සරත් ෆොන්සේකාගේ පළිගැනීම (taboo subjects)
A ට B ගෙන් යම් අසාධාරණයක් සිදුවේ. මෙවිට A ඊට වෛර බැඳ B ගෙන් පළි ගැනීමට තීරණය කරයි.
මෙය ලේඛකයාට තේරුම් ගත හැකි සංසිද්ධියකි. එක්තරා පමණකට ඔහුට එය අනුමත කළ හැකිය. වරදට බඳුන්වන්නා තමන්ගෙන් පළි නොගනීය කියා විශ්වාසයක් ඇතිනම් මිනිසුන් මීට වඩා බොහෝ වැරදි කරනු ඇත. ඔවුන් වරදින් ඈත් කරන එක් කාරණාවක් නම් වරදට බඳුන්වන්නා පෙරළා පහර දේය කියා ඇති බියයි. ළදරුවකු යටකර දමන බස්-රියැදුරකු, මහරෑ නිවසට පනින සොරකු, ගැට කපන්නකු ගස් බැඳ කටින් ලේ දමන තුරු පහරදීම නීති විරෝධී හා අශික්ෂිත විය හැකිය. නමුත් මේ අශිෂ්ඨ පළිගැනීම එවන් වරදකට යොමුවීමට මිනිසුන් අධෛර්යමත් කිරීමෙන් සමාජයට යම් යහපත් පණිවිඩයක් දෙයි. මේ නිසා පීඩිතයකු පෙරළා පීඩකයාගෙන් පළිගන්නවා දකින විට ලේඛකයාගේ සිත්හි යම් කාලකණ්නි සතුටක් මෝදුවේ.
ලේඛකයාට තේරුම්ගත නොහෙන පළිගැනීම පීඩිතයා තමන්ටද මහා විනාශයක් පමුණුවා ගනිමින් කරන එකය. මෙය අතාර්කිකය. හුදෙක් පළි ගැනීමේ චිත්ත ප්රීතිය උදෙසා කෙනකු තමන්ටම හානි කරගත යුතු නොවේ.
දෙමළුන්ට සිංහල බෞද්ධ ගෝත්රික සමාජයෙන් 1956 සිට දැවැන්ත අසාධාරණයන් වූ බව අවිවාදිතය. මේවායින් බොහොමයක් තවමත් සිදුවෙමින් පවතී. ශිෂ්ට ලෙස හා නැණවත්ව පළිගන්නවා නම් දෙමළුන් විසින් කළ යුතුව තිබුණේ මෝඩ ලෙස ආයුධ අතට ගැනීම නොව එක්කෝ ඇමෙරිකාවේ කල්ලන් කලාක් මෙන් තම අයිතිවාසිකම් උදෙසා අහිංසාව පෙරටු කොට ගත් නිරායුධ දේශපාලන සටනකට එළඹීමය. නැතිනම් තමන් සතුවූ, සිංහලයන් සතු නොවූ විදෙස් සම්බන්ධතා, වෙළෙඳ ශිල්පීය නිපුණතා භාවිතාකොට සිංහලයන්ට කරන්නට නොහැකි වූ වාණිජ ලෝකය ජය ගැනීමෙන් සිංහලයන්ට වඩා උසස් තත්ත්වයකට ලඟා වීමය. එසේ කළේ නම් සිංහල ආධිපත්යයට සැබැවින්ම අභියෝග කළැයි ඇමෙරිකානු කල්ලන් බරක් ඔබාමා ජනාධිපති වු අවස්ථාවේ ඇතිකොටගත් නිරාමිස ප්රීතියට සමාන සතුටක් භුක්ති විඳින්නට අද ඔවුන්ට අවස්ථාව ලැබෙන්නට ඉඩ තිබුණේය. හුදෙක් පළි ගැනීමේ තෘප්තිය උදෙසා මෝඩ ලෙස ආයුධ අතට ගැනීම තුළින් අවසානයේ දරුණුම අවාසිය සිදුවූයේ ඔවුන්ටය. දැන් ලංකාවේ වාර්ගික දෙමළු මෑත ඉතිහාසයේ අන් කවර කලෙකටත් වඩා අභිමානය බිඳ වැටීමකට ලක්ව සිටිති. කොටින්ම තමන්ගේම වර්ගයා සමූලඝාතනය කළ සතුරන් දෙදනකුගෙන් ‘වඩා හොඳ එකා’ තම නායකයා තෝරා ගැනීමේ අසීරු අවස්ථාවකට ඔවුන් යොමුකරනු ලදුව ඇත. බොහෝදුරට ඔවුන්ගේම පළිගැනීමේ වූ වියරු විනාශකාරී ආශාව නිසාය, ඔවුන් මේ අවාසනාවන්ත තත්ත්වයට පත්ව සිටින්නේ.
හුදෙක් චිත්ත ප්රීතිය උදෙසා කරනු ලබන පළි ගැනීම් වල අන්තය ස්වනාශක මෙහෙයුම්ය. (suicide operations) මේවා හෙළා දැකිය යුත්තේ ඒ අන්ත අමානුෂික නිසාම පමණක් නොවේ. ස්වනාශක මෙහෙයුමක් අතාර්කිකය. සිය දිවි නසා ගන්නා තමන් ජය ලබනවාද, නැත්ද යන්න වත් නොදනී. ජය ලැබුවද ඒ ජය ආස්වාදය කිරීමේ අවස්ථාව ලබා නොගනී. ඔහු හෝ ඇය මිය යන්නේ අනුන් වෙනුවෙනි. ගෝත්රික අවශ්යතා උදෙසා කෙතෙක් සාධාරණීකරණය කරනු ලැබුවද, මේ අතාර්කික හැසිරීමකි. (irrational behavior) ‘මට පෙර රට’ ආකර්ෂණීය සටන් පාඨයක් වුවද, අනුන් වෙනුවෙන් තමන් විනාශ වීම, තමන් වෙනුවෙන් අනුන් විනාශ කිරීම සේම සමාජ ප්රගමණයට හානිකරය. එනමින්ම නොවූවත් ගෞතම බුදුන් පවා තාර්කික හැසිරීම (rational behavior) අර්ථ දක්වා ඇත්තේ තමන්ටත් අනුන්ටත් දෙපිරිසටම යහපතක් කරන ක්රියාවක් ලෙසිනි. එයින් එක් පාර්ශවයක් හෝ අමතක කළ නොහැකිය, අරමුණ කෙතෙක් යහපත් වුවත්.
සරත් ෆොන්සේකා අද අවතීර්ණව ඇත්තේ ස්වනාශක මෙහෙයුමක් පිණිසය. ඔහු ජනාධිපති පොරයට එක් වන්නේ මෙරට සුවහසක් පීඩිත ජනතාවට විමුක්තිය උදාකර දීම අරමුණු කොට නොවේ. මෙරට ආර්ථිකය නැංවීමටද නොවේ. දුප්පත්කම නැති කිරීමටද නොවේ. ඔහු විධායක ජනාධිපති කමට විරුද්ධ නිසාද නොවේ. නැති-බැරි මිනිසුන් ඇති-හැකි මිනිසුන් කිරීම සඳහාද නොවේ. නැතිවී ගිය මාධ්ය නිදහස නැවත ලබා ගැනීම පිණිසද නොවේ. කොටින්ම වඩා විනයගරුක සමාජයක් බිහිකිරීමටද නොවේ. සමාජවාදී වේවා, ධනවාදී වේවා, වාමාංශික වේවා, දක්ෂිණාංශික වේවා, වර්ගවාදී වේවා, නොවේවා – මේ කිසිම දේශපාලන අරමුණක් ඔහුගේ උත්සාහයේ නැත. එක්සත් ජාතික පක්ෂය හා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සතු අංග විකල දේශපාලන ඇජෙන්ඩාවන් වත් ඔහුට විෂය නොවේ. ඔහුගේ ඒකායන අරමුණ වී ඇත්තේ තමන්ට අසාධාරණයක් කරනු ලැබී යැයි ඔහු සිතන රාජපක්ෂ රෙජීමයෙන් පළි ගැනීමය. ඔහුගේ අස්වීමේ ලිපියේ සිට අද දක්වා ක්රියා කලාපය තුළින් ගම්ය වන්නේ මේ පළි ගැනීමේ වියරු ආසාවයි. දැන් එය ඍජුව හෝ වක්රව, එකට හිටි කාලයේ නඩේසන්-පුලිදේවන්-රමේශ් මරා දැමූ කුඩු කෑ විත්ති තලුමරමින් හෙළිදරව් කිරීම දක්වා දුරගොස් තිබේ. (මෙය Sunday Leader පුවත්පතට වූ වැරදීමක් සේ අර්ථ දක්වන්නට තරම් අපි මෝඩ නොවෙමු. Sunday Leader සේවය කරන්නේ කාටද යන්න රහසක් නොවන නිසාය.)
මහින්ද රාජපක්ෂද චන්ද්රිකා කුමාරතුංග රෙජීමය යටතේ දැඩි ලෙස අසාධාරණයට ලක්වූ පුද්ගලයෙකි. එහෙත් ඔහු මොනම අවස්ථාවකවත් තම සටන හුදෙක් චන්ද්රිකා කුමාරතුංගගෙන් පළි ගැනීමේ සටනක් බවට පරිවර්තනය කර ගත්තේ නැත. තම කුරහන් පැහැ සාටකය ඉවත් කොට නිල් පැහැ සාටකයක් භාවිතා කලයුතු යැයි එවකට පක්ෂ නායිකාව වූ කුමාරතුංග කියා සිටින විටද ඔහු ප්රතිචාර නොදක්වා එය අසා සිටියේය. තමන් ඇයට වඩා බලයක් ලබා ගන්නා තුරුම කොයිතරම් ලොකු වෛරයක් ඇය කෙරෙහි තිබුණද එය නොපෙන්වා දෙකට තුනට නැමී ‘යේස් මැඩම්’ කීවේය. මේ බයකට හෝ නෝංජල් කමකට කළ දේවල් නොවේ. තෙම්පරාදු පොලිතීසියකු වූ රජපක්ෂට චන්දිකා කුමාරතුංගගෙන් පළි ගන්නවාට වඩා වැදගත් කටයුතු කරන්නට තිබුණේය. ඔහු කුමාරතුංගගෙන් පළි නොගත්තා නොවේ. නමුත් ඒ ප්රමුඛතා ලේඛනයේ ඊට ඉහළින් තිබූ අනෙකුත් බොහෝ දේ අත්පත් කර ගැනීමෙන් අනතුරුවය. එසේම තමාට විනාශයක් කර ගැනීමෙන් තොරවය.
සරත් ෆොන්සේකා එසේ නොවේ. එක්කෝ ඔහු දැවැන්ත රාජ්ය තන්ත්රය හා මුහුණට මුහුණ ලා සටන් වැද තමාට දිනන්නට යම් අවස්ථාවක් ඇතැයි මෝඩ ලෙස විශ්වාස කරයි. (මෙය යුද්ධයකදී නම් සාර්ථක උත්සාහයක් විය හැකිය. දැවැන්ත බලමුළු හා සටන් වැද ජයගත් කුඩා හමුදා ගැන යුද ඉතිහාසයේ ඕනෑතරම් වාර්තා වේ. එහෙත් දේශපාලනය යුද්ධයක් නොවේ. සරත් ෆොන්සේකා තවමත් මේ වෙනස තේරුම් ගෙන ඇති බවක් පෙනෙන්නට නැත.) එසේ නැතිනම් ඔහු තමා ජය නොගන්නා බව දැන දැනම හුදෙක් රාජපක්ෂ පවුල සුන්නද්දූලි කිරීමේ හෝ හැකි උපරිම විනාශය කිරීමේ වියරු ආශාවෙන් තම මෙහෙයුම් කටයුතු ඉදිරියට ගෙනයයි. මෙය ප්රභාකරන් තමා පරදින බව දැන දැනම කොළඹ හා ගුවන් තොටෙහි විනාශයක් කරන්නට මදුරු ගුවන් යානා එවමින් ස්වනාශක මෙහෙයුමක් කළාට සමානය. ඉන් ඔහුට හෝ අන් කිසිවකුට අත්වූ වාසියක් නැත.
අඩු තරමින් ෆොන්සේකා ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ගන්නේ නම් මේ වියරු උත්සාහයෙහි අර්ථයක් තිබේ යැයි සිතිය හැකිය. නමුත් ඒ හැකියාව පවා දිනෙන් දින ක්ෂය වෙමින් පවතී. කවුරු කමති වුවද නැතද ජනාධිපතිවරණයෙන් ඔහු ජය ගැනීමට ඇති සම්භාවිතාව තවමත් ඉතා අල්පය. මසකට මඳක් වැඩි කෙටි කාලයක් තුළ ප්රතිඵලයේ වෙනසක් වේ යැයි සිතනු අසීරුය. ප්රධාන පක්ෂ දෙකින් එකක් පරාජයට පත්වූ විට ඔව්හු ඊළඟ මැතිවරණය ගැන සිතා සිත සනසා ගැනීමට වෙර දරති. සරත් ෆොන්සේකාට පරාජයෙන් පසුව එවැන්නක් වත් කළ හැක්කේද? ඔහු මේ ගෙනයන මෙහෙයුමේ අවසානය කොතැනද? පැදුරෙන් බිමට වැටුණු විට නොරිදුනද, ඇඳෙන් බිමට වැටුණු විට රිදෙන බව ඔහුට නොවැටහෙන්නේද?
මෙහිදී ෆොන්සේකාට අපූරු සටන් සගයකුද හමුවී ඇත. ඒ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණය. ජවිපෙ සමන්විත වනුයේද හුදෙක් තම සන්තුෂ්ඨිය පිණිස, තමන් විනාශ වී හෝ පළිගැනීමේ වියරු ආසාවෙන් මඬනා ලද පිරිසකගෙනි. 1971දීද, 1989දීද ඔවුන් විසින් ගනු ලැබූ පියවර ස්වනාශක මෙහෙයුම් මිස වෙනෙකක් ලෙස අර්ථ දැක්විය නොහැකිය. මේ උත්සාහයන් නිමා වන්නේ ජවිපෙට හෝ අන් කිසිවකුට වාසියක් අත් නොකැර දෙමිනි. ලාල්කාන්ත සහෝදරයා විසින් වර්තමානයේ ගෙනයනු ලබන (මෙතෙක් අසාර්ථක වූ නිසා දැනට නවත්වා ඇතැයි පෙනෙන) වැඩවර්ජන දාමයද මීට සමානය. මේවායේද අරමුණ අයිතීන්, වරප්රසාද හෝ වැඩි පඩි දිනා ගැනීම නොව, තමන්ට පුකට පයින් ගසා එළවූ රාජ්යතන්ත්රයට උපරිම ලෙස හානි පැමිණවීමය. එහි “තොට දෙන්නම් වැඩේ!” කියා සිතන මෝඩ චණ්ඩියකුගේ චින්තනයට අමතරව කිසි දෙයක් නැත.
දේශපාලනයෙන් විනිර්මුක්ත වූ සරත් ෆොන්සේකාගේ සටනට මේරූ දේශපාලන අදහස් පැමිණිය යුතුව තිබුණේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙනි. නමුත් වර්තමාන එක්සත් ජාතික පක්ෂයට එවන් ශක්යතාවයක් නොමැත. එජාපය මේ වන විට සරත් ෆොන්සේකාටද වඩා නිර්දේශපාලනිකය. ඒකාටද මේකාටද මඩ වීසි කරනවාට වඩා වැඩි දෙයක් එජාපයෙන් බලපොරොත්තු විය නොහැකිය.
සරත් ෆොන්සේකා ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමේ යම් සාධනීය ලක්ෂණ ඇති බව ලේඛකයා පිළිගනී. මින් සමහරක් ගැන ඔහු දැනටමත් ලියා ඇත. එහෙත් තමන්ට දේශයකට නායකත්වය දිය හැකැයි සිතන මේ පුද්ගලයාට “මගෙ කුකුළා මැරූ එකා” පරසක්වළ ගහන්නට කඳදෙව් රදුන්ට ආයාචනා කළ රැ. තෙන්නකෝනුන්ගේ මෝඩ ගැමියාගේ වෛරී මානසිකත්වයෙන් මිදිය නොහැක්කේ නම් ඔහුගේ ඉදිරි ගමන් මඟ අතිශයින් සැක සහිත, දුෂ්කර එකක් බව පමණක් සටහන් කළ යුතුය. ඔහුගේ ගමන් මඟේ සහකරුවන්ට උකුණු හිසක් තරම් වත් මොළයක් තිබේ නම් මේ ඒ ගැන ගැඹුරින් සිතන්නට කාලයයි.
copyright :taboo-subjects blogspot
Originally posted by Taboo on January 15, 2010
- See more at: taboosubjects-mirrored.blogspot.ca/2014/10/sarath-fonsekas-suicide-mission.html#sthash.gpcHUiDa.dpuf
A ට B ගෙන් යම් අසාධාරණයක් සිදුවේ. මෙවිට A ඊට වෛර බැඳ B ගෙන් පළි ගැනීමට තීරණය කරයි.
මෙය ලේඛකයාට තේරුම් ගත හැකි සංසිද්ධියකි. එක්තරා පමණකට ඔහුට එය අනුමත කළ හැකිය. වරදට බඳුන්වන්නා තමන්ගෙන් පළි නොගනීය කියා විශ්වාසයක් ඇතිනම් මිනිසුන් මීට වඩා බොහෝ වැරදි කරනු ඇත. ඔවුන් වරදින් ඈත් කරන එක් කාරණාවක් නම් වරදට බඳුන්වන්නා පෙරළා පහර දේය කියා ඇති බියයි. ළදරුවකු යටකර දමන බස්-රියැදුරකු, මහරෑ නිවසට පනින සොරකු, ගැට කපන්නකු ගස් බැඳ කටින් ලේ දමන තුරු පහරදීම නීති විරෝධී හා අශික්ෂිත විය හැකිය. නමුත් මේ අශිෂ්ඨ පළිගැනීම එවන් වරදකට යොමුවීමට මිනිසුන් අධෛර්යමත් කිරීමෙන් සමාජයට යම් යහපත් පණිවිඩයක් දෙයි. මේ නිසා පීඩිතයකු පෙරළා පීඩකයාගෙන් පළිගන්නවා දකින විට ලේඛකයාගේ සිත්හි යම් කාලකණ්නි සතුටක් මෝදුවේ.
ලේඛකයාට තේරුම්ගත නොහෙන පළිගැනීම පීඩිතයා තමන්ටද මහා විනාශයක් පමුණුවා ගනිමින් කරන එකය. මෙය අතාර්කිකය. හුදෙක් පළි ගැනීමේ චිත්ත ප්රීතිය උදෙසා කෙනකු තමන්ටම හානි කරගත යුතු නොවේ.
දෙමළුන්ට සිංහල බෞද්ධ ගෝත්රික සමාජයෙන් 1956 සිට දැවැන්ත අසාධාරණයන් වූ බව අවිවාදිතය. මේවායින් බොහොමයක් තවමත් සිදුවෙමින් පවතී. ශිෂ්ට ලෙස හා නැණවත්ව පළිගන්නවා නම් දෙමළුන් විසින් කළ යුතුව තිබුණේ මෝඩ ලෙස ආයුධ අතට ගැනීම නොව එක්කෝ ඇමෙරිකාවේ කල්ලන් කලාක් මෙන් තම අයිතිවාසිකම් උදෙසා අහිංසාව පෙරටු කොට ගත් නිරායුධ දේශපාලන සටනකට එළඹීමය. නැතිනම් තමන් සතුවූ, සිංහලයන් සතු නොවූ විදෙස් සම්බන්ධතා, වෙළෙඳ ශිල්පීය නිපුණතා භාවිතාකොට සිංහලයන්ට කරන්නට නොහැකි වූ වාණිජ ලෝකය ජය ගැනීමෙන් සිංහලයන්ට වඩා උසස් තත්ත්වයකට ලඟා වීමය. එසේ කළේ නම් සිංහල ආධිපත්යයට සැබැවින්ම අභියෝග කළැයි ඇමෙරිකානු කල්ලන් බරක් ඔබාමා ජනාධිපති වු අවස්ථාවේ ඇතිකොටගත් නිරාමිස ප්රීතියට සමාන සතුටක් භුක්ති විඳින්නට අද ඔවුන්ට අවස්ථාව ලැබෙන්නට ඉඩ තිබුණේය. හුදෙක් පළි ගැනීමේ තෘප්තිය උදෙසා මෝඩ ලෙස ආයුධ අතට ගැනීම තුළින් අවසානයේ දරුණුම අවාසිය සිදුවූයේ ඔවුන්ටය. දැන් ලංකාවේ වාර්ගික දෙමළු මෑත ඉතිහාසයේ අන් කවර කලෙකටත් වඩා අභිමානය බිඳ වැටීමකට ලක්ව සිටිති. කොටින්ම තමන්ගේම වර්ගයා සමූලඝාතනය කළ සතුරන් දෙදනකුගෙන් ‘වඩා හොඳ එකා’ තම නායකයා තෝරා ගැනීමේ අසීරු අවස්ථාවකට ඔවුන් යොමුකරනු ලදුව ඇත. බොහෝදුරට ඔවුන්ගේම පළිගැනීමේ වූ වියරු විනාශකාරී ආශාව නිසාය, ඔවුන් මේ අවාසනාවන්ත තත්ත්වයට පත්ව සිටින්නේ.
හුදෙක් චිත්ත ප්රීතිය උදෙසා කරනු ලබන පළි ගැනීම් වල අන්තය ස්වනාශක මෙහෙයුම්ය. (suicide operations) මේවා හෙළා දැකිය යුත්තේ ඒ අන්ත අමානුෂික නිසාම පමණක් නොවේ. ස්වනාශක මෙහෙයුමක් අතාර්කිකය. සිය දිවි නසා ගන්නා තමන් ජය ලබනවාද, නැත්ද යන්න වත් නොදනී. ජය ලැබුවද ඒ ජය ආස්වාදය කිරීමේ අවස්ථාව ලබා නොගනී. ඔහු හෝ ඇය මිය යන්නේ අනුන් වෙනුවෙනි. ගෝත්රික අවශ්යතා උදෙසා කෙතෙක් සාධාරණීකරණය කරනු ලැබුවද, මේ අතාර්කික හැසිරීමකි. (irrational behavior) ‘මට පෙර රට’ ආකර්ෂණීය සටන් පාඨයක් වුවද, අනුන් වෙනුවෙන් තමන් විනාශ වීම, තමන් වෙනුවෙන් අනුන් විනාශ කිරීම සේම සමාජ ප්රගමණයට හානිකරය. එනමින්ම නොවූවත් ගෞතම බුදුන් පවා තාර්කික හැසිරීම (rational behavior) අර්ථ දක්වා ඇත්තේ තමන්ටත් අනුන්ටත් දෙපිරිසටම යහපතක් කරන ක්රියාවක් ලෙසිනි. එයින් එක් පාර්ශවයක් හෝ අමතක කළ නොහැකිය, අරමුණ කෙතෙක් යහපත් වුවත්.
සරත් ෆොන්සේකා අද අවතීර්ණව ඇත්තේ ස්වනාශක මෙහෙයුමක් පිණිසය. ඔහු ජනාධිපති පොරයට එක් වන්නේ මෙරට සුවහසක් පීඩිත ජනතාවට විමුක්තිය උදාකර දීම අරමුණු කොට නොවේ. මෙරට ආර්ථිකය නැංවීමටද නොවේ. දුප්පත්කම නැති කිරීමටද නොවේ. ඔහු විධායක ජනාධිපති කමට විරුද්ධ නිසාද නොවේ. නැති-බැරි මිනිසුන් ඇති-හැකි මිනිසුන් කිරීම සඳහාද නොවේ. නැතිවී ගිය මාධ්ය නිදහස නැවත ලබා ගැනීම පිණිසද නොවේ. කොටින්ම වඩා විනයගරුක සමාජයක් බිහිකිරීමටද නොවේ. සමාජවාදී වේවා, ධනවාදී වේවා, වාමාංශික වේවා, දක්ෂිණාංශික වේවා, වර්ගවාදී වේවා, නොවේවා – මේ කිසිම දේශපාලන අරමුණක් ඔහුගේ උත්සාහයේ නැත. එක්සත් ජාතික පක්ෂය හා ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ සතු අංග විකල දේශපාලන ඇජෙන්ඩාවන් වත් ඔහුට විෂය නොවේ. ඔහුගේ ඒකායන අරමුණ වී ඇත්තේ තමන්ට අසාධාරණයක් කරනු ලැබී යැයි ඔහු සිතන රාජපක්ෂ රෙජීමයෙන් පළි ගැනීමය. ඔහුගේ අස්වීමේ ලිපියේ සිට අද දක්වා ක්රියා කලාපය තුළින් ගම්ය වන්නේ මේ පළි ගැනීමේ වියරු ආසාවයි. දැන් එය ඍජුව හෝ වක්රව, එකට හිටි කාලයේ නඩේසන්-පුලිදේවන්-රමේශ් මරා දැමූ කුඩු කෑ විත්ති තලුමරමින් හෙළිදරව් කිරීම දක්වා දුරගොස් තිබේ. (මෙය Sunday Leader පුවත්පතට වූ වැරදීමක් සේ අර්ථ දක්වන්නට තරම් අපි මෝඩ නොවෙමු. Sunday Leader සේවය කරන්නේ කාටද යන්න රහසක් නොවන නිසාය.)
මහින්ද රාජපක්ෂද චන්ද්රිකා කුමාරතුංග රෙජීමය යටතේ දැඩි ලෙස අසාධාරණයට ලක්වූ පුද්ගලයෙකි. එහෙත් ඔහු මොනම අවස්ථාවකවත් තම සටන හුදෙක් චන්ද්රිකා කුමාරතුංගගෙන් පළි ගැනීමේ සටනක් බවට පරිවර්තනය කර ගත්තේ නැත. තම කුරහන් පැහැ සාටකය ඉවත් කොට නිල් පැහැ සාටකයක් භාවිතා කලයුතු යැයි එවකට පක්ෂ නායිකාව වූ කුමාරතුංග කියා සිටින විටද ඔහු ප්රතිචාර නොදක්වා එය අසා සිටියේය. තමන් ඇයට වඩා බලයක් ලබා ගන්නා තුරුම කොයිතරම් ලොකු වෛරයක් ඇය කෙරෙහි තිබුණද එය නොපෙන්වා දෙකට තුනට නැමී ‘යේස් මැඩම්’ කීවේය. මේ බයකට හෝ නෝංජල් කමකට කළ දේවල් නොවේ. තෙම්පරාදු පොලිතීසියකු වූ රජපක්ෂට චන්දිකා කුමාරතුංගගෙන් පළි ගන්නවාට වඩා වැදගත් කටයුතු කරන්නට තිබුණේය. ඔහු කුමාරතුංගගෙන් පළි නොගත්තා නොවේ. නමුත් ඒ ප්රමුඛතා ලේඛනයේ ඊට ඉහළින් තිබූ අනෙකුත් බොහෝ දේ අත්පත් කර ගැනීමෙන් අනතුරුවය. එසේම තමාට විනාශයක් කර ගැනීමෙන් තොරවය.
සරත් ෆොන්සේකා එසේ නොවේ. එක්කෝ ඔහු දැවැන්ත රාජ්ය තන්ත්රය හා මුහුණට මුහුණ ලා සටන් වැද තමාට දිනන්නට යම් අවස්ථාවක් ඇතැයි මෝඩ ලෙස විශ්වාස කරයි. (මෙය යුද්ධයකදී නම් සාර්ථක උත්සාහයක් විය හැකිය. දැවැන්ත බලමුළු හා සටන් වැද ජයගත් කුඩා හමුදා ගැන යුද ඉතිහාසයේ ඕනෑතරම් වාර්තා වේ. එහෙත් දේශපාලනය යුද්ධයක් නොවේ. සරත් ෆොන්සේකා තවමත් මේ වෙනස තේරුම් ගෙන ඇති බවක් පෙනෙන්නට නැත.) එසේ නැතිනම් ඔහු තමා ජය නොගන්නා බව දැන දැනම හුදෙක් රාජපක්ෂ පවුල සුන්නද්දූලි කිරීමේ හෝ හැකි උපරිම විනාශය කිරීමේ වියරු ආශාවෙන් තම මෙහෙයුම් කටයුතු ඉදිරියට ගෙනයයි. මෙය ප්රභාකරන් තමා පරදින බව දැන දැනම කොළඹ හා ගුවන් තොටෙහි විනාශයක් කරන්නට මදුරු ගුවන් යානා එවමින් ස්වනාශක මෙහෙයුමක් කළාට සමානය. ඉන් ඔහුට හෝ අන් කිසිවකුට අත්වූ වාසියක් නැත.
අඩු තරමින් ෆොන්සේකා ජනාධිපතිවරණයෙන් ජය ගන්නේ නම් මේ වියරු උත්සාහයෙහි අර්ථයක් තිබේ යැයි සිතිය හැකිය. නමුත් ඒ හැකියාව පවා දිනෙන් දින ක්ෂය වෙමින් පවතී. කවුරු කමති වුවද නැතද ජනාධිපතිවරණයෙන් ඔහු ජය ගැනීමට ඇති සම්භාවිතාව තවමත් ඉතා අල්පය. මසකට මඳක් වැඩි කෙටි කාලයක් තුළ ප්රතිඵලයේ වෙනසක් වේ යැයි සිතනු අසීරුය. ප්රධාන පක්ෂ දෙකින් එකක් පරාජයට පත්වූ විට ඔව්හු ඊළඟ මැතිවරණය ගැන සිතා සිත සනසා ගැනීමට වෙර දරති. සරත් ෆොන්සේකාට පරාජයෙන් පසුව එවැන්නක් වත් කළ හැක්කේද? ඔහු මේ ගෙනයන මෙහෙයුමේ අවසානය කොතැනද? පැදුරෙන් බිමට වැටුණු විට නොරිදුනද, ඇඳෙන් බිමට වැටුණු විට රිදෙන බව ඔහුට නොවැටහෙන්නේද?
මෙහිදී ෆොන්සේකාට අපූරු සටන් සගයකුද හමුවී ඇත. ඒ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණය. ජවිපෙ සමන්විත වනුයේද හුදෙක් තම සන්තුෂ්ඨිය පිණිස, තමන් විනාශ වී හෝ පළිගැනීමේ වියරු ආසාවෙන් මඬනා ලද පිරිසකගෙනි. 1971දීද, 1989දීද ඔවුන් විසින් ගනු ලැබූ පියවර ස්වනාශක මෙහෙයුම් මිස වෙනෙකක් ලෙස අර්ථ දැක්විය නොහැකිය. මේ උත්සාහයන් නිමා වන්නේ ජවිපෙට හෝ අන් කිසිවකුට වාසියක් අත් නොකැර දෙමිනි. ලාල්කාන්ත සහෝදරයා විසින් වර්තමානයේ ගෙනයනු ලබන (මෙතෙක් අසාර්ථක වූ නිසා දැනට නවත්වා ඇතැයි පෙනෙන) වැඩවර්ජන දාමයද මීට සමානය. මේවායේද අරමුණ අයිතීන්, වරප්රසාද හෝ වැඩි පඩි දිනා ගැනීම නොව, තමන්ට පුකට පයින් ගසා එළවූ රාජ්යතන්ත්රයට උපරිම ලෙස හානි පැමිණවීමය. එහි “තොට දෙන්නම් වැඩේ!” කියා සිතන මෝඩ චණ්ඩියකුගේ චින්තනයට අමතරව කිසි දෙයක් නැත.
දේශපාලනයෙන් විනිර්මුක්ත වූ සරත් ෆොන්සේකාගේ සටනට මේරූ දේශපාලන අදහස් පැමිණිය යුතුව තිබුණේ එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙනි. නමුත් වර්තමාන එක්සත් ජාතික පක්ෂයට එවන් ශක්යතාවයක් නොමැත. එජාපය මේ වන විට සරත් ෆොන්සේකාටද වඩා නිර්දේශපාලනිකය. ඒකාටද මේකාටද මඩ වීසි කරනවාට වඩා වැඩි දෙයක් එජාපයෙන් බලපොරොත්තු විය නොහැකිය.
සරත් ෆොන්සේකා ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වීමේ යම් සාධනීය ලක්ෂණ ඇති බව ලේඛකයා පිළිගනී. මින් සමහරක් ගැන ඔහු දැනටමත් ලියා ඇත. එහෙත් තමන්ට දේශයකට නායකත්වය දිය හැකැයි සිතන මේ පුද්ගලයාට “මගෙ කුකුළා මැරූ එකා” පරසක්වළ ගහන්නට කඳදෙව් රදුන්ට ආයාචනා කළ රැ. තෙන්නකෝනුන්ගේ මෝඩ ගැමියාගේ වෛරී මානසිකත්වයෙන් මිදිය නොහැක්කේ නම් ඔහුගේ ඉදිරි ගමන් මඟ අතිශයින් සැක සහිත, දුෂ්කර එකක් බව පමණක් සටහන් කළ යුතුය. ඔහුගේ ගමන් මඟේ සහකරුවන්ට උකුණු හිසක් තරම් වත් මොළයක් තිබේ නම් මේ ඒ ගැන ගැඹුරින් සිතන්නට කාලයයි.
copyright :taboo-subjects blogspot
Originally posted by Taboo on January 15, 2010
- See more at: taboosubjects-mirrored.blogspot.ca/2014/10/sarath-fonsekas-suicide-mission.html#sthash.gpcHUiDa.dpuf
Last edited:
