව ඉල්ලලා නෙමෙයි. ජනතාවට එහෙම අවශ්යතාවයක් තිබුණෙ නෑ. රාජාණ්ඩුව නැතිවීමේ වේදනාවෙන් හිටියෙ.
ඒ රාජාණ්ඩුව නැතිවීමේ හිස්කම තාමත් රට ඇතුලෙ තියනවා.
ඉතින් මහ බැංකු හොරකම, කෝටිපති යාලුවන්ගෙ රුපියල් බිලියන 650ක බොල්නය කපපුව, ලෝක බැංකුවෙන් හම්බුන ණය ආධාර ගසාකෑම, ඩේසි ආච්චිගේ මැණික් මල්ල, එක්ස්ප්රස් පර්ල් වන්දි වගේ දේවල් ගැන කියද්දි ඒවා ඩිෆෙන්ඩ් කරන්න අමාරුම ගොබ්බ දේවල් හින්දා කටවහන් හිටියට හරි, ඒකනෙ ඒකනෙ වගේ එකක් කියලා ෂේප් වුණාට බහුතරයක හිත ඇතුලෙ දුවන්නෙ අර රජෙක් නැති හිස්කම
හම්බකරගන්නෙ කොහොමද?
බලය පවත්වාගන්නෙ කොහොමද?
ඊලගපාරත් බලයට එන්නෙ කොහොමද ?
මිනිස්සුන්ට සැලකුවේ බල්ලන්ට වගේ
උන්ව මැරෙන්න නොදී තියාගත්ත ඊලගපාරත් චන්දෙ ගන්න ඕන නිසා.
මං අහලා තියනවා කතාවක් ලොකු තොණ්ඩමන් (මැරුණ තොණ්ඩමන්ගෙ සීයා) ඉන්න කාලෙ දැනටත් වැඩිය සෑහෙන අන්ත දිළිඳුකමෙන් පෙළෙන කම්කරුවො වැඩ කරන වතු වලට ලොකු වාහනේකින් ඇවිල්ලා බැහැලා, වටින ඇඳුම් ඇඳලා, වටින ඔරලෝසු එහෙම දාලා, ලොකු උත්සවයක් එහෙම ලෑස්ති කරලා පිරිවරත් එක්ක එනවලු.
දවසක් මේක දැකපු තොණ්ඩමන්ගෙ හිතවතෙක් ඇහුවලු,
"හරියට වේලක්වත් කන්න නැතුව අන්ත දුප්පත්කමක ඉන්න ගමන්, වහල්ලු වගේ වැඩකරලා ඔබතුමාලගෙ පක්ෂෙ අරමුදල්වලට ලක්ෂ ගණන් සල්ලි දෙන මේ මිනිස්සු ළඟට ඔය විදිහට රජෙක් වගේ එන එක හරිද. ඒ මිනිස්සුන්ට මොකක් හිතෙනවා ඇද්ද ?" කියලා.
එතකොට අරයා කිව්වලු,
"ඒ කතාව වැරදියි. මේ මිනිස්සු කැමති එයාලගෙ නායකයා රජෙක් වගේ ඉන්නවට. අපේ ලොක්කා මෙහෙමයි, එයාලගෙ වාහනේ මෙහෙමයි, ආවෙ මෙහෙමයි කියලා රොටි දෙකක් හතරට කඩලා ගෙදර හතර දෙනා කුප්පි ලාම්පු එළියෙන් කන ගමන් හරි ආඩම්බරෙන් කතාවෙන්නෙ. අපි ඉන්න විදිහ දිහා බලලා ඒ මිනිස්සු සන්තෝස වෙනවා. ඔහොම නැතුව සාමාන්ය මනුස්සයෙක් වගේ ආවොත් එහෙම සතේකට ගණං ගන්නෑ. මෙහෙම ආවම දෙවියන්ට වගේ සලකලා ජීවිතේ වුණත් දෙනවා" කියලා.
ලංකාවට සර්වජන ඡන්ද බලේ, එහෙම නැත්තං නියෝජන ප්රජාතන්ත්රවාදෙ ලැබෙන්නෙ රටේ ජනතාව ඉල්ලලා නෙමෙයි. ජනතාවට එහෙම අවශ්යතාවයක් තිබුණෙ නෑ. රාජාණ්ඩුව නැතිවීමේ වේදනාවෙන් හිටියෙ.
ඒ රාජාණ්ඩුව නැතිවීමේ හිස්කම තාමත් රට ඇතුලෙ තියනවා.
ඉතින් මහ බැංකු හොරකම, කෝටිපති යාලුවන්ගෙ රුපියල් බිලියන 650ක බොල්නය කපපුව, ලෝක බැංකුවෙන් හම්බුන ණය ආධාර ගසාකෑම, ඩේසි ආච්චිගේ මැණික් මල්ල, එක්ස්ප්රස් පර්ල් වන්දි වගේ දේවල් ගැන කියද්දි ඒවා ඩිෆෙන්ඩ් කරන්න අමාරුම ගොබ්බ දේවල් හින්දා කටවහන් හිටියට හරි, ඒකනෙ ඒකනෙ වගේ එකක් කියලා ෂේප් වුණාට බහුතරයක හිත ඇතුලෙ දුවන්නෙ අර රජෙක් නැති හිස්කම
