මැදිරිගිරියෙ සඳරුවන් කියන්නෙ ගොඩක් හිත හොඳ කොල්ලෙක්.
පොඩි කාලෙ ඉදන්ම සංගීතයට ගොඩක් ආදරේ කලා. හම්බ වෙන හැම සතේම වියදම් කලේ මියුසිකල් බලන්න.
සදරුවන් හොඳ ව්යාපාරිකයෙක්.
සාමාන්යයෙන් දවසකට රු 15000 ක විතර මුදලක් ඔහු හොයනව.
සදරුවන් වැඩියෙන්ම ආදරේ වස්ති අනුෂ්කට. අනුෂ්ක මන්දාරම් කතාවේ කියනකොට සඳරුවන් හිතුවෙ ඒ තමන්ගෙ ජීවිතේ ගැන තමා වස්ති අනුෂ්ක කියන්නෙ කියල.
සදරුවන් තමන්ගෙ ෆෝන් එකේ රිගින් ටෝන් එකට පවා දාගත්තෙ මන්දාරම් කතාවේ කියන සිංදුව.
වස්ති අනුෂ්කට සදරුවන් සැලකුවෙ දෙයියෙක්ට වගේ.
වස්තිල මැදිරිගිරියට එනව . මේ ආරංචියට සදරුවන්ට මාරම සතුටක් ආවෙ.
සදරුවන් ඒක දැනගත්ත මොහොතෙම සම්පූර්ණ ටිකට් පොත් 5 ක් ම ගන්නව.
තමන්ට දැනුන සතුට අනිත් අය එක්ක බෙදාගන්න එක්ක
නොමිලේ මුලු මැදිරිගිරියටම ඒ ටිකට් බෙදනව. ලක්ෂ ගානක ටිකට් යාලුවන්ට නොමිලේ අරන් දුන්නෙ මේ සඳරුවන්.
මියුෂිකල් එක දවසෙ සදරුවන් ගිහින් බලා ඉන්නෙ අනුස්ක එනකන්.
රෑ එකත් උනා .
ඒත් වස්තිල නෑ. සදරුවන්ට මනස පාලනය කරගන්න අමාරු වෙනව දැන් ටික ටික.
සදරුවන් පොඩියට බීල හිටියෙ.
ඒත් එක්කම සංවිධායකයො කියනව අනුස්කල මේකට එන්නෙ නැ මියුසිකල් එක නවත්තනව කියල.
සදරුවන්ට ආපු දුකට ලග තිබ්බ පුටුවෙ ඔලුව ගහගන්නව. සදරුවන්ට මාරම දුකක් දැනෙන්නෙ. අනේ ඒ පුටුව උස්සගෙන ඔලුව උඩ තියාගෙන දුවනව දුකට.
ඒ අස්සෙ සදරුවන්ට බෙරයක් හම්බ වෙනව.
සදරුවන් හිතන්නෙ මේ තමා අනුස්ක එන් නෑ කියල සංවිධායකයො පනිවිඩේ ගෙනාපු අන බෙරේ කියල.
එක පාරක් උස්සල පොලවෙ ගහනව.
සදරුවන් දන්නෙ නෑ මේක අවටාර් බෑන්ඩ් එකේ බෙරයක් කියල.
සදරුවන් අඩාගෙන ගෙදරට යනව.
අනුෂ්ක ආපු නැති දුකට එදා නෙවෙයි පහුවදාටත් කෑවෙ නෑ සදරුවන්..
සදරුවන් කියන්නෙ ඒ තරම් කලාවට ආදරේ මනුස්සයෙක්.
කලාකරුවන්ට මේ තරම් ආදරේ කරන සදරුවන්ල මේ රටටම සම්පතක්..