ඔව් බන්, මේ බිජ්ජා යුද්ධේ ඉවර උනාට පස්සේ යාපනේ ගියාට මම යාපනේ ගියේ කොටි ඉද්දි...අපේ තාත්තා බිස්නස් කරා ඉස්සර යාපනේ ලොකු සල්ලිකාරයෝ කීප දෙනෙක් එක්ක. උන් එහෙ හැසිරෙන්නේ රජවරු වගේ, අඩුකුලේ උන් වැඳගෙන එන්නේ...අපි තවමත් ඉඳල හිටලා යාපනේ ගියාම ඒ ගෙවල්වල යනවා. උන් හැසිරෙන විදිය ඒ සමාජෙට බැහැලම බලන්න ඕනේ. උන් අඩු කුලේ උන්ව පාගගෙන ඉන්නේ. එකෙක් මුකුත් කියන්නේ නෑ, නැට්ට උකේ ගහගෙන ඉන්නවා. උන් ඉන්නේ පුදුම superiority complex එකකින්, අපි යාපනේ දෙමළ වෙල්ලාල උන්, උඹලා අපිට වඩා පහතින් ඉන්නේ කියල උන්ගේ ඔළුවලට දාලා තියෙන්නේ. එතකල් ඔය බහුතරය දුන්කල වවන්න ආපු මලබාරි එවුන්. හැබැයි උන් උන්ගේ සමාජේ ඇතුලේ ඒක ස්ථාපනය කරලා තියෙන්නේ.
එච්චර ඕනේ නෑ, අපේ ඔෆිස් එකේ පොඩි ටැමිල් කෙල්ලෙක් හිටියා වැල්ලවත්තේ, මහ එවුන් යාපනේ. නුවර කොල්ලෙක් හිටියා වතු දෙමළ, අරකි මූ එක්කමයි ඉන්නේ, මූත් පු ක දීගෙන අරකිගේ masters හරි මොකේකට හරි උදව් කරනවා, ඒ කොල්ල හොඳට මොළේ තියෙන අමාරුවෙන් ඉගෙනගෙන තැනකට ආපු එකෙක්. අරකිට එහෙම ලොකු බක්කකුත් නෑ. අරූට හොඳටම උවමනාව මේකිට සෙට් වෙන්න කියලා අපිට තේරෙනවා. අපිත් ඉතින් අවුලක් නෑ දෙන්න ගැලපෙනවනේ කියල හිටියා. දවසක් අපේ උන් අරූ නැති දවසක ඕක ජෝක් එකට අරකිට කිව්ව ගමන් මෙකි මල පැනලා "චී...ඊයා, පිස්සුද?" කියලා හෙන සීන් එකක් දැම්මා. ඒකි අරූව තියන් ඉන්නේ ඒකිගේ වැඩ කරගන්න විතරයි, අරූ කොච්චර උක දුන්නත්, සල්ලි තිබුනත්, ඉගෙනගත්තත් මේකිගේ ලෙවල් එකට එන්න බෑ කියන එක තමයි ඒකි කියන්නේ.
. අර චොර කියන එක වහගන්න කොච්චර ලියන්න වෙලාද
