සුජීවයා පාතාලෙ ගැන කතාවක් ලිව්වොත් මම හිතන්නෙ මෙහෙම වෙයි.......
යකඩ කෑලි හා ඩප්පි සාක්ෂි කොටගෙන අදුරු පාතාල පතුලේ රුධිරයෙන් ලියවූ ආත්මීය ආදර කතාව.....
යුගයේ ජනප්රියම නවකතාකරු සුජීව ප්රසන්න ආරච්චි විසින් පිදෙන ආත්මීය තිලිණයකි.....(සත්ය කතාවක් ඇසුරිනි)
චින්තක අමරසිංහ අවදිවන විට පාන්දර අහසේ ලා රත්තරං පැහැගත් ඡායාව යංතමින් වැටී තිබුණි.ඇදෙන් නැගිට කොට්ටය යට තුබූ යකඩ කෑල්ල ලාච්චුවේ දැමු ඔහු ගිණි අවිය තුරුල් කරගෙන එහා ඇදේ නිදා සිටි ඔහුගේ සහෝදරයා ධම්මික අසලට කිට්ටු වූයේ ඔහුට කීද්දීමටය.එහෙත් ධම්මික නිදාසිට් අයුරු දුටු චින්තකට ඔහු අවධි කිරීමට ලෝබ සිතුනි.තම එකම සහෝදරයාද අමරසිංහ පවුලේ බාලයාද වූ ධම්මිකට චින්තක ඇතුලු මුලු අමරසිංහ පවුලම දැක්වූයේ දැඩි ආදරයකි.ඔහුගේ පිට පුරා මදුරුවන් කෑ තුවාල දුටු චින්තකට හීල්ලුනි.අයියලා එහෙමය."මාකට් එකේ බුවෙක්ට ගහල දාන්නත් තියනවා කමක් නෑ තේ ටිකක් වක්කරලම පොඩි එකාව කූද්දනවා" යැයි සිතූ චින්තක ලිද දෙසට ගියේ ධම්මිකගේ උන්ඩි වී තිබූ පොරවනයත් සකසාගෙනමය.ළිද ලගට යද්දී හමුවන සුදු මල් ගස් දෙක තුන ලගදී චින්තකගේ දෙපා ඉබේටම මෙන් නැවතුණි.පාන්දරම ලිදට සුදු මල් අහුරක් කඩා දැමීම මතක ඇති කාලයේ පටන් චින්තකගේ පුරුද්දකි.මේ පුරුද්ද ඔහුට ඇති වූයේ ඔහුගේ මාමා වූ නොයෙල් අමරසිංහ ගෙනි.
"මාමා මේ ලිදට මල් දාන්නෙ ඇයි??" කියා දිනක් ඔහු කුඩා අවධියේදී පුදුමයෙන් මෙන් ඇසූ විට අතේ තිබූ ගල්කටස් තුවක්කුව ඉනේ ගසාගෙන ඔහුගේ හිස අතගා
"මයෙ පුතේ දුප්පත් අපිට වතුර ඩිංගක් හරි දෙන්න ඉන්නෙ මේ ළිද විතරයි..ඉතිං ඒ වගේ මනුස්සකං දන්න ලිදට මොකක් හරි විදිහකට කලගුණ සලකන්න ඕන...ඒකයි මම හැමදාම මල් දෙක තුනක් මේ ලිදට දාන්නෙ...දාල මං හිතන්නෙ වතුර ඩිංගක් හරි අපිට දෙනවට ස්තූතියි කියලා දැන් තේරුනාද??"යි කියා නොයෙල් මාමා තේරුම් කර දුන් අයුරු සිහිවී චින්තකගේ දෙනෙත් තෙත් වී ගියේ ඔහුටත් නොදැනීමය.........
මෙහෙම කතාව ඇදන් ගිහිල්ලා අන්තිමට සොත්ති උපාලිගෙ දුව චින්තක අමරසිංහට ලව් කරන්න සෙට් කරලා ලව් ස්ටෝරිය අඹරලා ගනී......
එ මනුස්සයා අවුරුදු 10ක් තිස්සෙ ද කොහෙද එ පොත් ටික ලියලා තියෙන්නෙ
