මගේ නම ජින්නා. මම අද මේ ජනතා අධිකරණය ඉදිරියට ආවේ මගේ පපුවේ තියෙන මහා ලොකු ගින්නක් ගැන කියන්නයි. මගේ ආදරණීය දියණිය, අවුරුදු විසි දෙකක් වුණු ෆාතිමා මුනෆරා තමයි මේ අමානුෂික විදිහට ඝාතනයට ලක් වුණේ. ඇය ඇල්පිටිය වැලිගල්ල ප්රදේශයේ ඖෂධ හලක සේවය කරමින් හිටපු ඉතාමත් අහිංසක, ගුණගරුක දැරියක්. දෙදහස් විසි තුනේ මැයි මාසේ හත්වෙනිදා තමයි අපේ මුළු ජීවිතයම අඳුරු කරපු ඒ ඛේදවාචකය සිද්ධ වුණේ. මගේ දුවගේ මරණයට අදට අවුරුදු තුනක් ගත වෙලා තිබුණත්, මට තාමත් ඒ සාධාරණය ඉටු වෙලා නැහැ. මට හොඳටම විශ්වාසයි මගේ දුවගේ මේ අකල් මරණය පිටුපස මගේම සහෝදරයාගේ පවුලේ අය ඉන්නවා කියලා. මම මේ හැමදේම කියන්නේ ඇයට සාධාරණයක් ඉටු කරගන්නයි.
මේ සිදුවීම වුණේ එදා වෙසක් දවසේ. මුළු රටම දන්සල් දෙමින් වෙසක් සමරන වෙලාවක අපි හිටියේ ගෙදර නෙවෙයි. පානදුර ප්රදේශයේ ඥාතියෙකුගේ මළ ගෙදරක මමත් මගේ පුතාලා දෙන්නත් ගිහිල්ලා හිටියේ. මගේ බිරිඳ, ඒ කියන්නේ දුවගේ අම්මා, අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ අංශභාගය හැදිලා අසනීපෙන් එකතැන් වෙලා ඉන්නේ. එදා දුව ගෙදර හිටියේ අම්මාව බලාගන්න ඕන නිසා. උදේ එකොළහට විතර අපේ පුතාට කෝල් එකක් එනවා ෆාමසියෙන්, නංගි අද වැඩට ආවේ නැත්තේ ඇයි, ඇයට සනීප නැද්ද කියලා අහලා. ඒ පණිවිඩය ඇහුවාම අපේ පපුව හෝස් ගාලා ගියා. අපි වහාම මළ ගෙදරින් පිටත් වෙලා ගම්පොළට එන්න පිටත් වුණා. එන අතරමගදීත් අපි ගොඩක් බය වෙලා හිටියේ දුවට කරදරයක් වෙලාද කියලා හිතමින්.
අපි රෑ නවය විතර වෙනකොට ගම්පොළ පොලිසියට ගිහිල්ලා පැමිණිල්ලක් දැම්මා දුව අතුරුදහන් වෙලා කියලා . දවස් දෙක තුනක් ගියා, පොලිසියෙන් කිසිම ප්රතිචාරයක් නැහැ, ගෙදරට ආවෙත් නැහැ. මම ආයෙමත් පොලිසියට ගිහින් ඇහුවාම ඒගොල්ලෝ ඒක ගණන් ගත්තේ නැහැ. පස්සේ මට තරහ ගිහින් එකසිය දහනවය අංකයට කතා කරලා පැමිණිලි කළා. ඊට පස්සේ තමයි පොලිසියෙන් ඇවිත් ඇහුවේ ඇයි එකසිය දහනවයට ගැහුවේ කියලා. ඔවුන් කිව්වා දුව කොහේ හරි ගිහින් නිදාගෙන ඇති කියලා. පස්සේ සිකුරාදා දවසක පොලිසියෙන් ඇවිත් කිව්වා දුවගේ දුරකථන වාර්තා ගන්න කොළඹ යන්න ඕන කියලා මගේ පුතාවත් එක්කගෙන ගියා. ඒත් ඒ කිසිම දෙයකින් අපිට මගේ දුව ගැන කිසිම තොරතුරක් හොයාගන්න ලැබුණේ නැහැ.
දින පහකට පස්සේ, සිකුරාදා දවල් එකට විතර තමයි අපිට ආරංචියක් ආවේ අපේ ගමේ ලෝයර් කෙනෙකුට කෝල් එකක් ඇවිත් තියෙනවා කියලා වැලිගල්ල ඇල්පිටිය ප්රදේශයේ පොල් වත්තක මළ සිරුරක් තියෙනවා කියලා. අපි එතනට දුවගෙන ගියා. එතන තිබුණේ මගේ රත්තරන් දුවගේ සිරුර. ඇයව අඩි පහක් විතර ගැඹුරු වලකට දාලා දෙකට නමලා තමයි තිබුණේ. දින පහක් තිස්සේ වහින වැස්සට සිරුර පිරිහිලා තිබුණේ. මූණේ ඇස් දෙක පේන්න තිබුණේ නැහැ, මූණ ඉදිමිලා විකෘති වෙලා තිබුණේ. මම පොලිසියෙන් ඇහුවා මූණට ඇසිඩ් වත් කරලාද කියලා. ඒගොල්ලෝ කිව්වා වැස්සට තෙමිච්ච නිසා එහෙම වෙලා කියලා. ඒත් ඇගේ අතපය දරදඬු වෙලා තිබුණේ නැහැ. මට සැකයක් තියෙනවා ඇයව ගෙනත් දැම්මේ පස්සේ කියලා.
මට මේ ඝාතනය ගැන ලොකුම සැකයක් තියෙන්නේ මගේ මල්ලිගේ නෝනා ගැනයි . ඇය මීට මාස දෙකකට කලින් අපිට තර්ජනය කරලා කිව්වා මාස දෙකකින් මේ ගෙවල් අස් කරලා තියාගන්න, මළ ගෙයක් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා කියලා. ඇය මගේ දුව එක්ක පුදුම ඉරිසියාවකින් හිටියේ. මගේ දුව බුද්ධාගම ඉගෙන ගත්තා, සිංහල භාෂාව ගොඩක් හොඳට ඉගෙන ගත්තා. ඉස්කෝලේ විදුහල්පතිතුමා පවා කිව්වේ ඇය ගිරවි වගේ ඉගෙන ගන්න දක්ෂ ළමයෙක් කියලා. සිංහල ළමයින්ටත් වඩා ඇය බුද්ධාගම විෂයට දක්ෂ වුණා.
මල්ලිගේ නෝනා නිතරම දුවට බැන්නා ඇයි සිංහල මිනිස්සු කරන දේවල් කරන්නේ කියලා. ඇයගේ දරුවන්ට ඉගෙන ගන්න බැරි නිසා ඇතිවුණු කුහකකම තමයි මේ මරණයට ප්රධානම හේතුව වුණේ.
ඝාතනයට පොලිසියෙන් අල්ලගත්තේ අහමඩ් කියන අවුරුදු විසි දෙකක තරුණයෙක් . පොලිසිය කියන විදිහට මේ ඝාතනය කරලා තියෙන්නේ රුපියල් සියයක ගංජා ගන්න සල්ලි ඉල්ලලා ඒක දුන්නේ නැති නිසාලු. කුඩයකින් බෙල්ලට ඇනලා තමයි ඝාතනය කළා කියන්නේ. ඒත් මම ඒ කතාව කිසිසේත්ම විශ්වාස කරන්නේ නැහැ. මේ අහමඩ් කියන කෙනාට ගෙවල් දොරවල් තියෙනවා, වටිනා එළුවෝ, පරවියෝ හදනවා. එයාට රුපියල් සියයක් නැතිව මිනී මරන්න තරම් අගහිඟකමක් තිබුණේ නැහැ. අනික මගේ දුව ඒ වගේ අය එක්ක කතා කරන කෙනෙකුත් නෙවෙයි. මම හිතන්නේ මේක ලොකු කොන්ත්රාත් එකකට කරපු දෙයක්. මල්ලිගේ පවුලේ අය මේ අහමඩ්ව පාවිච්චි කරලා මගේ දුවව ඝාතනය කරන්න සැලසුම් කළා කියන එක මගේ දැඩි විශ්වාසය.
අපි ගේ අලුතින් ගත්තට පස්සේ ඒකේ ලයිට්, වතුර තිබුණේ නැහැ . ඒ නිසා දුවට ෆෝන් එක චාජ් කරන්න, රෙදි හෝදන්න අල්ලපු ගෙවල් වලට යන්න සිද්ධ වුණා. ඒ වෙලාවෙත් මල්ලිගේ නෝනා දුවට තර්ජනය කරලා තිබුණා මේ පැත්තේ එන්න එපා කියලා. මම නැති වෙලාවේ මල්ලි ඇවිත් කඩයක් කරන්න මගේ ගේ ඉල්ලුවා. දුව මැරුණට පස්සේ දවස් තුනෙන් ඒගොල්ලෝ ඇල්පිටියෙන් වෙන කඩයක් අරන් තිබුණා. ගමේ මිනිස්සු මල්ලිගෙන් ඇහුවාම ඇල්පිටියේ මරණයක් වුණා නේද කියලා, එයා එකපාරටම කියලා තිබුණේ ඒ මගේ අයියාගේ දුව කියලා. මිනිස්සු ඒක මට කිව්වාම මම ඒක පොලිසියටත් කිව්වා. මේ හැමදේකින්ම පේන්නේ මේ අය මේ අපරාධයට කෙළින්ම සම්බන්ධයි කියන එක නේද කියලා මම අහනවා.
පොලිසිය කියනවා පල්ලියේ සීසීටීවී දර්ශන වල තියෙනවාලු මගේ දුව පාරේ යනකොට මේ අහමඩ් කියන කෙනා කුඩයක් අරගෙන දුවගේ පිටිපස්සෙන් යනවා . ඒ දර්ශන තිබුණත් මට තියෙන ලොකුම ප්රශ්නය මේ මරණයේ ඇත්තම තත්ත්වය වසන් කිරීම ගැනයි. පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේදී මගේ දුව අපහරණයකට ලක්වෙලා නැහැ කියලා තමයි වාර්තා වුණේ. ඒත් ඇගේ සිරුරේ කුඩයකින් ඇන්නා කියන තුවාලය මම පැහැදිලිව දැක්කේ නැහැ. ගොඩගන්නකොට නම් ලේ විසි වුණා. පොලිසිය මේ හැමදේම ඉතාමත් සැහැල්ලුවට අරගෙන මේක නිකම්ම නිකම් රුපියල් සියයකට වෙච්ච මරණයක් ගානට පත් කළා. ඒත් මගේ හිත දන්නවා මේක පිටිපස්සේ ඊට වඩා ලොකු කතාවක් තියෙනවා කියලා. ඒකයි මම දිගින් දිගටම මේ ගැන හොයන්නේ.
අපිට අඩුම තරමේ දුවගේ මරණ සහතිකයවත් තාම ලැබිලා නැහැ. අවුරුදු තුනක් තිස්සේ මම උසාවි ගානේ රස්තියාදු වෙනවා. මරණ සහතිකය ඉල්ලුවාම කියනවා වෛද්ය වාර්තාව තාම විවෘතයි, ඒක නුවර මහාධිකරණයට යවලා තියෙන්නේ, ඒ නිසා දැන්ම දෙන්න බැහැ කියලා. ගම්පොළ උසාවියේ අවුරුද්දක් විතර නඩු ඇහුවා. මම හැමදාම උසාවි ගියා. දැන් ඒ නඩුව නුවර මහාධිකරණයට යොමු කරලා තියෙනවා කියලා කියනවා.
ඒත් තාම නඩු දිනයක්වත් ඇවිල්ලා නැහැ. මම ඩී.අයි.ජී. කාර්යාලයට, ජාතික පොලිස් කොමිසමට, ජනාධිපතිතුමාට පවා ලියුම් යැව්වා. ඒත් කිසිම සාධාරණයක් ඉටු වුණේ නැහැ. අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට භාර දුන්නත් ඔවුන්ගෙන්වත් මට කිසිම පිළිතුරක් තාමත් ලැබිලා නැහැ. මම අදටත් මගේ දුව වෙනුවෙන් හඬා වැලපෙනවා.
ඝාතනය කරපු ස්ථානයේ තිබිලා මට අමුතු දෙයක් හම්බුණා. ඇයව වළදාලා තිබුණු තැන මල් පැලයක් හිටවලා තිබුණා, අපි ඒකට කියන්නේ කෝප්ප කොළ කියලා. ඒ කොළයක අයි දොළහ කියලා ඉලක්කම් ලියවිලා තිබුණා. හරියට කවුරුහරි ඇන්දා වගේ. මම ඒක පොලිස් නිලධාරියෙකුටත් පෙන්නුවා. මම දන්න උගත් මහත්තයෙක්ගෙන් ඇහුවාම එයා කිව්වා මේකට දොළොස් දෙනෙක් සම්බන්ධ වෙලා ඇති කියලා. මට විශ්වාසයි මේක තනි පුද්ගලයෙක් කරපු දෙයක් නෙවෙයි.
මට හීනෙනුත් පෙනුණා ඒ ගහ ළඟට ගිහින් බලන්න කියලා. පල්ලියේ හඳහන් බලන කෙනෙකුත් කිව්වා ඒ ගහේ කොළේ බලන්න කියලා. මේ වගේ අදෘශ්යමාන දේවල් පවා මේ ඝාතනයේ තියෙන අභිරහස් බව අපිට පෙන්නුම් කරනවා. මම තාමත් ඒ කොළය ළඟ තියාගෙන ඉන්නවා.
මේ අහමඩ් කියන පුද්ගලයා අවුරුද්දක් විතර රිමාන්ඩ් එකේ ඉඳලා දැන් නිදහස් වෙලා ඇවිත් ඉන්නවා. එයා දැන් වෙනත් කසාදයක් කරගෙන අකුරණ පැත්තේ අලුත් ජීවිතයක් ගත කරනවා. එයාට පොලිසියෙන් ආරක්ෂාවකුත් දීලා තිබුණා. මිනිස්සු කියනවා එයා දැන් හොඳට ඇඟ හදාගෙන හොඳ මනුස්සයෙක් වගේ ඉන්නවා කියලා. මගේ දුවට ජීවිතය අහිමි වුණා, ඒත් අපරාධකාරයා යහතින් ඉන්නවා. ඔහු උසාවියේදී පාපොච්චාරණය කළා මම තමයි මැරුවේ කියලා. ඒත් එයා ඒක බාරගත්තේ පිටිපස්සේ ඉන්න ලොකු මිනිස්සුන්ව බේරන්නද කියලා මට ලොකු සැකයක් තියෙනවා. ලෝයර් කෙනෙකුගේ මාර්ගයෙන් උපදෙස් අරගෙන, ඔහු මේ වරද බාරගෙන අනිත් අයට නිදහස් වෙන්න පාර හදලා දුන්නා කියලයි ගමේ මිනිස්සුත් කතා වෙන්නේ. මේක මහා ලොකු අසාධාරණයක්.
මගේ දුව මේ ඖෂධ හලේ වැඩ කළේ දවසට රුපියල් පන්සියයක් වගේ සුළු පඩියකට. ඇය සල්ලි බලාපොරොත්තුවෙන් එතනට ගියා නෙවෙයි. ඇය ඉගෙන ගත්ත දේවල් වලට යම්කිසි වටිනාකමක් දෙන්න තමයි එතනට ගියේ. මගේ අංශභාගය හැදිච්ච බිරිඳව බලාගන්න වෙන කවුරුත් හිටියේ නැහැ. දුව කිව්වා අම්මාව බලාගන්න ඕන නිසා මම කවදාවත් බඳින්නේ නැහැ කියලා. එහෙම හිටපු දරුවා තමයි මේ අමානුෂික විදිහට මරලා දැම්මේ. මම ත්රීවීල් එකක් එලවලා තමයි ජීවත් වුණේ. දැන් ඒකත් හරියට කරගන්න බැහැ. මේ සිද්ධියෙන් පස්සේ මිනිස්සු මගේ වීල් එකේ යන්නත් බයයි. මම දැන් ළඟ තියෙන කඩේක සුළු වැඩක් කරගෙන තමයි ජීවත් වෙන්නේ. අපේ මුළු පවුලම අද මහ පාරට වැටිලා ඉන්නේ.
මම දිගින් දිගටම පොලිසියට කිව්වේ මේ අපරාධයේ ඇත්ත තොරතුරු තියෙන්නේ මගේ මල්ලිගේ පවුලේ අය ගාවයි කියන එකයි. ඒගොල්ලන්ව අත්අඩංගුවට අරගෙන කෙළින්ම ප්රශ්න කළොත් මේ සම්පූර්ණ කතාව එළියට එයි. ඒත් පොලිසිය ඒ අයට අත තියන්නවත් උත්සාහ කළේ නැහැ. ඔවුන්ට කවුරුහරි බලපෑම් කරනවා ඇති. ඉස්ලාම් ආගමේ වුණත්, බුද්ධාගමේ වුණත් අන්තවාදීන් ඉන්නවා. මගේ දුව බුද්ධාගම ඉගෙන ගත්තට, සිංහල භාෂාවට දක්ෂ වුණාට වෛර කරපු අන්තවාදී මානසිකත්වයක් මගේ මල්ලිගේ නෝනාට තිබුණා. ඒ වෛරය, ඒ කුහකකම තමයි අද මගේ දරුවාගේ ජීවිතය බිලිගත්තේ. අපි ඉඩමක් අරගෙන අලුත් ගෙදරට යන්න හදනකොටම තමයි මේ ඛේදවාචකය වුණේ. ඒ අය අපේ දියුණුවට, අපේ සතුටට පුදුම විදිහට ඉරිසියා කළා.
මම අද මේ මාධ්ය හරහා රටටම කියන්නේ එක දෙයයි. මට අවශ්ය මගේ දුවගේ මරණයට ඇත්තම හේතුව හොයාගන්නයි. කවුද මේක කළේ, ඇයි කළේ කියන එක මට දැනගන්න ඕන. මම මේ සටන අතහැරියොත්, හෙට තවත් පියෙකුට මේ වගේ දුකක් අත්විඳින්න වෙයි. තවත් අහිංසක දියණියක් පාරේ යන්න බැරි තත්ත්වයකට පත් වෙයි. මේ අපරාධයට සම්බන්ධ වුණු අයට නිසි දඬුවම් නොලැබුණොත් මේ සමාජයේ කිසිම දරුවෙකුට ආරක්ෂාවක් නැති වෙයි. අවුරුදු විසිපහක් තිස්සේ නොකා නොබී මහන්සි වෙලා හදාවඩා ගත්තු මගේ රත්තරන් දුව වෙනුවෙන් මම අවසාන හුස්ම තියෙනකම්ම මේ සටන කරනවා. ඇයට සාධාරණයක් ඉටු කරලා දෙන ලෙස මම බලධාරීන්ගෙන් දෑත් එකතු කරලා ඉල්ලා සිටිනවා.
මේක මගේ දුවගේ කතාව විතරක් නෙවෙයි, මේ රටේ නීතිය හා සාධාරණය ගැන කතාවක්. විද්යාත්මක සාක්ෂි, ඇස දුටු සාක්ෂි නැහැ කියලා අපරාධකරුවන්ට නීතියෙන් ගැලවෙන්න පුළුවන් නම්, මේ රටේ සාමාන්ය මිනිහෙකුට යන්න වෙන තැනක් නැහැ. අපරාධයක් දැක්කත් මිනිස්සු අන්ධයෝ, බීරෝ වගේ ඉන්නේ පොලිසි ගානේ, උසාවි ගානේ රස්තියාදු වෙන්න බය නිසයි. ඒකෙන් ප්රයෝජන ගන්නේ මේ වගේ මිලේච්ඡ අපරාධකාරයෝ. මගේ බිරිඳ අදටත් ඇඳේ ඉඳන් අඬනවා තමන්ගේ දුවට වෙච්ච දේ මතක් කර කර. මගේ දුව ෆාතිමා මුනෆරාට නිසි සාධාරණයක් ඉටු වෙනකම් මගේ හිතට කිසිම නිදහසක් නැහැ. මට ඕන මගේ දුවට වෙච්ච අසාධාරණයට නීතියෙන් පිළිතුරක්. ඒ වෙනකම් මම මේ ජනතා අධිකරණය ඉදිරියේ අයැද සිටිනවා.
මේ සිදුවීම වුණේ එදා වෙසක් දවසේ. මුළු රටම දන්සල් දෙමින් වෙසක් සමරන වෙලාවක අපි හිටියේ ගෙදර නෙවෙයි. පානදුර ප්රදේශයේ ඥාතියෙකුගේ මළ ගෙදරක මමත් මගේ පුතාලා දෙන්නත් ගිහිල්ලා හිටියේ. මගේ බිරිඳ, ඒ කියන්නේ දුවගේ අම්මා, අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ අංශභාගය හැදිලා අසනීපෙන් එකතැන් වෙලා ඉන්නේ. එදා දුව ගෙදර හිටියේ අම්මාව බලාගන්න ඕන නිසා. උදේ එකොළහට විතර අපේ පුතාට කෝල් එකක් එනවා ෆාමසියෙන්, නංගි අද වැඩට ආවේ නැත්තේ ඇයි, ඇයට සනීප නැද්ද කියලා අහලා. ඒ පණිවිඩය ඇහුවාම අපේ පපුව හෝස් ගාලා ගියා. අපි වහාම මළ ගෙදරින් පිටත් වෙලා ගම්පොළට එන්න පිටත් වුණා. එන අතරමගදීත් අපි ගොඩක් බය වෙලා හිටියේ දුවට කරදරයක් වෙලාද කියලා හිතමින්.
අපි රෑ නවය විතර වෙනකොට ගම්පොළ පොලිසියට ගිහිල්ලා පැමිණිල්ලක් දැම්මා දුව අතුරුදහන් වෙලා කියලා . දවස් දෙක තුනක් ගියා, පොලිසියෙන් කිසිම ප්රතිචාරයක් නැහැ, ගෙදරට ආවෙත් නැහැ. මම ආයෙමත් පොලිසියට ගිහින් ඇහුවාම ඒගොල්ලෝ ඒක ගණන් ගත්තේ නැහැ. පස්සේ මට තරහ ගිහින් එකසිය දහනවය අංකයට කතා කරලා පැමිණිලි කළා. ඊට පස්සේ තමයි පොලිසියෙන් ඇවිත් ඇහුවේ ඇයි එකසිය දහනවයට ගැහුවේ කියලා. ඔවුන් කිව්වා දුව කොහේ හරි ගිහින් නිදාගෙන ඇති කියලා. පස්සේ සිකුරාදා දවසක පොලිසියෙන් ඇවිත් කිව්වා දුවගේ දුරකථන වාර්තා ගන්න කොළඹ යන්න ඕන කියලා මගේ පුතාවත් එක්කගෙන ගියා. ඒත් ඒ කිසිම දෙයකින් අපිට මගේ දුව ගැන කිසිම තොරතුරක් හොයාගන්න ලැබුණේ නැහැ.
දින පහකට පස්සේ, සිකුරාදා දවල් එකට විතර තමයි අපිට ආරංචියක් ආවේ අපේ ගමේ ලෝයර් කෙනෙකුට කෝල් එකක් ඇවිත් තියෙනවා කියලා වැලිගල්ල ඇල්පිටිය ප්රදේශයේ පොල් වත්තක මළ සිරුරක් තියෙනවා කියලා. අපි එතනට දුවගෙන ගියා. එතන තිබුණේ මගේ රත්තරන් දුවගේ සිරුර. ඇයව අඩි පහක් විතර ගැඹුරු වලකට දාලා දෙකට නමලා තමයි තිබුණේ. දින පහක් තිස්සේ වහින වැස්සට සිරුර පිරිහිලා තිබුණේ. මූණේ ඇස් දෙක පේන්න තිබුණේ නැහැ, මූණ ඉදිමිලා විකෘති වෙලා තිබුණේ. මම පොලිසියෙන් ඇහුවා මූණට ඇසිඩ් වත් කරලාද කියලා. ඒගොල්ලෝ කිව්වා වැස්සට තෙමිච්ච නිසා එහෙම වෙලා කියලා. ඒත් ඇගේ අතපය දරදඬු වෙලා තිබුණේ නැහැ. මට සැකයක් තියෙනවා ඇයව ගෙනත් දැම්මේ පස්සේ කියලා.
මට මේ ඝාතනය ගැන ලොකුම සැකයක් තියෙන්නේ මගේ මල්ලිගේ නෝනා ගැනයි . ඇය මීට මාස දෙකකට කලින් අපිට තර්ජනය කරලා කිව්වා මාස දෙකකින් මේ ගෙවල් අස් කරලා තියාගන්න, මළ ගෙයක් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා කියලා. ඇය මගේ දුව එක්ක පුදුම ඉරිසියාවකින් හිටියේ. මගේ දුව බුද්ධාගම ඉගෙන ගත්තා, සිංහල භාෂාව ගොඩක් හොඳට ඉගෙන ගත්තා. ඉස්කෝලේ විදුහල්පතිතුමා පවා කිව්වේ ඇය ගිරවි වගේ ඉගෙන ගන්න දක්ෂ ළමයෙක් කියලා. සිංහල ළමයින්ටත් වඩා ඇය බුද්ධාගම විෂයට දක්ෂ වුණා.
මල්ලිගේ නෝනා නිතරම දුවට බැන්නා ඇයි සිංහල මිනිස්සු කරන දේවල් කරන්නේ කියලා. ඇයගේ දරුවන්ට ඉගෙන ගන්න බැරි නිසා ඇතිවුණු කුහකකම තමයි මේ මරණයට ප්රධානම හේතුව වුණේ.
ඝාතනයට පොලිසියෙන් අල්ලගත්තේ අහමඩ් කියන අවුරුදු විසි දෙකක තරුණයෙක් . පොලිසිය කියන විදිහට මේ ඝාතනය කරලා තියෙන්නේ රුපියල් සියයක ගංජා ගන්න සල්ලි ඉල්ලලා ඒක දුන්නේ නැති නිසාලු. කුඩයකින් බෙල්ලට ඇනලා තමයි ඝාතනය කළා කියන්නේ. ඒත් මම ඒ කතාව කිසිසේත්ම විශ්වාස කරන්නේ නැහැ. මේ අහමඩ් කියන කෙනාට ගෙවල් දොරවල් තියෙනවා, වටිනා එළුවෝ, පරවියෝ හදනවා. එයාට රුපියල් සියයක් නැතිව මිනී මරන්න තරම් අගහිඟකමක් තිබුණේ නැහැ. අනික මගේ දුව ඒ වගේ අය එක්ක කතා කරන කෙනෙකුත් නෙවෙයි. මම හිතන්නේ මේක ලොකු කොන්ත්රාත් එකකට කරපු දෙයක්. මල්ලිගේ පවුලේ අය මේ අහමඩ්ව පාවිච්චි කරලා මගේ දුවව ඝාතනය කරන්න සැලසුම් කළා කියන එක මගේ දැඩි විශ්වාසය.
අපි ගේ අලුතින් ගත්තට පස්සේ ඒකේ ලයිට්, වතුර තිබුණේ නැහැ . ඒ නිසා දුවට ෆෝන් එක චාජ් කරන්න, රෙදි හෝදන්න අල්ලපු ගෙවල් වලට යන්න සිද්ධ වුණා. ඒ වෙලාවෙත් මල්ලිගේ නෝනා දුවට තර්ජනය කරලා තිබුණා මේ පැත්තේ එන්න එපා කියලා. මම නැති වෙලාවේ මල්ලි ඇවිත් කඩයක් කරන්න මගේ ගේ ඉල්ලුවා. දුව මැරුණට පස්සේ දවස් තුනෙන් ඒගොල්ලෝ ඇල්පිටියෙන් වෙන කඩයක් අරන් තිබුණා. ගමේ මිනිස්සු මල්ලිගෙන් ඇහුවාම ඇල්පිටියේ මරණයක් වුණා නේද කියලා, එයා එකපාරටම කියලා තිබුණේ ඒ මගේ අයියාගේ දුව කියලා. මිනිස්සු ඒක මට කිව්වාම මම ඒක පොලිසියටත් කිව්වා. මේ හැමදේකින්ම පේන්නේ මේ අය මේ අපරාධයට කෙළින්ම සම්බන්ධයි කියන එක නේද කියලා මම අහනවා.
පොලිසිය කියනවා පල්ලියේ සීසීටීවී දර්ශන වල තියෙනවාලු මගේ දුව පාරේ යනකොට මේ අහමඩ් කියන කෙනා කුඩයක් අරගෙන දුවගේ පිටිපස්සෙන් යනවා . ඒ දර්ශන තිබුණත් මට තියෙන ලොකුම ප්රශ්නය මේ මරණයේ ඇත්තම තත්ත්වය වසන් කිරීම ගැනයි. පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයේදී මගේ දුව අපහරණයකට ලක්වෙලා නැහැ කියලා තමයි වාර්තා වුණේ. ඒත් ඇගේ සිරුරේ කුඩයකින් ඇන්නා කියන තුවාලය මම පැහැදිලිව දැක්කේ නැහැ. ගොඩගන්නකොට නම් ලේ විසි වුණා. පොලිසිය මේ හැමදේම ඉතාමත් සැහැල්ලුවට අරගෙන මේක නිකම්ම නිකම් රුපියල් සියයකට වෙච්ච මරණයක් ගානට පත් කළා. ඒත් මගේ හිත දන්නවා මේක පිටිපස්සේ ඊට වඩා ලොකු කතාවක් තියෙනවා කියලා. ඒකයි මම දිගින් දිගටම මේ ගැන හොයන්නේ.
අපිට අඩුම තරමේ දුවගේ මරණ සහතිකයවත් තාම ලැබිලා නැහැ. අවුරුදු තුනක් තිස්සේ මම උසාවි ගානේ රස්තියාදු වෙනවා. මරණ සහතිකය ඉල්ලුවාම කියනවා වෛද්ය වාර්තාව තාම විවෘතයි, ඒක නුවර මහාධිකරණයට යවලා තියෙන්නේ, ඒ නිසා දැන්ම දෙන්න බැහැ කියලා. ගම්පොළ උසාවියේ අවුරුද්දක් විතර නඩු ඇහුවා. මම හැමදාම උසාවි ගියා. දැන් ඒ නඩුව නුවර මහාධිකරණයට යොමු කරලා තියෙනවා කියලා කියනවා.
ඒත් තාම නඩු දිනයක්වත් ඇවිල්ලා නැහැ. මම ඩී.අයි.ජී. කාර්යාලයට, ජාතික පොලිස් කොමිසමට, ජනාධිපතිතුමාට පවා ලියුම් යැව්වා. ඒත් කිසිම සාධාරණයක් ඉටු වුණේ නැහැ. අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට භාර දුන්නත් ඔවුන්ගෙන්වත් මට කිසිම පිළිතුරක් තාමත් ලැබිලා නැහැ. මම අදටත් මගේ දුව වෙනුවෙන් හඬා වැලපෙනවා.
ඝාතනය කරපු ස්ථානයේ තිබිලා මට අමුතු දෙයක් හම්බුණා. ඇයව වළදාලා තිබුණු තැන මල් පැලයක් හිටවලා තිබුණා, අපි ඒකට කියන්නේ කෝප්ප කොළ කියලා. ඒ කොළයක අයි දොළහ කියලා ඉලක්කම් ලියවිලා තිබුණා. හරියට කවුරුහරි ඇන්දා වගේ. මම ඒක පොලිස් නිලධාරියෙකුටත් පෙන්නුවා. මම දන්න උගත් මහත්තයෙක්ගෙන් ඇහුවාම එයා කිව්වා මේකට දොළොස් දෙනෙක් සම්බන්ධ වෙලා ඇති කියලා. මට විශ්වාසයි මේක තනි පුද්ගලයෙක් කරපු දෙයක් නෙවෙයි.
මට හීනෙනුත් පෙනුණා ඒ ගහ ළඟට ගිහින් බලන්න කියලා. පල්ලියේ හඳහන් බලන කෙනෙකුත් කිව්වා ඒ ගහේ කොළේ බලන්න කියලා. මේ වගේ අදෘශ්යමාන දේවල් පවා මේ ඝාතනයේ තියෙන අභිරහස් බව අපිට පෙන්නුම් කරනවා. මම තාමත් ඒ කොළය ළඟ තියාගෙන ඉන්නවා.
මේ අහමඩ් කියන පුද්ගලයා අවුරුද්දක් විතර රිමාන්ඩ් එකේ ඉඳලා දැන් නිදහස් වෙලා ඇවිත් ඉන්නවා. එයා දැන් වෙනත් කසාදයක් කරගෙන අකුරණ පැත්තේ අලුත් ජීවිතයක් ගත කරනවා. එයාට පොලිසියෙන් ආරක්ෂාවකුත් දීලා තිබුණා. මිනිස්සු කියනවා එයා දැන් හොඳට ඇඟ හදාගෙන හොඳ මනුස්සයෙක් වගේ ඉන්නවා කියලා. මගේ දුවට ජීවිතය අහිමි වුණා, ඒත් අපරාධකාරයා යහතින් ඉන්නවා. ඔහු උසාවියේදී පාපොච්චාරණය කළා මම තමයි මැරුවේ කියලා. ඒත් එයා ඒක බාරගත්තේ පිටිපස්සේ ඉන්න ලොකු මිනිස්සුන්ව බේරන්නද කියලා මට ලොකු සැකයක් තියෙනවා. ලෝයර් කෙනෙකුගේ මාර්ගයෙන් උපදෙස් අරගෙන, ඔහු මේ වරද බාරගෙන අනිත් අයට නිදහස් වෙන්න පාර හදලා දුන්නා කියලයි ගමේ මිනිස්සුත් කතා වෙන්නේ. මේක මහා ලොකු අසාධාරණයක්.
මගේ දුව මේ ඖෂධ හලේ වැඩ කළේ දවසට රුපියල් පන්සියයක් වගේ සුළු පඩියකට. ඇය සල්ලි බලාපොරොත්තුවෙන් එතනට ගියා නෙවෙයි. ඇය ඉගෙන ගත්ත දේවල් වලට යම්කිසි වටිනාකමක් දෙන්න තමයි එතනට ගියේ. මගේ අංශභාගය හැදිච්ච බිරිඳව බලාගන්න වෙන කවුරුත් හිටියේ නැහැ. දුව කිව්වා අම්මාව බලාගන්න ඕන නිසා මම කවදාවත් බඳින්නේ නැහැ කියලා. එහෙම හිටපු දරුවා තමයි මේ අමානුෂික විදිහට මරලා දැම්මේ. මම ත්රීවීල් එකක් එලවලා තමයි ජීවත් වුණේ. දැන් ඒකත් හරියට කරගන්න බැහැ. මේ සිද්ධියෙන් පස්සේ මිනිස්සු මගේ වීල් එකේ යන්නත් බයයි. මම දැන් ළඟ තියෙන කඩේක සුළු වැඩක් කරගෙන තමයි ජීවත් වෙන්නේ. අපේ මුළු පවුලම අද මහ පාරට වැටිලා ඉන්නේ.
මම දිගින් දිගටම පොලිසියට කිව්වේ මේ අපරාධයේ ඇත්ත තොරතුරු තියෙන්නේ මගේ මල්ලිගේ පවුලේ අය ගාවයි කියන එකයි. ඒගොල්ලන්ව අත්අඩංගුවට අරගෙන කෙළින්ම ප්රශ්න කළොත් මේ සම්පූර්ණ කතාව එළියට එයි. ඒත් පොලිසිය ඒ අයට අත තියන්නවත් උත්සාහ කළේ නැහැ. ඔවුන්ට කවුරුහරි බලපෑම් කරනවා ඇති. ඉස්ලාම් ආගමේ වුණත්, බුද්ධාගමේ වුණත් අන්තවාදීන් ඉන්නවා. මගේ දුව බුද්ධාගම ඉගෙන ගත්තට, සිංහල භාෂාවට දක්ෂ වුණාට වෛර කරපු අන්තවාදී මානසිකත්වයක් මගේ මල්ලිගේ නෝනාට තිබුණා. ඒ වෛරය, ඒ කුහකකම තමයි අද මගේ දරුවාගේ ජීවිතය බිලිගත්තේ. අපි ඉඩමක් අරගෙන අලුත් ගෙදරට යන්න හදනකොටම තමයි මේ ඛේදවාචකය වුණේ. ඒ අය අපේ දියුණුවට, අපේ සතුටට පුදුම විදිහට ඉරිසියා කළා.
මම අද මේ මාධ්ය හරහා රටටම කියන්නේ එක දෙයයි. මට අවශ්ය මගේ දුවගේ මරණයට ඇත්තම හේතුව හොයාගන්නයි. කවුද මේක කළේ, ඇයි කළේ කියන එක මට දැනගන්න ඕන. මම මේ සටන අතහැරියොත්, හෙට තවත් පියෙකුට මේ වගේ දුකක් අත්විඳින්න වෙයි. තවත් අහිංසක දියණියක් පාරේ යන්න බැරි තත්ත්වයකට පත් වෙයි. මේ අපරාධයට සම්බන්ධ වුණු අයට නිසි දඬුවම් නොලැබුණොත් මේ සමාජයේ කිසිම දරුවෙකුට ආරක්ෂාවක් නැති වෙයි. අවුරුදු විසිපහක් තිස්සේ නොකා නොබී මහන්සි වෙලා හදාවඩා ගත්තු මගේ රත්තරන් දුව වෙනුවෙන් මම අවසාන හුස්ම තියෙනකම්ම මේ සටන කරනවා. ඇයට සාධාරණයක් ඉටු කරලා දෙන ලෙස මම බලධාරීන්ගෙන් දෑත් එකතු කරලා ඉල්ලා සිටිනවා.
මේක මගේ දුවගේ කතාව විතරක් නෙවෙයි, මේ රටේ නීතිය හා සාධාරණය ගැන කතාවක්. විද්යාත්මක සාක්ෂි, ඇස දුටු සාක්ෂි නැහැ කියලා අපරාධකරුවන්ට නීතියෙන් ගැලවෙන්න පුළුවන් නම්, මේ රටේ සාමාන්ය මිනිහෙකුට යන්න වෙන තැනක් නැහැ. අපරාධයක් දැක්කත් මිනිස්සු අන්ධයෝ, බීරෝ වගේ ඉන්නේ පොලිසි ගානේ, උසාවි ගානේ රස්තියාදු වෙන්න බය නිසයි. ඒකෙන් ප්රයෝජන ගන්නේ මේ වගේ මිලේච්ඡ අපරාධකාරයෝ. මගේ බිරිඳ අදටත් ඇඳේ ඉඳන් අඬනවා තමන්ගේ දුවට වෙච්ච දේ මතක් කර කර. මගේ දුව ෆාතිමා මුනෆරාට නිසි සාධාරණයක් ඉටු වෙනකම් මගේ හිතට කිසිම නිදහසක් නැහැ. මට ඕන මගේ දුවට වෙච්ච අසාධාරණයට නීතියෙන් පිළිතුරක්. ඒ වෙනකම් මම මේ ජනතා අධිකරණය ඉදිරියේ අයැද සිටිනවා.
Yanna oni trinco pathata, ammata hukawala ganan hithena line denne samahara adu kule kari demmalu.
