ඇතුලට එන්න එපා බුදු පුතේ….!!, ගෑනු ලමයි විතරයි
ඇතුලට එන්න එපා බුදු පුතේ….!!, ගෑනු ලමයි විතරයි ඉන්නේ..!! කරදර කරන්න එපා පුතේ..!! "
-----------------------------------------------------------------------
පොලු මුගුරු අමෝරාගෙන NDT අය Girls hostel එකේ ටකරන් තාප්පෙ කඩාගෙන ඇතුලට ආව. අපි වැඩිදෙනා හිටියෙ රෑ අඳුම් පිටින් , දුවාගන්න තැනක්වත් කකුල් වල පනක් වත් තිබ්බෙ නෑ. එත් අපි හමෝම corridor දිගේ දුවල ගිහින් කාමර ඇතුලට පැනල දොරවල් වහ ගත්ත. Architecture, QS, TCP නන්ගිලා අපේ දුවාගෙන හැන්ගෙන්න බැරි උන අයව තමන්ගෙ කමර වලට අරගෙන දොරවල් වහ ගත්ත. ඒ අපි කවුරුත් අහින්සක ගෑනු ලමයි කියල එයාලට මතක් උන නිසා…
එහෙම දුවපු අපි හැමෝම 10-12 දෙනා එක එක කාමර වලට ගිහින් ඉස්සරහ සහ පිටිපස්සෙ දොරවල් වහ ගත්තා. ඊට පස්සේ ඇඳන් යටටයි මෙස යටටයි රින්ගලා බයට ගල් වෙලා හිටියා. අපි light off කරල කරුවලේ ඇඳන් මේස අස්සේ හිරවෙලා හිටියා…
අපේ හිත්වල තිබුනෙ මරන බය විතරක් නෙවෙයි. දෙමව්පියෝ දහ දුක් විඳල අපිට උගන්නල campus එවුවේ කොන්ද කෙලින් තියාගෙන සමාජේ ජීවත් වෙන්න පුලුවන් මිනිස්සු කරන්න. අපි බය උනේ ඒ අහින්සක දෙමාපියන්ට දරන්න බැරි ගින්දරක් විඳින්න වෙයි කියලා.
අපි බයටම සද්දෙට හුස්ම ගත්තෙ නෑ.. අස් වලින් කඳුලු ගලාගෙන ගියත් අපි ඉකිගැහුවෙ නෑ… මොකද අපි එක්කෙනෙක් හරි පොඩි සද්දයක් කලොත් කාමරේ ඉඳපු හමෝම එකට අහුවෙන නිසා..
අපි මරණ බයෙන් වෙවුලද්දි NDT අය ඇතුලට එන සද්දේ අහුනා. Hostel එකේ security officers දෙන්නා
“ඇතුලට එන්න එපා බුදු පුතේ….!!, ගෑනු ලමයි විතරයි ඉන්නේ පුතේ…!! කරදර කරන්න එපා පුතේ !! කියල කෑ ගහද්දිත් ඒ මිනිස්සු corridor දිගේ ඇවිදගෙන කෑ ගහ ගහා නොසරුප් වචන කියා කියා එනව අපිට ඇහුනා… තමන්ගෙ අම්මල වගෙ ඒ security අයගෙ වචන වලට වත් එ අමුනුස්සයෝ අවනත උනෙ නෑ.
අපි කගෙවත් මූනු දැක්කේ නෑ.. ඒ අමුනුස්සයෝ අතේ තිබුනු පොලු මුගුරු වලින් දොරවල් වලට තට්ටු කර කර ඇවිදගෙන එන ගමන් corridor වල lights on කරා. මට තව දුරටත් හුස්ම ගන්න බරි උනා. මගෙ උකුලේ ඔලුව තියාගෙන හිටපු යාලුවගෙ කඳුලු වලින් මගෙ ඇඳුම තෙත් වෙනව මට දනුනා.. එයා බයෙන් වෙවුලනවා මට දනුනා.. මම මගේ ජීවිතේ ආසාව අත හැරියා. නොකා නොබී දුක් විඳලා මාව campus එවපු අම්මවයි තත්තවයි මට මතක් උනා.
ඒ එක්කම එක අමානුශිකයෙක් “ එක කෙල්ලෙක්වත් නෑ බන් උන් ඔක්කොම දුවලද කොහෙද “ කියල කියනව අපිට ඇහුනා…. ඒ මොහොතේ දෙවියෝ අපිව අරක්ශා කලා…. කාමරෙ ඇඳන් යට දූවිලි මකුලු දැල් ගොඩේ වැටිලා හිටපු අපිට කිවිසුමක් වත් නොගියෙ ඒ නිසයි.. මොකද බැරි වෙලාවත් එහෙම උනා නම් මේ අවුරුද්දේ pass out වෙන්න ඉන්න Engineering ගෑනු ලමයින්ගෙන් 10-15 දෙනෙකුට මරනය හරි ඊටත් වැඩිය තිරිසන් ඉරනමකට හරි මුහුනදෙන්න වෙනවා ඒ තිබුන තත්වයේ හැටියට
අන්තිමට අපිට කියන්න තියෙන්නෙ එක දෙයයි…
Hostel එකේ BSc ගෑනු ලමයි ඉන්නේ කොහෙද කියල ඒ ආපු තිරිසන්නු වගේ මිනිස්සු දෑනගත්තේ කොහොමද කියල අපි දන්නේ නෑ..
ගෑනු ලමයිගේ කාමර වලට ගල් ගහද්දි BSc කාමර වලට විතරක් ගල් ගැහුවේ කොහමද කියන්න අපි දන්නේ නෑ..
හොඳටම රෑ වෙලත් අපි රෑ ඇඳුම් පිටින් ඉඳිද්දි NDT ගෑනු ලමයි Lectures යන්න වගේ ඇඳගෙන හිටියෙ ඇයි කියන්න අපි දන්නෙ නෑ..
ඇපි කරුවලේ මරණ බයේ ඇඳන් යට ගැහෙද්දි corridor වල නිවල තිබුනු lights දාගෙන wash room යන්න කියල ඇවිදපු ගෑනු ලමයි කව්ද කියන්න අපි දන්නෑ..
ඒ උනාට අපි එක දෙයක් දන්නවා.. එද උනු කම්පනය , බයවීම අමතක කරන්න බෑ..
දොරවල් කඩපු සද්ද.. වීදුරු කුඩු කරපු සද්ද.. කියපු අසභ්ය දෙවල් ,ටකරන් වැටට ගහපු සද්ද කවදාවත් අමතක කරන්න බෑ..
එදා තමන්ගෙ ජීවිත ගැන නොහිතා අපේ ජීව්ත වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් උනු security එකේ අම්මලාට අපි ජීවිතෙන් ණය ගැතියි. අනුන්ගේ දරුවෝ වෙනුවෙන් ඒ කල කැපවීම ජීවිතෙට අමතක වෙන්නෙ නෑ..
ඇන්තිමට NDT නංගිලාට කියන්න දෙයක් තියනව … නංගිලා අපිට ලැජ්ජයි ඔයාලා ගැන ඒ අපිත් ගෑනු ලමයි නිසා..
ඔයාලා ඒ අමානුශිකත්වයට උදවු කල නිසා
~ නේවාසිකාගාර සිසුවියකගේ අත්දැකීමක්..
ඇතුලට එන්න එපා බුදු පුතේ….!!, ගෑනු ලමයි විතරයි ඉන්නේ..!! කරදර කරන්න එපා පුතේ..!! "
-----------------------------------------------------------------------
පොලු මුගුරු අමෝරාගෙන NDT අය Girls hostel එකේ ටකරන් තාප්පෙ කඩාගෙන ඇතුලට ආව. අපි වැඩිදෙනා හිටියෙ රෑ අඳුම් පිටින් , දුවාගන්න තැනක්වත් කකුල් වල පනක් වත් තිබ්බෙ නෑ. එත් අපි හමෝම corridor දිගේ දුවල ගිහින් කාමර ඇතුලට පැනල දොරවල් වහ ගත්ත. Architecture, QS, TCP නන්ගිලා අපේ දුවාගෙන හැන්ගෙන්න බැරි උන අයව තමන්ගෙ කමර වලට අරගෙන දොරවල් වහ ගත්ත. ඒ අපි කවුරුත් අහින්සක ගෑනු ලමයි කියල එයාලට මතක් උන නිසා…
එහෙම දුවපු අපි හැමෝම 10-12 දෙනා එක එක කාමර වලට ගිහින් ඉස්සරහ සහ පිටිපස්සෙ දොරවල් වහ ගත්තා. ඊට පස්සේ ඇඳන් යටටයි මෙස යටටයි රින්ගලා බයට ගල් වෙලා හිටියා. අපි light off කරල කරුවලේ ඇඳන් මේස අස්සේ හිරවෙලා හිටියා…
අපේ හිත්වල තිබුනෙ මරන බය විතරක් නෙවෙයි. දෙමව්පියෝ දහ දුක් විඳල අපිට උගන්නල campus එවුවේ කොන්ද කෙලින් තියාගෙන සමාජේ ජීවත් වෙන්න පුලුවන් මිනිස්සු කරන්න. අපි බය උනේ ඒ අහින්සක දෙමාපියන්ට දරන්න බැරි ගින්දරක් විඳින්න වෙයි කියලා.
අපි බයටම සද්දෙට හුස්ම ගත්තෙ නෑ.. අස් වලින් කඳුලු ගලාගෙන ගියත් අපි ඉකිගැහුවෙ නෑ… මොකද අපි එක්කෙනෙක් හරි පොඩි සද්දයක් කලොත් කාමරේ ඉඳපු හමෝම එකට අහුවෙන නිසා..
අපි මරණ බයෙන් වෙවුලද්දි NDT අය ඇතුලට එන සද්දේ අහුනා. Hostel එකේ security officers දෙන්නා
“ඇතුලට එන්න එපා බුදු පුතේ….!!, ගෑනු ලමයි විතරයි ඉන්නේ පුතේ…!! කරදර කරන්න එපා පුතේ !! කියල කෑ ගහද්දිත් ඒ මිනිස්සු corridor දිගේ ඇවිදගෙන කෑ ගහ ගහා නොසරුප් වචන කියා කියා එනව අපිට ඇහුනා… තමන්ගෙ අම්මල වගෙ ඒ security අයගෙ වචන වලට වත් එ අමුනුස්සයෝ අවනත උනෙ නෑ.
අපි කගෙවත් මූනු දැක්කේ නෑ.. ඒ අමුනුස්සයෝ අතේ තිබුනු පොලු මුගුරු වලින් දොරවල් වලට තට්ටු කර කර ඇවිදගෙන එන ගමන් corridor වල lights on කරා. මට තව දුරටත් හුස්ම ගන්න බරි උනා. මගෙ උකුලේ ඔලුව තියාගෙන හිටපු යාලුවගෙ කඳුලු වලින් මගෙ ඇඳුම තෙත් වෙනව මට දනුනා.. එයා බයෙන් වෙවුලනවා මට දනුනා.. මම මගේ ජීවිතේ ආසාව අත හැරියා. නොකා නොබී දුක් විඳලා මාව campus එවපු අම්මවයි තත්තවයි මට මතක් උනා.
ඒ එක්කම එක අමානුශිකයෙක් “ එක කෙල්ලෙක්වත් නෑ බන් උන් ඔක්කොම දුවලද කොහෙද “ කියල කියනව අපිට ඇහුනා…. ඒ මොහොතේ දෙවියෝ අපිව අරක්ශා කලා…. කාමරෙ ඇඳන් යට දූවිලි මකුලු දැල් ගොඩේ වැටිලා හිටපු අපිට කිවිසුමක් වත් නොගියෙ ඒ නිසයි.. මොකද බැරි වෙලාවත් එහෙම උනා නම් මේ අවුරුද්දේ pass out වෙන්න ඉන්න Engineering ගෑනු ලමයින්ගෙන් 10-15 දෙනෙකුට මරනය හරි ඊටත් වැඩිය තිරිසන් ඉරනමකට හරි මුහුනදෙන්න වෙනවා ඒ තිබුන තත්වයේ හැටියට
අන්තිමට අපිට කියන්න තියෙන්නෙ එක දෙයයි…
Hostel එකේ BSc ගෑනු ලමයි ඉන්නේ කොහෙද කියල ඒ ආපු තිරිසන්නු වගේ මිනිස්සු දෑනගත්තේ කොහොමද කියල අපි දන්නේ නෑ..
ගෑනු ලමයිගේ කාමර වලට ගල් ගහද්දි BSc කාමර වලට විතරක් ගල් ගැහුවේ කොහමද කියන්න අපි දන්නේ නෑ..
හොඳටම රෑ වෙලත් අපි රෑ ඇඳුම් පිටින් ඉඳිද්දි NDT ගෑනු ලමයි Lectures යන්න වගේ ඇඳගෙන හිටියෙ ඇයි කියන්න අපි දන්නෙ නෑ..
ඇපි කරුවලේ මරණ බයේ ඇඳන් යට ගැහෙද්දි corridor වල නිවල තිබුනු lights දාගෙන wash room යන්න කියල ඇවිදපු ගෑනු ලමයි කව්ද කියන්න අපි දන්නෑ..
ඒ උනාට අපි එක දෙයක් දන්නවා.. එද උනු කම්පනය , බයවීම අමතක කරන්න බෑ..
දොරවල් කඩපු සද්ද.. වීදුරු කුඩු කරපු සද්ද.. කියපු අසභ්ය දෙවල් ,ටකරන් වැටට ගහපු සද්ද කවදාවත් අමතක කරන්න බෑ..
එදා තමන්ගෙ ජීවිත ගැන නොහිතා අපේ ජීව්ත වෙනුවෙන් ඉදිරිපත් උනු security එකේ අම්මලාට අපි ජීවිතෙන් ණය ගැතියි. අනුන්ගේ දරුවෝ වෙනුවෙන් ඒ කල කැපවීම ජීවිතෙට අමතක වෙන්නෙ නෑ..
ඇන්තිමට NDT නංගිලාට කියන්න දෙයක් තියනව … නංගිලා අපිට ලැජ්ජයි ඔයාලා ගැන ඒ අපිත් ගෑනු ලමයි නිසා..
ඔයාලා ඒ අමානුශිකත්වයට උදවු කල නිසා
~ නේවාසිකාගාර සිසුවියකගේ අත්දැකීමක්..
Last edited:
