ශ්රීලාංකික බයියන්ට
අලි ඔලුවෙන් ඉන්න ලාංකික බය්යන්ට කියවීම සඳහාය,
පෘතුගීසි ලන්දේසින් ඉංග්රීසි මෙන්ම ස්වීඩන් නෝර්වේ ප්රංශ ජර්මන් මිනිසුන්ද වසර 60 70 කට පෙර මංපහරන්නන්ය. නැතහොත් මුහුදුකොල්ල කරුවන්ය. අරාබි ජාතීන් මොහොමඩ් ගේ අණ පිළිපදිමින් තවමත් කරන්නා සේ වහල් වෙළෙන්දන්ය. බටහිර මිනිසුන්ට ගැහැණු විකුණන්නේ අල්ලාගේ කොල්ලන්ය. බටහිර මින්සුන් රටවල් කොල්ලකෑමේ යෙදෙන්නේ මුහුදු මාර්ග වලිනි. ගොඩබිම බලය තිබුණේ මංපහරණ ජාතීන්ටය. මේ දැනට වසර 100කට 150 කට පෙර ලෝකය පැවති ආකාරයි. මානව අයිතිවාසිකම් නැත. පැය 8 සේවාකාලනැත. ආගම්වලින් මිනිසුන් තිරිසනුන් බවට පත් කර තිබුණි. තුවක්කු සීයක් දෙසීයක් ඇත්නම් රටක් අල්ලාගත හැකි විය.
යුරෝපිය ඉතිහාසයම යනු මංපහරන්නන් කීපදෙනෙකු රට රටවල් මංකොල්ල කෑම පිළිබඳ ඇඩ්වෙන්චර් ස්ටෝරීස්ය. කෙසේ වුවද බ්රිතාන්යයේ බූතයෝ උන්ගේ පාලිකාවය කැමතිය. ඇයගේ සිරුරට කැමෙතිය. ඇගේ ජිවන විලාසිතාවන් අනුකරණය ශිෂ්ටත්වය ලෙස ලෝකයට ප්රදර්ශනය කළෝය. මේ නිලධාරීන් හා හමුදාවන්වල මිනිසුන් උන්ගේ රටට ආදරය කළෝය. එනිසා උන් ඇගේ උපන් දිනයට තෑගි කරන්නේ යටත් කරගත් දුප්පත් රටකි. ලෝකයේ බොහෝ රටවල වික්ටෝරියා නමින් නම්කළ ස්ථාන හා මංමාවත්, පළාත්, වැව් පොකුණු, ඇත්තේ එනිසාය. උන් තම රටට දැනුදු ආදරය කරති.
බටහිර මිනිසුන් රටවල් අල්ලා ගත්තාට ඉන්දියන් මිනිසුන් රටවල් යටත්කර ගත්තේ නැත. පකිස්ථානය ඇෆ්ගනිස්ථානය භංගලිදේශය හා තවත් ආසන්න රටවල් කිපයක්ම ඉන්දියාවෙන් කැඩී වෙන්වුණු පුදේශය. මේ නොදියුණු ගෝත්රිකයෝ කසිදාක යුරෝපය ආක්රමනයකර නැත. ඉන්දියාවද ලංකාව මෙන් ප්රාන්ත පාලකයෝ එකිනෙකා මරා ගත් ඉතිහාසයක් ඇති රටකි.
පසුකාලීනව ලෝක සිතියම සකස්වෙමින් ගොඩබම් ස්වාධීන රාජ්යයන්ට බෙදෙමින් පැවතිණ. බ්රිතාන්යයෝ තම ආදර වස්තුව වූ වික්ටෝරියා නම් ගෑනිට තෑගි දීම සදහා රටවල් අල්ලාගනිමින් මුහුදු මාර්ගවල ගමන් ගති. එකල සූවස් ඇල තිබුණේ ද නැත. මේ මිනිසුන් ලංකාවට ආවේ කුණාටුවකට අසුවී අහම්බෙනි. ලංකාව ආක්රමණය කිරීමේ උවමනාවක් උන්ට තිබුණේ නැත.
ලංකාව එකල පාලනය කළේ දකුණු ඉන්දීය මිනිසුන්ය. නිවට නියාලු ශරීරයෙන් කුඩා කැත කළු මිනිසුන් සිටි ලංකාව සුද්දන් අල්ලාගන්නේ තමන්ට වඩා පහත් ජාතියක් රට පාලනය කල හෙයිනි. නැතහොත් රට අල්ලා ගැනීම විනෝදයක් වූ හෙයිනි. එසේත් නැති නම් ඉතා පහසු කටයුත්තක් වූ හෙයිනි. ලංකාවේ සිටි ඉන්දියන් පාලකයින්ට සුද්දන් අල්ලාගත් රට පෙත්සම් ගසා අඬලා ඉල්ලූ හෙයින් බන්දේසියේ තබා බාරදෙන තෙක්ම නැවත පලවා හැරිය නොහැකි විය. (සාක්කි බලන්න කන්නාඩියක් ඉස්සරහට යන්න නැත්තම් අරුණි මොනර කිකිලි ගේ පින්තූරක් බලන්න)
සිංහලයින් හා තමනුත් ආවේ දකුණු ඉන්දියාවෙන් බව දෙමළුන් දනිති. නමුත් සිංහලයින් තමන් උතුරු ඉන්දීය ආර්යයන් බව පවසා ආර්ය නොවන තමන් පහත්කොට සැලකීම දෙමළු රුස්සන්නේ නැත. එනිසා තම හීනමානය, කුලවාදය සහ ජාතිවාදය එකට පටලවා ගන්නා දෙමළු සිංහලයින්ට ගේම ඉල්ලති. දෙදෙනාම නොදන්නා දෙය වන්නේ දෙදෙනාම දකුණු ඉන්දීයවන බවයි. ආහාර, ඇඳුම්, අකුරු ලිවීම, පදිංචියට භූමිය තේරීම, වර්ණ ගැළපීම, කතාකරන විලාසය, උපකරන භාවිතය, කම්මැලිකම හා බෙදී වෙන්වී සිටීමට ඇති කැමැත්ත ආදී ගුණාංග බොහෝ ගණනාවක් දෙදෙනාගේම ඉතාම සමානය. එසේම දෙදෙනාම සංවර්ධනාත්මක නොවන ඉන්දීය වටිනාකම් පද්ධතියක් තම දිවි හිමියෙන් ආරක්ෂා කරති. ආගම, කුලය, පවුල, විවාහ සිරිත් විරිත් මේ අතර වේ.
සුද්දන් මේ අඩුපාඩු දුටුවෝය. එනිසා තව තවත් දෙදෙනා විරසක කරවන රෝම ලන්දේසි නීති ලංකාවේ ස්ථාපිත කළෝය. ඒවා සිංහල හා දෙමළ දෙදෙනාටම මඤඤංය. නීතිය යන්න සිංහලයින්ට හා දෙමළුන්ට තේරෙන ස්ථාපිත ආයතන පද්ධතියක් නොවේ. ඔවුන් දන්නේ රජු නැමැති චණ්ඩියා තමන්ගේ ආශාව මත පනවන නිතිය පමණි. වී ගොවිතැන හෙවත් ඉඩම් පාලනය සඳහා රජු පැනවූ සරල නීති පද්ධතිය ක්රමවත් යමක් නොවේ.
ඇඳුම ජාතිකත්වය නියෝජනය කරයි. මිනිසුන් ලෙස ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට වියනලද රෙදිවලින් පෙර සැකසූ ඇඳුම් අඳින්නේ දියුණු ජාතිකත්වයක් ඇති මිනිසුන්ය. සිංහලයින් ඇන්දේ ඉන්දීය ක්රමයටය. සාරිය වැනි අක්රමවත් ලෙස රෙදි ගොඩක් ඇඟෙහි ඔතාගත් ඇඳුමකි. නැතහොත් වර්තමානයේ උඩරට නැටුම්වල පවතින ආකාරයට සකස් නොකළ රෙදි ගොඩක් ඇඟෙහි ඔතාගත් ඇඳුම් වර්ගයකි. එය පෙර සකස්කරගත් ඇඳුමක් නොවේ. ඇඳුම් පිළිබඳ දියුණු තාක්ෂණයක්වත් සංස්කෘතියක්වත් සිංහලයින්ට තිබුණේ නැත.
සුද්දන් ලංකාව අල්ලාගත් පසු පදිංච්යට සොයා යන්නේ තමන්ට සුපුරුදු දේශගුණය ඇති ප්රදේශවලටය. උන් එනතෙක්ම ලංකාවේ කිසිදු වටිනා ආර්ථික කටයුත්තක් සිදුවූයේ නැත. ක්රමවත්ව පැවතියේ ඉන්දියාවෙන් ගෙන ආ වී ගොවිතැන පමණි. සුද්දන්ට තමන්ගේ ලස්සන රැජිනට දෙන්න දෙයක් ලංකාවේ තිබුණේ නැත. වීසිකරන තරමට කසිදු වටිනාකමක් නැතිව තිබූ මැණික් ගල් ඇත්දළ හා සත්ව සම් සැමදා අපනයනයකළ නොහැක. ගම්මිරිස් කරාබුනැටි ආදී බෝග අද වගේම ක්රමානුකූල වගාවන් නොවේ.
අලි ඔලුවෙන් ඉන්න ලාංකික බය්යන්ට කියවීම සඳහාය,
පෘතුගීසි ලන්දේසින් ඉංග්රීසි මෙන්ම ස්වීඩන් නෝර්වේ ප්රංශ ජර්මන් මිනිසුන්ද වසර 60 70 කට පෙර මංපහරන්නන්ය. නැතහොත් මුහුදුකොල්ල කරුවන්ය. අරාබි ජාතීන් මොහොමඩ් ගේ අණ පිළිපදිමින් තවමත් කරන්නා සේ වහල් වෙළෙන්දන්ය. බටහිර මිනිසුන්ට ගැහැණු විකුණන්නේ අල්ලාගේ කොල්ලන්ය. බටහිර මින්සුන් රටවල් කොල්ලකෑමේ යෙදෙන්නේ මුහුදු මාර්ග වලිනි. ගොඩබිම බලය තිබුණේ මංපහරණ ජාතීන්ටය. මේ දැනට වසර 100කට 150 කට පෙර ලෝකය පැවති ආකාරයි. මානව අයිතිවාසිකම් නැත. පැය 8 සේවාකාලනැත. ආගම්වලින් මිනිසුන් තිරිසනුන් බවට පත් කර තිබුණි. තුවක්කු සීයක් දෙසීයක් ඇත්නම් රටක් අල්ලාගත හැකි විය.
යුරෝපිය ඉතිහාසයම යනු මංපහරන්නන් කීපදෙනෙකු රට රටවල් මංකොල්ල කෑම පිළිබඳ ඇඩ්වෙන්චර් ස්ටෝරීස්ය. කෙසේ වුවද බ්රිතාන්යයේ බූතයෝ උන්ගේ පාලිකාවය කැමතිය. ඇයගේ සිරුරට කැමෙතිය. ඇගේ ජිවන විලාසිතාවන් අනුකරණය ශිෂ්ටත්වය ලෙස ලෝකයට ප්රදර්ශනය කළෝය. මේ නිලධාරීන් හා හමුදාවන්වල මිනිසුන් උන්ගේ රටට ආදරය කළෝය. එනිසා උන් ඇගේ උපන් දිනයට තෑගි කරන්නේ යටත් කරගත් දුප්පත් රටකි. ලෝකයේ බොහෝ රටවල වික්ටෝරියා නමින් නම්කළ ස්ථාන හා මංමාවත්, පළාත්, වැව් පොකුණු, ඇත්තේ එනිසාය. උන් තම රටට දැනුදු ආදරය කරති.
බටහිර මිනිසුන් රටවල් අල්ලා ගත්තාට ඉන්දියන් මිනිසුන් රටවල් යටත්කර ගත්තේ නැත. පකිස්ථානය ඇෆ්ගනිස්ථානය භංගලිදේශය හා තවත් ආසන්න රටවල් කිපයක්ම ඉන්දියාවෙන් කැඩී වෙන්වුණු පුදේශය. මේ නොදියුණු ගෝත්රිකයෝ කසිදාක යුරෝපය ආක්රමනයකර නැත. ඉන්දියාවද ලංකාව මෙන් ප්රාන්ත පාලකයෝ එකිනෙකා මරා ගත් ඉතිහාසයක් ඇති රටකි.
පසුකාලීනව ලෝක සිතියම සකස්වෙමින් ගොඩබම් ස්වාධීන රාජ්යයන්ට බෙදෙමින් පැවතිණ. බ්රිතාන්යයෝ තම ආදර වස්තුව වූ වික්ටෝරියා නම් ගෑනිට තෑගි දීම සදහා රටවල් අල්ලාගනිමින් මුහුදු මාර්ගවල ගමන් ගති. එකල සූවස් ඇල තිබුණේ ද නැත. මේ මිනිසුන් ලංකාවට ආවේ කුණාටුවකට අසුවී අහම්බෙනි. ලංකාව ආක්රමණය කිරීමේ උවමනාවක් උන්ට තිබුණේ නැත.
ලංකාව එකල පාලනය කළේ දකුණු ඉන්දීය මිනිසුන්ය. නිවට නියාලු ශරීරයෙන් කුඩා කැත කළු මිනිසුන් සිටි ලංකාව සුද්දන් අල්ලාගන්නේ තමන්ට වඩා පහත් ජාතියක් රට පාලනය කල හෙයිනි. නැතහොත් රට අල්ලා ගැනීම විනෝදයක් වූ හෙයිනි. එසේත් නැති නම් ඉතා පහසු කටයුත්තක් වූ හෙයිනි. ලංකාවේ සිටි ඉන්දියන් පාලකයින්ට සුද්දන් අල්ලාගත් රට පෙත්සම් ගසා අඬලා ඉල්ලූ හෙයින් බන්දේසියේ තබා බාරදෙන තෙක්ම නැවත පලවා හැරිය නොහැකි විය. (සාක්කි බලන්න කන්නාඩියක් ඉස්සරහට යන්න නැත්තම් අරුණි මොනර කිකිලි ගේ පින්තූරක් බලන්න)
සිංහලයින් හා තමනුත් ආවේ දකුණු ඉන්දියාවෙන් බව දෙමළුන් දනිති. නමුත් සිංහලයින් තමන් උතුරු ඉන්දීය ආර්යයන් බව පවසා ආර්ය නොවන තමන් පහත්කොට සැලකීම දෙමළු රුස්සන්නේ නැත. එනිසා තම හීනමානය, කුලවාදය සහ ජාතිවාදය එකට පටලවා ගන්නා දෙමළු සිංහලයින්ට ගේම ඉල්ලති. දෙදෙනාම නොදන්නා දෙය වන්නේ දෙදෙනාම දකුණු ඉන්දීයවන බවයි. ආහාර, ඇඳුම්, අකුරු ලිවීම, පදිංචියට භූමිය තේරීම, වර්ණ ගැළපීම, කතාකරන විලාසය, උපකරන භාවිතය, කම්මැලිකම හා බෙදී වෙන්වී සිටීමට ඇති කැමැත්ත ආදී ගුණාංග බොහෝ ගණනාවක් දෙදෙනාගේම ඉතාම සමානය. එසේම දෙදෙනාම සංවර්ධනාත්මක නොවන ඉන්දීය වටිනාකම් පද්ධතියක් තම දිවි හිමියෙන් ආරක්ෂා කරති. ආගම, කුලය, පවුල, විවාහ සිරිත් විරිත් මේ අතර වේ.
සුද්දන් මේ අඩුපාඩු දුටුවෝය. එනිසා තව තවත් දෙදෙනා විරසක කරවන රෝම ලන්දේසි නීති ලංකාවේ ස්ථාපිත කළෝය. ඒවා සිංහල හා දෙමළ දෙදෙනාටම මඤඤංය. නීතිය යන්න සිංහලයින්ට හා දෙමළුන්ට තේරෙන ස්ථාපිත ආයතන පද්ධතියක් නොවේ. ඔවුන් දන්නේ රජු නැමැති චණ්ඩියා තමන්ගේ ආශාව මත පනවන නිතිය පමණි. වී ගොවිතැන හෙවත් ඉඩම් පාලනය සඳහා රජු පැනවූ සරල නීති පද්ධතිය ක්රමවත් යමක් නොවේ.
ඇඳුම ජාතිකත්වය නියෝජනය කරයි. මිනිසුන් ලෙස ජීවිතය පවත්වා ගැනීමට වියනලද රෙදිවලින් පෙර සැකසූ ඇඳුම් අඳින්නේ දියුණු ජාතිකත්වයක් ඇති මිනිසුන්ය. සිංහලයින් ඇන්දේ ඉන්දීය ක්රමයටය. සාරිය වැනි අක්රමවත් ලෙස රෙදි ගොඩක් ඇඟෙහි ඔතාගත් ඇඳුමකි. නැතහොත් වර්තමානයේ උඩරට නැටුම්වල පවතින ආකාරයට සකස් නොකළ රෙදි ගොඩක් ඇඟෙහි ඔතාගත් ඇඳුම් වර්ගයකි. එය පෙර සකස්කරගත් ඇඳුමක් නොවේ. ඇඳුම් පිළිබඳ දියුණු තාක්ෂණයක්වත් සංස්කෘතියක්වත් සිංහලයින්ට තිබුණේ නැත.
සුද්දන් ලංකාව අල්ලාගත් පසු පදිංච්යට සොයා යන්නේ තමන්ට සුපුරුදු දේශගුණය ඇති ප්රදේශවලටය. උන් එනතෙක්ම ලංකාවේ කිසිදු වටිනා ආර්ථික කටයුත්තක් සිදුවූයේ නැත. ක්රමවත්ව පැවතියේ ඉන්දියාවෙන් ගෙන ආ වී ගොවිතැන පමණි. සුද්දන්ට තමන්ගේ ලස්සන රැජිනට දෙන්න දෙයක් ලංකාවේ තිබුණේ නැත. වීසිකරන තරමට කසිදු වටිනාකමක් නැතිව තිබූ මැණික් ගල් ඇත්දළ හා සත්ව සම් සැමදා අපනයනයකළ නොහැක. ගම්මිරිස් කරාබුනැටි ආදී බෝග අද වගේම ක්රමානුකූල වගාවන් නොවේ.
